Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου

Δεκέμβρης...

2011-12-06T11:21:00.001+02:00

Ηράκλειο,6 Δεκέμβρη 2011

Δεκέμβρης…

Έναςακόμα συμβολισμός για την παράδοση των κινημάτων στην χώρα μας; Μια ακόμα επέτειοςμιας εξέγερσης ή ένας ακόμα σταθμός για την υπενθύμιση της ανάγκης για νέεςεξεγέρσεις;

Ο Δεκέμβρης είναι και θα είναι γιαπολλά χρόνια σταθμός για την νέα γενιά, μια γενιά που δεν έζησε την εξέγερση τουΠολυτεχνείου ή το μαθητικό κίνημα της δεκαετίας του 90. Θα είναι σταθμός γιατην γενιά του 2008, μια γενιά που βιώνει με τον χειρότερο ίσως τρόπο τις συνέπειεςπολιτικών που δεν επέλεξε ποτέ. Η 6^ηΔεκέμβρη σηματοδοτεί την δολοφονική επίθεση απέναντι σε κάθε μαθητή και νέοάνθρωπο, σε κάθε παιδί μικρό ή μεγάλο που ονειρεύτηκε ένα άλλο κόσμο,σηματοδοτεί την δική μας σιωπηλή και αναίμακτη δολοφονία από ένα κράτος πουξέχασε. Μας δολοφονούν ακόμα κάθε μέρα σε κάθε γωνιά, σε κάθε γειτονιά.

Σήμερα είναι αργά για δάκρυα και λόγια, είναι αργά για μια ακόμα λιποταξία της γενιά μας από την ιστορική μάχηπου πρέπει να δοθεί, στο πεδίο της κοινωνίας. Σήμερα είναι η ώρα να δώσουμε συλλογικά και ατομικά απαντήσεις σταερωτήματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Είναι επιτακτική η ανάγκη να δώσουμε στίγμαμιας πολιτικής που έρχεται όχι για να διαχειριστεί, αλλά να ανατρέψει το χτες,να συγκροτήσει το σήμερα, να δημιουργήσει το αύριο. Είναι επιτακτική η ανάγκηνα δώσουμε στίγμα μιας πολιτικής που δεν στηρίζετε στην διαμαρτυρία και τηνάρνηση, αλλά στην δημιουργία της ελπίδας και του οράματος. Η νέα γενιά της χώρας μαθητιώσα, σπουδάζουσα, εργαζόμενη είναι η μόνηξεκάθαρη ελπίδα για τον τόπο, είναι η μόνη ελπίδα για το έθνος και την πατρίδα,αν σήμερα παραμείνει σιωπηλή και φοβισμένη, τότε όλα θα έχουν χαθεί.

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας αναδεικνύει την σήψη και την παρακμή, αναδεικνύει την Δημοκρατία της «επίφασης», μια δημοκρατία που δεν έχει την Λαϊκή νομιμοποίηση, μια Δημοκρατία «παράλυτη» και κατευθυνόμενη από τα συστήματα εξουσίας. Είναι η «Δημοκρατία» που βλέπει τους ανθρώπους ως νούμερα σε μια εξίσωση δημοσιονομικής σταθερότητας, που βλέπει τις ανάγκες ως σπατάλη και τα όνειρα ως χάσιμο χρόνου. Μια «Δημοκρατία» που καθημερινά μας οδηγεί στην εξαθλίωση, στην κατάθλιψη, στην μετανάστευση, στον αργό ιδεολογικό και αξιακό θάνατο. Μια «Δημοκρατία» που σοκάρει, διαλύει την κοινωνία και διαρρηγνύει τους δεσμούς της.

Απέναντι μας έχουμε όχι μόνο την πολιτική τους και τα συστήματα εξουσίας, αλλά και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Έχουμε απέναντι μας αντιλήψεις «ωχαδερφισμού» που για χρόνια μας βύθισαν σε «λήθαργο» και αδράνεια. Αντιλήψεις που μας έφεραν στο σημερινό χάος, στην σημερινή επιφατική καθημερινότητα μας. Είναι όμως η ώρα να προτάξουμε απέναντι σε όλα αυτά την ιστορική μας ευθύνη, την ευθύνη της γενιάς μας, την ευθύνη μας απέναντι στους επόμενους να αγωνιστούμε για τα αυτονόητα. Να αγωνιστούμε για Λαϊκή Κυριαρχία και Εθνική Ανεξαρτησία, να αγωνιστούμε για την Δημοκρατία των λαών και όχι για την τρομοκρατία των «δήθεν Δημοκρατών».

