Δεκέμβρης...

Ηράκλειο, 6 Δεκέμβρη 2011

Δεκέμβρης…

          Ένας ακόμα συμβολισμός για την παράδοση των κινημάτων στην χώρα μας; Μια ακόμα επέτειος μιας εξέγερσης ή ένας ακόμα σταθμός για την υπενθύμιση της ανάγκης για νέες εξεγέρσεις;

          Ο Δεκέμβρης είναι και θα είναι για πολλά χρόνια σταθμός για την νέα γενιά, μια γενιά που δεν έζησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου ή το μαθητικό κίνημα της δεκαετίας του 90. Θα είναι σταθμός για την γενιά του 2008, μια γενιά που βιώνει με τον χειρότερο ίσως τρόπο τις συνέπειες πολιτικών που δεν επέλεξε ποτέ. Η 6^η Δεκέμβρη σηματοδοτεί την δολοφονική επίθεση απέναντι σε κάθε μαθητή και νέο άνθρωπο, σε κάθε παιδί μικρό ή μεγάλο που ονειρεύτηκε ένα άλλο κόσμο, σηματοδοτεί την δική μας σιωπηλή και αναίμακτη δολοφονία από ένα κράτος που ξέχασε. Μας δολοφονούν ακόμα κάθε μέρα σε κάθε γωνιά, σε κάθε γειτονιά.

          Σήμερα είναι αργά για δάκρυα και λόγια, είναι αργά για μια ακόμα λιποταξία της γενιά μας από την ιστορική μάχη που πρέπει να δοθεί, στο πεδίο της κοινωνίας. Σήμερα είναι η ώρα να δώσουμε συλλογικά και ατομικά απαντήσεις στα ερωτήματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Είναι επιτακτική η ανάγκη να δώσουμε στίγμα μιας πολιτικής που έρχεται όχι για να διαχειριστεί, αλλά να ανατρέψει το χτες, να συγκροτήσει το σήμερα, να δημιουργήσει το αύριο. Είναι επιτακτική η ανάγκη να δώσουμε στίγμα μιας πολιτικής που δεν στηρίζετε στην διαμαρτυρία και την άρνηση, αλλά στην δημιουργία της ελπίδας και του οράματος. Η νέα γενιά της χώρας μαθητιώσα, σπουδάζουσα, εργαζόμενη είναι η μόνη ξεκάθαρη ελπίδα για τον τόπο, είναι η μόνη ελπίδα για το έθνος και την πατρίδα, αν σήμερα παραμείνει σιωπηλή και φοβισμένη, τότε όλα θα έχουν χαθεί.       

Η ιστορική μας ευθύνη

Σάμος, 17 Αυγούστου 2011*

*σήμερα είναι η κατάλληλη στιγμή για την δημοσίευση του  38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου…                                             

Η ιστορική μας ευθύνη…

Κάθε ιστορική περίοδος στην ιστορία του κόσμου μας ήταν συνυφασμένη και με μια γενιά. Αυτή η γενιά σε κάθε περίπτωση αναλάμβανε και την ιστορική ευθύνη να αλλάξει τα «πράγματα» που κληρονόμησε από τις προηγούμενες γενεές. Αναλάμβανε την διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ολόκληρου ιστορικού κύκλου για την κοινωνία και την πατρίδα.

Είναι πλούσια η ιστορία των λαών σε παραδείγματα τέτοιων γενεών, αλλά και στα χαρακτηριστικά των ιστορικών κύκλων που διαμόρφωσαν στο πέρασμα τους. Στην δική μας περίπτωση η τελευταία γενιά με τα παραπάνω χαρακτηριστικά ήταν η γενιά του αντιδικτατορικού αγώνα. Μια γενιά με πλούσια παιδεία  που διαμόρφωσε μετά την πτώση της Χούντας την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία και τον ιστορικό κύκλο της Μεταπολίτευσης. Από τότε μέχρι και σήμερα λίγα έχουν αλλάξει ριζικά.

