Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Μπροστά στην κάλπη...

Οι αυριανές εκλογές δεν είναι μια απλή υπόθεση, είναι για ακόμα μια φορά κρίσιμες για κάθε ένα από εμάς. Εμείς ως κυρίαρχος λαός καλούμαστε να επιλέξουμε Κυβέρνηση τετραετίας που θα οδηγήσει την χώρα επιτέλους στην έξοδο από την πολύπλευρη κρίση των τελευταίων χρόνων.

Αυτή η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι κρίση θεσμική και αξιακή, είναι κρίση της ίδιας της δημοκρατίας μας. Τον Γενάρη ο Ελληνικός λαός επέλεξε έναν άλλο δρόμο για την διαχείριση της κατάστασης, επιβεβαίωσε αυτή την επιλογή του με το πρόσφατο Δημοψήφισμα, είπε ΟΧΙ στην παρατεταμένη λιτότητα που διαλύει τον κοινωνικό ιστό σε όλα τα επίπεδα του. Δυστυχώς σε ένα κόσμο που αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, η "Γερμανική" Ευρώπη συνεχίζει να επιμένει σε ένα δρόμο που δημιουργεί κοινωνικό μαρασμό και βαθαίνει την κρίση. Βέβαια αυτή η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει, να αλλάξει προς όφελος των λαών της μέσα από καθημερινές μάχες και συγκρούσεις σε κάθε επίπεδο λειτουργίας της.

Στο εσωτερικό πεδίο απαιτούνται επίσης συγκρούσεις, συγκρούσεις με τους ντόπιους ολιγάρχες και τους εκπροσώπους τους. Συγκρούσεις με τον κακό μας εαυτό, με την μιζέρια και την απαξίωση. Η έξοδος από τις μνημονιακές πολιτικές και την επιτήρηση απαιτεί ανατροπές στις νοοτροπίες και λογικές του χτες. Απαιτεί παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ουσιαστικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που ζητά η κοινωνία μας. Πολιτικές που θα αξιοποιούν το καλύτερο δυναμικό της πατρίδας που σήμερα μεταναστεύει. Ρήξεις με το πελατειακό και γραφειοκρατικό κράτος.

Στο τέλος της μεταπολίτευσης, το νέο παλεύει να γεννηθεί μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε περιορισμούς και εκβιασμούς από ένα σύστημα γαντζωμένο στο άρμα της εξουσίας. Το νέο πρέπει να γεννηθεί η χώρα πρέπει να προχωρήσει μπροστά, αφήνοντας πίσω όλα όσα μας πληγώνουν.

Η Αριστερά σήμερα καλείται για ακόμα μια φορά να αφήσει και αυτή πίσω τις νοοτροπίες του χτες, ώστε να γίνει χρήσιμη για τον τόπο και τον λαό. Με ένα αφήγημα για την Ελλάδα που παράγει πλούτο και τον διανέμει στον λαό, μια Ελλάδα που σέβεται και υπηρετεί όλες τις κοινωνικές δυνάμεις, τον επιστήμονα, τον εργαζόμενο, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, μια Ελλάδα που επενδύει στην νέα γενιά με ένα ισχυρό εκπαιδευτικό σύστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους μήνες διακυβέρνησης της χώρας έκανε αρκετά λάθη στρατηγικού χαρακτήρα, εγκλωβίστηκε από τους δανειστές, εκβιάστηκε και οδηγήθηκε στο 3ο μνημόνιο. Μέσα σε λίγους μήνες όμως, σε καθεστώς εκβιασμών και χρηματοπιστωτικής πίεσης αυτή η Κυβέρνηση προσπάθησε να σταθεί στο πλευρό εκείνων των κοινωνικών ομάδων που διαλύθηκαν από την 5ετή κρίση. Θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα, θα μπορούσε να κάνει καλύτερες επιλογές προσώπων κλπ, αλλά έπεσε θύμα των "ασθενειών" της Αριστεράς. Σήμερα έχουμε ανάγκη από μια Αριστερά που δεν περιχαρακώνετε στην δική της αλήθεια, αλλά αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα για τομές. Έχουμε ανάγκη από μια Αριστερά που δεν κάνει τον "Λαϊκισμό" εργαλείο άσκησης πολιτικής, αλλά παλεύει σε κάθε επίπεδο για το καλό της κοινωνίας, προστατεύοντας τους μη προνομιούχους ενισχύοντας τις υγιείς δυνάμεις της οικονομίας. Έχουμε ανάγκη από μια Αριστερά που θα εκφράσει εκείνες τις δυνάμεις που απογοήτευσαν εκείνοι που υποσχέθηκαν έναν άλλο δρόμο τα προηγούμενα χρόνια και επέλεξαν να συνεργαστούν με τις δυνάμεις της σκληρής συντήρησης.