Αν σήμερα δεν πράξουμε τα αυτονόητα η ιστορία θα μας καταγράψει ως την γενιά που δεν μπόρεσε, που δεν προσπάθησε, που δεν πίστεψε. Την ιστορία γράφουν όσοι πιστεύουν, παλεύουν, αμφισβητούν…

Η ιστορική μας ευθύνη

2011-11-16T13:56:00.001+02:00

Σάμος, 17 Αυγούστου 2011*

*σήμεραείναι η κατάλληλη στιγμή για την δημοσίευση του 38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου…

Η ιστορική μας ευθύνη…

Κάθειστορική περίοδος στην ιστορία του κόσμου μας ήταν συνυφασμένη και με μια γενιά.Αυτή η γενιά σε κάθε περίπτωση αναλάμβανε και την ιστορική ευθύνη να αλλάξει τα«πράγματα» που κληρονόμησε από τις προηγούμενες γενεές. Αναλάμβανε τηνδιαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ολόκληρου ιστορικού κύκλου για την κοινωνία καιτην πατρίδα.

Είναιπλούσια η ιστορία των λαών σε παραδείγματα τέτοιων γενεών, αλλά και σταχαρακτηριστικά των ιστορικών κύκλων που διαμόρφωσαν στο πέρασμα τους. Στην δικήμας περίπτωση η τελευταία γενιά με τα παραπάνω χαρακτηριστικά ήταν η γενιά τουαντιδικτατορικού αγώνα. Μια γενιά με πλούσια παιδεία που διαμόρφωσε μετά την πτώση της Χούντας τηνΓ’ Ελληνική Δημοκρατία και τον ιστορικό κύκλο της Μεταπολίτευσης. Από τότεμέχρι και σήμερα λίγα έχουν αλλάξει ριζικά.

Το2004 αποτέλεσε το πρώτο ορόσημο για την αλλαγή σελίδας, για την μετά την μεταπολίτευση εποχή. Ύστερα απότριάντα χρόνια Δημοκρατίας και σταθερότητας στην χώρα ήταν η ώρα για την ερμηνείατου ιστορικού κύκλου και την συγκρότηση των χαρακτηριστικών της επόμενηςπεριόδου. Βέβαια ακόμα και σήμερα 6 χρόνια μετά το ιστορικό ορόσημο των τριάνταχρόνων αναζητούμε σχέδιο εισόδου στην νέα περίοδο, μια περίοδο μεχαρακτηριστικά εντελώς διαφορετικά από εκείνα του 1974, έχοντας βέβαια αναλύσεισε μεγάλο βαθμό τον κύκλο της μεταπολίτευσης.

Ηνέα εποχή είναι η εποχή του «πολυπολικού» κόσμου , η εποχή μιας άλληςπαγκοσμιοποίησης, εκείνης της γνώσης, της πληροφορίας, της Οικονομίας, τηςίδιας της διακυβέρνησης. Μια εποχή που τα χαρακτηριστικά της είναι η ταχύτητα καιη αβεβαιότητα για το μέλλον των λαών. Και η αβεβαιότητα στις μέρες μας είναιακόμα πιο έντονη αν λάβουμε υπόψη και την γενικευμένη Κρίση του κυρίαρχουΟικονομικού και πιστωτικού μοντέλου. Μια Κρίση που ανέδειξε τα ελλείμματα τηςσύγχρονης παγκοσμιοποίησης σε κάθε επίπεδο και ζητά επιτακτικά ένα σχέδιο γιατην αντιμετώπιση της. Θέτει τις καλύτερες «αρχικές συνθήκες» για την νέαιστορική περίοδο.