Το 2004 αποτέλεσε το πρώτο ορόσημο για την αλλαγή σελίδας, για την  μετά την μεταπολίτευση εποχή. Ύστερα από τριάντα χρόνια Δημοκρατίας και σταθερότητας στην χώρα ήταν η ώρα για την ερμηνεία του ιστορικού κύκλου και την συγκρότηση των χαρακτηριστικών της επόμενης περιόδου. Βέβαια ακόμα και σήμερα 6 χρόνια μετά το ιστορικό ορόσημο των τριάντα χρόνων αναζητούμε σχέδιο εισόδου στην νέα περίοδο, μια περίοδο με χαρακτηριστικά εντελώς διαφορετικά από εκείνα του 1974, έχοντας βέβαια αναλύσει σε μεγάλο βαθμό τον κύκλο της μεταπολίτευσης.

Η νέα εποχή είναι η εποχή του «πολυπολικού» κόσμου , η εποχή μιας άλλης παγκοσμιοποίησης, εκείνης της γνώσης, της πληροφορίας, της Οικονομίας, της ίδιας της διακυβέρνησης. Μια εποχή που τα χαρακτηριστικά της είναι η ταχύτητα και η αβεβαιότητα για το μέλλον των λαών. Και η αβεβαιότητα στις μέρες μας είναι ακόμα πιο έντονη αν λάβουμε υπόψη και την γενικευμένη Κρίση του κυρίαρχου Οικονομικού και πιστωτικού μοντέλου. Μια Κρίση που ανέδειξε τα ελλείμματα της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης σε κάθε επίπεδο και ζητά επιτακτικά ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση της. Θέτει τις καλύτερες «αρχικές συνθήκες» για την νέα ιστορική περίοδο.

Το ζητούμενο σήμερα είναι όχι απλά η ανάλυση της Κρίσης, αλλά η αξιοποίηση των «αρχικών συνθηκών» ως ευκαιρία για την αμφισβήτηση των κυρίαρχων οικονομικών, ιδεολογικών και κοινωνικών δομών. Άρα και η αναγκαία  διαμόρφωση όρων και συνθηκών για τον νέο ιστορικό κύκλο τόσο της πατρίδας, όσο και του κόσμου μας. Να γίνει η Κρίση ευκαιρία για την επανατοποθέτηση όλων των εννοιών «-ισμός» με βάση τις σύγχρονες ανάγκες. Αλλά κάθε ιστορικός κύκλος έχει ανάγκη από μια ιστορική γενιά που θα «κουνήσει» τα θεμέλια του σημερινού κόσμου, που θα αναδείξει την αναγκαιότητα για το πέρασμα στην νέα περίοδο, που θα «διαβάσει» το σήμερα. Υπάρχει αυτή η γενιά;

Από το 1981 στο 2011...

28η Οκτώβρη 2011

    Και ξαφνικά το θέμα συζήτησης είναι η αναβολή της στρατιωτικής παρέλασης στην Θεσσαλονίκη και η αναγκαστική φυγή του Προέδρου της Δημοκρατίας υπό την πίεση των διαδηλωτών. Μεγάλη ντροπή είπαν τα κόμματα της «τάξης και ηθικής» και τα απανταχού παπαγαλάκια τους. Μεγάλη ντροπή λέω εγώ στην Δημοκρατία της επίφασης που σήμερα βιώνει ο κάθε έλληνας και ελληνίδα, σε μια χώρα που μάτωσε για την Ελευθερία και την Δημοκρατία για να φτάσει στα σημερινά αδιέξοδα.

    Η στάση του Ελληνικού λαού απέναντι στους «θεσμούς» της Δημοκρατίας μας ήταν στάση ευθύνης και αξιοπρέπειας για ένα λαό με παρακαταθήκη τον αγώνα για την Δημοκρατία. Δεν ήταν επίθεση στο πρόσωπο των θεσμών αλλά στους ανθρώπους που σήμερα  παριστάνουν τους θεσμούς σε μια χώρα που κυριαρχεί η επίφαση. Σήμερα ενοχλήθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τα συνθήματα, γιατί δεν ενοχλήθηκε από τις αντισυνταγματικές πράξεις της Κυβέρνησης, άλλωστε ο θεσμός επιβάλει την υπεράσπιση του συντάγματος. Ο κ. Παπούλιας μπορεί να έχει ένα λαμπρό παρελθόν στην πολιτική του διαδρομή, αλλά στις μέρες που ζούμε σημασία έχει το παρόν και το μέλλον.