Την Κυριακή ψηφίζουμε με ιδεολογικά και αξιακά κριτήρια, όχι τον καλύτερο διαχειριστή του μνημονίου, αλλά εκείνον που πιστεύουμε ότι μπορεί να συγκρουστεί μέσα και έξω από την χώρα με εκείνους που μας οδήγησαν εδώ. Εκείνους που υπονόμευσαν την Εθνική μας Ανεξαρτησία και την Λαϊκή Κυριαρχία, εκείνους που υποθήκευσαν το μέλλον της νέας γενιάς και την οδήγησαν στην μετανάστευση. Ψηφίζουμε για να πάρουν εκδίκηση τα όνειρα μας.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Πάλι εκλογές...

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οι εκλογές, το πρόβλημα είμαστε πολλές φορές και εμείς ο λαός. Εμείς που πάντα βρίσκουμε κάποιον για να του φορτώνουμε τα δικά μας λάθη, που βρίσκουμε πάντα "εκείνον που έκανε λάθη", χωρίς να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη.
Πάμε λοιπόν σε εκλογές, μέσα σε λίγους μήνες από τις προηγούμενες για ένα και απλό λόγο, η σημερινή κυβέρνηση απέτυχε να εφαρμόσει το ψηφισμένο από εμάς πρόγραμμα της. Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες οδηγήθηκε σε ένα ακόμα μνημόνιο για να μας "σώσει" από την άτακτη χρεωκοπία. Τον Γενάρη ο λαός δεν επέλεξε μνημόνιο, επέλεξε την ΕΛΠΙΔΑ για αλλαγή πορείας.
Σήμερα το διακύβευμα είναι αρκετά συγκεκριμένο, η χώρα έχει μια συμφωνία στήριξης της οικονομίας της, μια συμφωνία που συνοδεύεται από συγκεκριμένες δράσεις. Πέρα από την συμφωνία όμως με τους δανειστές, υπάρχει ανάγκη και για μια συμφωνία με όλους εμάς, συμφωνία για την ουσιαστική επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας. Συμφωνία για την σύγκρουση με τους "κακούς εαυτούς" μας. Συμφωνία για να αλλάξει αυτή η χώρα επιτέλους, ώστε οι επόμενες γενιές να μην έχουν ανάγκη μνημόνια και δάνεια. Συμφωνία που θα σέβεται το ΟΧΙ στην λιτότητα, αλλά και το ΝΑΙ στην αλλαγή.
Η Εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία και η περηφάνια δεν χαρίζονται, είναι ζητήματα καθημερινού και διαρκούς αγώνα. Αν πιστεύουμε ότι θα έρθει ένας ηγέτης να μας σώσει είμαστε γελασμένοι, σε αυτή την χώρα οι ηγεσίες έχουν πεθάνει, ηγέτης είναι κάθε ένας από εμάς που θέλει να βάλει το "εμείς" πάνω από το εγώ.
Απέναντι στο παρασιτικό πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, η χώρα έχει ανάγκη από μια κοινωνική πλειοψηφία που θα στηρίξει τις μεγάλες ανατροπές, μια πλειοψηφία που θα στηρίξει μια προοδευτική Κυβέρνηση με συγκεκριμένο τετραετές πλάνο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Απαιτείται λοιπόν καθαρό σχέδιο, χωρίς λαϊκισμούς και ευχολόγια, ξεκάθαρο πλάνο που θα σέβεται το δημόσιο συμφέρον, θα υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και θα βγάζει την χώρα από την βαθιά σημερινή κρίση. 
Η Αριστερά σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να αξιοποιήσει την δύναμη που απλόχερα της έδωσε ο λαός τους τελευταίους μήνες και να αφήσει πίσω της αγκυλώσεις και "ψεύτικα ιδεολογήματα". Το νέο πρέπει να γεννηθεί, όσο δύσκολη και αν είναι αυτή η γέννα.

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Αριστερά - Ελλάδα - Ευρώπη...


Μάθαμε πολλά τους τελευταίους 5 μήνες και πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη για να μην τα επαναλαμβάνουμε στο μέλλον. Τον Γενάρη ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία για να διαχειριστεί με καλύτερο τρόπο την κατάσταση, ήρθε στην εξουσία για να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες που έφερε η κρίση. Η ριζοσπαστική Αριστερά ήρθε στην εξουσία για πρώτη φορά για να αμφισβητήσει τα μνημόνια μέσω ενός άλλου σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της πατρίδας, σε μια άλλη Ευρώπη, εντός του Ευρώ.