Τοζητούμενο σήμερα είναι όχι απλά η ανάλυση της Κρίσης, αλλά η αξιοποίηση των«αρχικών συνθηκών» ως ευκαιρία για την αμφισβήτηση των κυρίαρχων οικονομικών,ιδεολογικών και κοινωνικών δομών. Άρα και η αναγκαία διαμόρφωση όρων και συνθηκών για τον νέοιστορικό κύκλο τόσο της πατρίδας, όσο και του κόσμου μας. Να γίνει η Κρίσηευκαιρία για την επανατοποθέτηση όλων των εννοιών «-ισμός» με βάση τιςσύγχρονες ανάγκες. Αλλά κάθε ιστορικός κύκλος έχει ανάγκη από μια ιστορικήγενιά που θα «κουνήσει» τα θεμέλια του σημερινού κόσμου, που θα αναδείξει τηναναγκαιότητα για το πέρασμα στην νέα περίοδο, που θα «διαβάσει» το σήμερα.Υπάρχει αυτή η γενιά;

Η ιστορία των τελευταίων ετών δείχνει ότι αυτή η γενιά υπάρχει και προσπαθεί να εκφράσει την αγωνία της, την οργή της , την ανάγκη της για την ΑΛΛΑΓΗ πορείας. Είναι η γενιά των μαθητών του Δεκέμβρη που αντέδρασαν όχι απλά για την δολοφονία του συμμαθητή τους, αλλά για τις χιλιάδες καθημερινές δολοφονίες του συστήματος εξουσίας σε κάθε νέο παιδί, σε κάθε μαθητή που εγκλωβίζει τα όνειρα του σε ένα σύστημα εκπαίδευσης δίχως στόχο και ουσία, σε ένα κράτος αναξιοκρατίας και σήψης. Ο Δεκέμβρης ήταν η πρώτη μεγάλη εξέγερση του τέλους της μεταπολίτευσης, που είχε χαρακτηριστικά ενός νέου τύπου Κινήματος. Ο Δεκέμβρης δεν τελείωσε, τον ακολούθησαν οι Πλατείες των «Αγανακτισμένων» απέναντι στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα. Ένα Κίνημα χιλιάδων πολιτών με διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις, αλλά και διαφορετικά επιμέρους αιτήματα, αλλά με ένα κοινό εκείνο της ανάγκης για μια άλλη Δημοκρατία στην χώρα μας, μια Δημοκρατία που θα έχει σαν θεμέλια την «Λαϊκή Κυριαρχία» και την «Εθνική Ανεξαρτησία».

Υπάρχει η γενιά που θα κάνει την υπέρβαση, υπάρχει σε κάθε σχολείο, Πανεπιστήμιο και χώρο δουλειάς και είναι η γενιά που μεγάλωσε βιώνοντας τις στρεβλώσεις της μεταπολίτευσης. Είναι η γενιά που ήταν στους δρόμους τον Δεκέμβρη του 2008, πέρασε από τις Πλατείες το καλοκαίρι του 2011, μια γενιά που μπορεί να είναι φοβισμένη και σε σύγχυση αλλά έχει μέσα της την ανάγκη για την ανατροπή του σημερινού σκηνικού, έχοντας ξεκαθαρίσει ότι δεν θέλει να αποτελέσει συνέχεια του.

Η σημερινή κατάσταση της χώρας επιβάλλει στην γενιά μας, να δηλώσουμε παρόντες και πρωταγωνιστές, διαμορφώνοντας την νέα εποχή. Δεν αρκεί η διαμαρτυρία και η συνθηματολογία για την υπέρβαση. Ο Δεκέμβρης και οι Πλατείες διαμόρφωσαν με όρους μαζικότητας την ανάγκη, αλλά όχι την πρόταση. Είναι καιρός να απαντήσουμε στα ερωτήματα της κοινωνίας με όρους πειστικούς και ουσιαστικούς. Μέσα από μια επιθετική πολιτική παρέμβαση μας απέναντι στο σημερινό πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους τους, απέναντι στα διλλήματα της χρεωκοπίας, απέναντι στα διλλήματα της «μιντιοκρατίας».

Η δική μας γενιά πρέπει να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο «νέου ανένδοτου αγώνα» παραγωγικής πολιτικής που θα απεγκλωβίσει τον λαό από τα στεγανά των σημερινών πολιτικών κομμάτων. Που θα απεγκλωβίσει την νέα γενιά από την απάθεια και την αποχή ή την απλή διαμαρτυρία. Τώρα είναι η ώρα της υπέρβασης. Να δηλώσουμε ότι είμαστε εδώ!