Επιδημία αποχωρήσεων στο ΠΑΣΟΚ

της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ 

Την ώρα που τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, το κυβερνών κόμμα σαρώνεται από καταιγίδα παραιτήσεων μελών του και μαζικές αποχωρήσεις οργανώσεων από τον συνδικαλιστικό χώρο. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, βρίσκονται συχνά ακόμα και ανάμεσα σε εκείνους που αποδοκιμάζουν και γιουχάρουν τους υπουργούς της κυβέρνησης.

Την περασμένη εβδομάδα αποχώρησε η ΠΑΣΚ σιδηροδρομικών, δημοσιοποιώντας επιστολή με την οποία καταγγέλλει το σημερινό ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση ότι «ακύρωσαν τις βασικές αρχές του κινήματος που ήταν η Εθνική Ανεξαρτησία και η Λαϊκή Κυριαρχία». Η επιστολή κλείνει με τη φράση «ο θεός να βάλει το χέρι του για όσα θα συμβούν». Τις ίδιες μέρες παραιτήθηκε και η ΠΑΣΚ καθηγητών Βοιωτίας, χαρακτηρίζοντας την κίνηση «προσωπική και πολιτική επιλογή αυτοσεβασμού», ενώ στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι «ήρθε η ώρα της ανατροπής».

Από τις πρώτες αποχωρήσεις συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή της ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ που την περασμένη εβδομάδα ήταν στα χαρακώματα εναντίον της κυβέρνησης. «Είναι αυτοδίκαιη η παύση όταν μιλάμε για το σημερινό ΠΑΣΟΚ» έχει δηλώσει στην «Ελευθεροτυπία» ο Θέμης Μπαλασόπουλος, γραμματέας της ΠΑΣΚΕ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και πρόεδρος από το 2001 της Ομοσπονδίας (ΠΟΕ-ΟΤΑ) των 70.000 εργαζομένων.

Παραίτηση Γραμματέα Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φωκίδας

Ιτέα, 25/9/2011

Προς: Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ.

           Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φωκίδας

Θέμα: Παραίτηση ευθύνης και αξιοπρέπειας

Αγαπητοί Σύντροφοι,

με την παρούσα επιστολή θα επιθυμούσα να θέσω στην διάθεση σας, την παραίτηση μου από την θέση του Γραμματέα  Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ Νομού Φωκίδας, καθώς και από την ιδιότητα μου ως μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είναι μια επιλογή καθαρά προσωπική και έγκειται στον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμηση, που μου δίνει την δυνατότητα να έχω, η ύπαρξη μου ως άνθρωπος. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ  ως κίνημα γεννήθηκε και υπήρξε, προκειμένου να υπηρετεί τον λαό και την πατρίδα, να προστατεύει και να διασφαλίζει τα δικαιώματα του νέου , του χαμηλοσυνταξιούχου, του μικρομεσαίου ελεύθερου επαγγελματία, του μικροεπιχειρηματία, του αγρότη, του επιστήμονα και ευρύτερα του κάθε άξιου και αγωνιστή Έλληνα, που είχε ως όραμα να ζήσει καλύτερα και ποιοτικότερα. Φέρει όμως ως κόμμα, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τον κατακερματισμό της ελληνικής κοινωνίας και για την τραγική χρεωκοπία του σημερινού πολιτικού συστήματος, τόσο διότι τιμήθηκε πολλάκις με την ψήφο του Ελληνικού λαού και κυβέρνησε την χώρα, όσο και γιατί δημιουργήθηκε για να αποτελέσει δύναμη ελέγχου και διασφάλισης του πολιτικού συστήματος και της ορθής λειτουργίας του.