Μετά από 5 μήνες καταλήγουμε σε ψήφιση τρίτου μνημονίου διάρκειας τριών χρόνων, μέσα σε ένα απίστευτα ασφυκτικό πλαίσιο για την Ελληνική οικονομία. Μια "αντιμνημονιακή" κυβέρνηση φέρνει και ψηφίζει στην βουλή με διαδικασίες express κάτι που δεν πιστεύει, γιατί απλά δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Ο δρόμος της διαπραγμάτευσης ήταν ναρκοθετημένος πριν τις Εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνος απέναντι σε ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο μπλοκ και μια "σιωπηλή" ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, που ευτυχώς άρχισε να βγαίνει από τον λήθαργο τις τελευταίες μέρες. Ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς αποδείχθηκε ότι δεν είχε ξεκάθαρο εναλλακτικό σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την βίαιη λιτότητα χωρίς την ανάγκη νέων μνημονίων.

Η επιλογή του Δημοψηφίσματος ήταν καταλυτική για τις εξελίξεις, ο Ελληνικός λαός για πρώτη φορά τα τελευταία 5 χρόνια μνημονίων ρωτήθηκε από την κυβέρνηση και απάντησε με άμεσο και ξεκάθαρο τρόπο ότι επιθυμεί το τέλος της λιτότητας. Ανεξάρτητα του αποτελέσματος των διαπραγματεύσεων, αυτή η Ελληνική φωνή θα φέρει εξελίξεις στην Ευρώπη το επόμενο χρονικό διάστημα. Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει, οφείλει στην ιστορία της να γίνει "σπίτι των λαών" και όχι "φυλακή" . Οφείλει να απομονώσει άμεσα τις ακραίες φασιστικές φωνές που πληθαίνουν. Οφείλει να ενωθεί γύρω από αξίες και όχι γύρω από τράπεζες και νόμισμα.

ΟΙ προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης, τόσο της σοσιαλδημοκρατίας, όσο και της ριζοσπαστικής αριστεράς, οφείλουν να συγκροτήσουν άμεσα ξεκάθαρο σχέδιο για την νέα ιστορική περίοδο. Ειδικά στην Ελλάδα, η αριστερά έχει την ευθύνη να δώσει τον μεγάλο αγώνα απέναντι σε κατεστημένες αντιλήψεις που οδήγησαν την χώρα στην σημερινή της κατάσταση. Αγώνα απέναντι στους "νταβατζίδες" , απέναντι στον δεξιό και αριστερό λαϊκισμό, απέναντι στην αδράνεια. Όλα αλλάζουν, αρκεί να το πιστέψεις. Η πατρίδα πρέπει να προχωρήσει με τον λαό της όρθιο και ενωμένο κάτω από ένα συνεκτικό σχέδιο. Τα συνθήματα πρέπει να αποκτήσουν επιτέλους περιεχόμενο και να γίνουν πράξη. Τα λάθη πρέπει να γίνουν οδηγός για να μην επαναληφθούν.

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την σημερινή κυβέρνηση για την κατάσταση της χώρας. Η συσσώρευση δανείων τα τελευταία χρόνια, τα επαναλαμβανόμενα λανθασμένα προγράμματα και σειρά πολιτικών και νοοτροπιών μας έφτασαν στο σήμερα. Το πραγματικά ζητούμενο είναι να βρει η ριζοσπαστική Αριστερά μέσα από την αλληλεπίδραση της με τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπο το αύριο...Αν δεν τον κάνει θα γίνει με δική της ευθύνη "αριστερή παρένθεση".

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Σκέψεις για το δημοψήφισμα...


Η Ευρώπη δεν είναι φυλακή για τους λαούς, δεν είναι μια τράπεζα και ένα νόμισμα. Η Ευρώπη είναι ένα σύνολο παραδόσεων και αρχών που ενώνει τους λαούς. Δημοκρατία, Αλληλεγγύη, πολιτισμός αποτελούν τους κρίκους της Ευρωπαϊκής αλυσίδας. Δεν μπορεί να υπάρξει Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που να βασίζεται στην δημοσιονομική σταθερότητα και όχι στην κοινωνική συνοχή. Δεν μπορεί να υπάρξει Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που να μην σέβεται την λαϊκή κυριαρχία, ως θεμέλιο λίθο της. Δεν μπορεί να υπάρξει Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χωρίς την συμμετοχή της Ελλάδας.

Τα τελευταία 5 χρόνια ο λαός μας πάλεψε για την επιβίωση, η πατρίδα μας "λεηλατήθηκε" από τους δανειστές μας, οι κυβερνήσεις μας σύρθηκαν σε περιοριστικές πολιτικές που είχαν ως γνώμονα τους αριθμούς και όχι τους ανθρώπους. Η Ευρώπη ξέχασε την αποστολή της και διαχειρίστηκε τις τύχες ενός λαού με λογιστικούς όρους. Μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν, άνθρωποι απολύθηκαν, νέοι και νέες μετανάστευσαν, συνάνθρωποι μας δεν άντεξαν και έβαλαν τέρμα στην ζωή τους. Το διεθνές οικονομικό κατεστημένο αντιμετώπισε την Ελλάδα, ως το πειραματικό εργαστήριο εφαρμογής των ποιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Ανάγκασαν ένα περήφανο λαό να γονατίσει πολλές στιγμές τα τελευταία χρόνια για να μην καταρρεύσει η χώρα και το Ευρώ. Έσωσαν τα κέρδη τους σε βάρος του λαού μας.