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για μια Σύγχρονη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που ο πολίτης θα είναι στο επίκεντρο της. Μια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που θα λειτουργεί προς όφελος των Εθνικών και Κοινωνικών Αναγκών και όχι προς όφελος του κομματικού και πελατειακού συστήματος εξουσίας. Με προϋπόθεση την αναμόρφωση των κομμάτων, ως πολιτικούς θεσμούς διαβούλευσης και επικοινωνίας με τον λαό και όχι ως σταθμούς εισόδου στο Δημόσιο, κομμάτων που θα αποτελούν πηγές ιδεών και πολιτικών και όχι σύνολα μαζών - ψηφοφόρων. Με την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την αναβάθμιση του ρόλου του Βουλευτή, ως εκπροσώπου της κοινωνίας άμεσα ανακλητού και εκλεγμένου από τον λαό και όχι τα συμφέροντα. Με ένα πολιτικό σύστημα που θα λογοδοτεί καθημερινά και όχι κάθε 4 χρόνια.

Απαραίτητη προϋπόθεση η αναθεώρηση του Συντάγματος με την ενίσχυση της Λαϊκής Κυριαρχίας και του Δημοσίου Ελέγχου, την θωράκιση του Πολιτικού συστήματος, την αναβάθμιση του Κοινοβουλίου, τον διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας, την ενίσχυση της Δικαιοσύνης.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για την παραγωγική, διοικητική και οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας, μέσα από ένα συνολικό σχέδιο που θα επενδύει στην «Ελλάδα & την Ευρώπη της περιφερειακής ανάπτυξης» μια Ελλάδα που θα πρωταγωνιστεί στο παγκόσμιο στερέωμα. Την Ελλάδα της πολιτιστικής κληρονομιάς, της μεσογειακής διατροφής, της ποιότητας, των υπηρεσιών, της παιδείας. Μια Ελλάδα που θα εξάγει ότι καλύτερο μπορεί να αναδείξει στον κόσμο, ανθρώπους, προϊόντα, υπηρεσίες. Μια Ελλάδα φιλική στις επενδύσεις και όχι στο πλιάτσικο, μια Ελλάδα των Θαλασσών, των μεταφορών και επικοινωνιών. Την Ελλάδα της ποιότητας και της Αριστείας.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για την αποκέντρωση και την περιφερειακή άρθρωση της χώρας μέσα από τις 13 Περιφέρειες – μικρές Κυβερνήσεις που θα παράγουν πολιτικές για τις τοπικές κοινωνίες, θα επενδύουν στον συγκρητισμό, θα αναδιαμορφώνουν το Εθνικό Σχέδιο για την Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Για ένα «Καλλικράτη» που θα μπορεί να γίνει προωθητική δύναμη για την Εθνική Οικονομική και αναπτυξιακή ανάκαμψη. Με την αυτοδιοίκηση εργαλείο στα χέρια των τοπικών κοινωνιών και των πολιτών. Μια αυτοδιοίκηση της διαβούλευσης και της συμμετοχής για όλες τις δυνάμεις κάθε τόπου.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για μια Ελλάδα που το Κράτος δεν είναι μηχανισμός εξυπηρέτησης προσωπικών και κομματικών συμφερόντων, αλλά μηχανισμός υλοποίησης του σχεδίου για την «Ελλάδα». Ένας μηχανισμός που λειτουργεί για τους πολίτες και τις ανάγκες της πατρίδας, αξιολογείται από τους πολίτες για την ποιότητα των υπηρεσιών. Ένα κράτος που δεν είναι «επιχειρηματίας», αλλά εγγυητής του Δημοσίου συμφέροντος και της Κοινωνικής συνοχής. Ένα κράτος αποκεντρωμένο και δημοκρατικά ελεγχόμενο που χαράσσει την στρατηγική και ελέγχει την υλοποίηση της από την περιφερειακή του διάρθρωση. Ένα κράτος που δεν ανήκει στους υπαλλήλους και την Κυβέρνηση αλλά στους Έλληνες πολίτες.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για την χαμένη αξιοπρέπεια του εργαζόμενου, του αγρότη, του νέου, του επιχειρηματία. Να αγωνιστούμε για ένα κράτος πρόνοιας που προστατεύει τους αδύναμους και τους ενισχύει μέσα από στοχευμένες πολιτικές εκπαίδευσης και κατάρτισης τους. Ένα κράτος που αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αλλά και για πολίτες που αντιλαμβάνονται την δική τους ευθύνη απέναντι στο Κοινωνικό σύνολο. Να αγωνιστούμε για ένα νέο Κοινωνικό κράτος που λειτουργεί για κάθε πολίτη που το έχει ανάγκη, για μια κοινωνία των 4/4.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για ένα δίκαιο Εθνικό φορολογικό σύστημα που επενδύει στην αναδιανομή του πλούτου και την ανάπτυξη της χώρας. Ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο που ενισχύει την υγιή επιχειρηματικότητα και προστατεύει τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Ένα πλαίσιο που αξιοποιεί την φοροδοτική ικανότητα κάθε πολίτη με δίκαιο τρόπο. Για ένα σοβαρό ελεγκτικό πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει την φοροδιαφυγή.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για ένα ποιοτικό Δημόσιο Δωρεάν σύστημα Παιδείας για όλους τους πολίτες της χώρας. Ένα σύστημα που επενδύει στην διαμόρφωση ολοκληρωμένων ευρωπαίων πολιτών. Μια Παιδεία που αμβλύνει τις ανισότητες και συγκροτεί μια κοινωνία αλληλεγγύης. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σέβεται τον μαθητή, τον εκπαιδευτικό, τον γονιό και παρέχει ποιοτική εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες του.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για μια Ευρώπη των Λαών και όχι των αριθμών και μικρών ελλειμμάτων. Την Ευρώπη της κοινωνικής σύγκλισης και όχι την Ευρώπη του Ευρώ. Μια πολιτική Ένωση που χαράζει στρατηγική για την ισόρροπη ανάπτυξη και όχι απλά για την σταθερότητα των οικονομιών. Μια Ευρώπη που αντιμετωπίζει την Κρίση του χρέους ως κεντρικό ζήτημα αλληλεγγύης και χάραξης επιθετικής πολιτικής απέναντι στους δανειστές και το τραπεζικό σύστημα. Η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα είναι το μεγάλο στοίχημα της νέας ιστορικής περιόδου.

Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για μια Δίκαιη Κοινωνία !

Είναι τώρα η στιγμή για να οργανώσουμε την δική μας αντίσταση απέναντι σε όλους εκείνους που μας έφεραν στην σημερινή κατάσταση. Να οργανώσουμε «ανένδοτο» αγώνα της γενιάς μας απέναντι στο σημερινό πολιτικό σύστημα εξουσίας που μας οδήγησε στην σιωπή και την αδράνεια, στον φόβο και την ανασφάλεια. Έχουμε την δύναμη, έχουμε την γνώση δεν έχουμε ανάγκη κανένα κόμμα εξουσίας για να αλλάξουμε τον κόσμο αυτό, έχουμε ανάγκη από ένα δικό μας κόσμο.

Τα σημερινά πολιτικά κόμματα ολόκληρου του φάσματος δεν μπορούν και δεν θέλουν να γίνουν ανατροπείς του σημερινού συστήματος, γιατί είναι παράγωγα του. Η παραδοσιακή δεξιά που εκφράζεται σήμερα από την Ν.Δ. – ΛΑ.Ο.Σ. αδυνατούν να κατανοήσουν την αναγκαιότητα για μια νέα ιστορική περίοδο. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αν και αποτέλεσε τον φορέα της ΑΛΛΑΓΗΣ στην Ελλάδα, εκφράζοντας από το 1974 ριζοσπαστικές ιδέες για την ανατροπή της συντήρησης, σήμερα αποτελεί συνώνυμο του «εκφυλισμού» της σημερινής περιόδου, καθώς δεν κατάφερε να επενδύσει στις ΙΔΕΕΣ της 3^ης Σεπτέμβρη και το Κίνημα που το στήριξε. Οι παραδοσιακές δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κουμουνιστικής Αριστεράς ( ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. – Κ.Κ.Ε.) αδυνατούν να κατανοήσουν τον σύγχρονο κόσμο, αλλά και την ανάγκη για μια πολιτική που απαντάει επιθετικά στις ανάγκες του σήμερα χωρίς παρωπίδες και στεγανά του περασμένου αιώνα. Τα νέα κόμματα που διαμορφώνονται τον τελευταίο χρόνο, δεν μπορούν να εκφράσουν το νέο και εναλλακτικό, καθώς είναι απλά διασπάσεις του υπάρχοντος συστήματος.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι πάντα μια γενιά, άλλαζε την ροή των πραγμάτων, έχει αποδείξει ότι πάντα μια χούφτα ανθρώπων μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες μαζικότητας πίσω από τις ΙΔΕΕΣ. Το μέγεθος της ΑΝΑΓΚΗΣ μας για ένα άλλο κόσμο είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να δούμε φως στο σκοτάδι που η σημερινή συγκυρία μας επιβάλλει…

Ας ξεκινήσουμε μέσα στις γειτονιές μας, στις δουλειές μας, στις σπουδές μας την οργάνωση μας. Αν όχι εμείς, ποιοι; Αν όχι τώρα, πότε;

Μιχάλης Καραδημητρίου

Από το 1981 στο 2011...

2011-11-15T11:12:00.001+02:00

28η Οκτώβρη 2011

2011-10-28T20:03:00.003+03:00

Και ξαφνικά το θέμα συζήτησης είναι η αναβολή της στρατιωτικής παρέλασης στην Θεσσαλονίκη και η αναγκαστική φυγή του Προέδρου της Δημοκρατίας υπό την πίεση των διαδηλωτών. Μεγάλη ντροπή είπαν τα κόμματα της «τάξης και ηθικής» και τα απανταχού παπαγαλάκια τους. Μεγάλη ντροπή λέω εγώ στην Δημοκρατία της επίφασης που σήμερα βιώνει ο κάθε έλληνας και ελληνίδα, σε μια χώρα που μάτωσε για την Ελευθερία και την Δημοκρατία για να φτάσει στα σημερινά αδιέξοδα.

Η στάση του Ελληνικού λαού απέναντι στους «θεσμούς» της Δημοκρατίας μας ήταν στάση ευθύνης και αξιοπρέπειας για ένα λαό με παρακαταθήκη τον αγώνα για την Δημοκρατία. Δεν ήταν επίθεση στο πρόσωπο των θεσμών αλλά στους ανθρώπους που σήμερα παριστάνουν τους θεσμούς σε μια χώρα που κυριαρχεί η επίφαση. Σήμερα ενοχλήθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τα συνθήματα, γιατί δεν ενοχλήθηκε από τις αντισυνταγματικές πράξεις της Κυβέρνησης, άλλωστε ο θεσμός επιβάλει την υπεράσπιση του συντάγματος. Ο κ. Παπούλιας μπορεί να έχει ένα λαμπρό παρελθόν στην πολιτική του διαδρομή, αλλά στις μέρες που ζούμε σημασία έχει το παρόν και το μέλλον.
Η 28^η Οκτώβρη είναι ένα ακόμα ορόσημο στην «αγανάκτηση» του Ελληνικού Λαού. Αλλά σήμερα έχουμε ανάγκη για πολλά περισσότερα από την αγανάκτηση, έχουμε ευθύνη για την απόφαση. Δεν έχουμε το δικαίωμα ως πολίτες απλά να συνθηματολογούμε ή να βγαίνουμε στους δρόμους, έχουμε και την υποχρέωση να πάρουμε στα χέρια μας την ζωή μας και την Δημοκρατία μας. Έχουμε την ευθύνη να παλέψουμε για την ανατροπή όχι απλά μιας Κυβέρνησης αλλά μιας κατεστημένης νοοτροπίας που θέτει σε «γύψο» τις ζωές μας και την πατρίδα. Η οργή της νέας γενιάς όπως εκφράζεται καθημερινά πρέπει να γίνει πολιτική πρωτοβουλία έξω από τις παραδοσιακές δομές.

Η λύση είναι και σήμερα, όπως και τότε η ΑΛΛΑΓΗ και ο νέος ιστορικός κύκλος για την πατρίδα. ΑΛΛΑΓΗ που δεν ακολουθεί τους κανόνες και τα στερεότυπα του σήμερα, αλλά οραματίζεται μια πραγματικά ευνομούμενη πολιτεία της συμμετοχής, της δικαιοσύνης, του κοινωνικού ελέγχου. ΑΛΛΑΓΗ που δεν σχετίζεται με τις παραδοσιακές «ταμπέλες» και διαχωρισμούς. Τίποτα δεν είναι εύκολο στις μέρες μας, αλλά είναι αναγκαίο αν δεν επιθυμούμε να δούμε την ζωή να περνάει μέσα στην μιζέρια και την ανέχεια.