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Προεκλογικές σκέψεις...

Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν η δημοκρατία είναι τόσο επικίνδυνη για ένα λαό. Ακούω τις τελευταίες μέρες ότι οι εκλογές θα ήταν καταστροφή για την σταθερότητα της χώρας. Σε μια χώρα που δίδαξε την Δημοκρατία σε όλο τον κόσμο, και πολλές φορές μάτωσε για την Λαϊκή Κυριαρχία φτάσαμε σε σημείο να συζητάμε αν ο λαός πρέπει να επέμβει για να ρυθμίσει το πολίτευμα.
Είναι προφανές ότι η κρίση ανέδειξε με δραματικό τρόπο τα μεγάλα αδιέξοδα του πολιτικο-οικονομικού γίγνεσθαι της χώρας μας. Μαζί με την κρίση ήρθε και το τέλος για την Ελλάδα της μεταπολίτευσης, το τέλος μιας Ελλάδας που μεγάλωσε μέσα στις στρεβλώσεις, μετατρέποντας την Δημοκρατία και την συμμετοχή σε μέσω πλουτισμού για τους λίγους.
Σε όλους εμάς την γενιά των «λίγων Ευρώ» έπεσε ο κλήρος να αλλάξουμε την κατάσταση, να στρίψουμε το τιμόνι της χώρας και να γίνουμε οι πρωταγωνιστές της νέας περιόδου. Δυστυχώς μέχρι σήμερα, σταθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων, εγκλωβίσαμε τους εαυτούς μας σε συνθήματα και κομματικά χαρακώματα, συμμετείχαμε και εμείς στον εκφυλισμό της Δημοκρατίας. Βέβαια κληθήκαμε να πληρώσουμε ως γενιά τον λογαριασμό, κάνοντας περικοπές στα όνειρα μας και σήμερα αναγκαζόμαστε να κοιτάμε το μέλλον αποχαυνωμένοι, χωρίς να έχουμε την δύναμη για να αντιδράσουμε.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Μια μαθήτρια γράφει: «Σήκω πάνω, αν θες να μας βοηθήσεις»*


*Τα παιδιά μας, οι μαθητές μας για ακόμα μια χρονιά κλείνουν με λουκέτα τα σχολεία τους. Για όσους πιστεύουν ότι το κάνουν για να χάσουν μάθημα κλπ, παραθέτω ένα εξαιρετικό κείμενο μαθήτριας του 1ου ΓΕΛ Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου Κρήτης.

Έχουμε ευθύνη ως γενιά να αγωνιστούμε μαζί τους...

Όταν εγώ, η γενιά του ’97, ’98, ’99, γεννιόμουν, εσύ, μαμά, μπαμπά, καθηγητή, δάσκαλε, γείτονα χαιρόσουν μες τον νεοπλουτισμό σου, έπαιρνες απερίσκεπτα τα δάνεια σου, άνοιγες- έκλεινες μαγαζιά, δήλωνες αντιστασιακός-αντάρτης με πνεύμα πολυτεχνείου και όταν έφτανες στην κάλπη, κάτι σαν δαιμόνιο σε ωθούσε να ψηφίσεις τελικά αυτό που σου “πανε, αυτό που σε βόλεψε μια μέρα γιατί σου έκανε το χατίρι.

Όταν εγώ πήγα σχολείο, σε απασχολούσε η μάρκα στα παπούτσια μου, σε ένοιαζε πώς θα φανώ “ανώτερος”, πώς θα επιδείξεις το “ήθος” σου. Δεν έπρεπε να κάνω παρέα με αλλοεθνείς, έπρεπε να φέρομαι πολιτισμένα, να υπακούω χωρίς να φέρνω αντίρρηση και να είμαι το »καλό» παιδί.

Όταν πήγα γυμνάσιο, απόρησες που ήθελα τα παπούτσια μου να είναι nike, η τσάντα μου polo και το φούτερ πανάκριβο. Και σου κινούσε την περιέργεια το γιατί θέλω πεντηντάρικα για μια βόλτα στο κέντρο. Ήταν βλέπεις τότε που η οικονομική κρίση έκανε αισθητή την παρουσία της και άρχισες να συνειδητοποιείς πως άλλα πράγματα έχουν σημασία, ακριβώς επειδή σε έτσουζε η τσέπη σου. Εμένα όμως με γαλούχησες έτσι και ξέρεις, δυσκολεύτηκα πολύ να απογαλακτιστώ.