Αν σήμερα δεν πράξουμε, αύριο θα έχουμε την ευθύνη για ότι ακολουθήσει…

Επιδημία αποχωρήσεων στο ΠΑΣΟΚ

2011-10-17T13:22:00.007+03:00

της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ

Την ώρα που τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, το κυβερνών κόμμα σαρώνεται από καταιγίδα παραιτήσεων μελών του και μαζικές αποχωρήσεις οργανώσεων από τον συνδικαλιστικό χώρο. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, βρίσκονται συχνά ακόμα και ανάμεσα σε εκείνους που αποδοκιμάζουν και γιουχάρουν τους υπουργούς της κυβέρνησης.

Την περασμένη εβδομάδα αποχώρησε η ΠΑΣΚ σιδηροδρομικών, δημοσιοποιώντας επιστολή με την οποία καταγγέλλει το σημερινό ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση ότι «ακύρωσαν τις βασικές αρχές του κινήματος που ήταν η Εθνική Ανεξαρτησία και η Λαϊκή Κυριαρχία». Η επιστολή κλείνει με τη φράση «ο θεός να βάλει το χέρι του για όσα θα συμβούν». Τις ίδιες μέρες παραιτήθηκε και η ΠΑΣΚ καθηγητών Βοιωτίας, χαρακτηρίζοντας την κίνηση «προσωπική και πολιτική επιλογή αυτοσεβασμού», ενώ στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι «ήρθε η ώρα της ανατροπής».

Από τις πρώτες αποχωρήσεις συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή της ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ που την περασμένη εβδομάδα ήταν στα χαρακώματα εναντίον της κυβέρνησης. «Είναι αυτοδίκαιη η παύση όταν μιλάμε για το σημερινό ΠΑΣΟΚ» έχει δηλώσει στην «Ελευθεροτυπία» ο Θέμης Μπαλασόπουλος, γραμματέας της ΠΑΣΚΕ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και πρόεδρος από το 2001 της Ομοσπονδίας (ΠΟΕ-ΟΤΑ) των 70.000 εργαζομένων.

Ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης δεν σταματά να λαμβάνει καθημερινά στην Ιπποκράτους επιστολές διαμαρτυρίας, καταγγελιών και παραιτήσεων μελών και στελεχών. Πρόσφατα παραιτήθηκε ο γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Χανίων, Γ. Χριστουλάκης, δηλώνοντας ότι «ο κόσμος έχει χάσει το δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα», ενώ πριν από λίγο καιρό σε ένδειξη διαμαρτυρίας είχε παραιτηθεί και ο γραμματέας Ν. ΠΑΣΟΚ Γέρακα, Λάμπρος Γκόγκας, λέγοντας ότι η παιδεία, η ιδεολογία και η αξιοπρέπειά του δεν του επιτρέπουν να συμβιβαστεί με αυτή την κατάσταση. Ο γραμματέας Τ.Ο. του ΠΑΣΟΚ Νάουσας, Γιάννης Αργυρίου, παραιτήθηκε επειδή, όπως είπε, «θέλω να κοιτάω όσους με εμπιστεύθηκαν στα μάτια και κυρίως τα παιδιά μου» και ο γραμματέας Ν. ΠΑΣΟΚ Ηρακλείου, Μιχάλης Καραδημητρίου, αποχώρησε δηλώνοντας «ο πρωθυπουργός μας πρόδωσε».

Εδώ και λίγες μέρες έχει δημιουργηθεί ακόμα και σελίδα στο facebook από ομάδα μελών του ΠΑΣΟΚ που έχουν αποχωρήσει. Μία από τις πρόσφατες αναρτήσεις του από πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ έγραφε: «Ψάχνει τα μέλη του το ΠΑΣΟΚ. Μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες του κόμματος να μαζέψει έσοδα από τα μπιλιετάκια που στέλνει στα μέλη και στους "φίλους" του, τώρα άλλαξε στόχο και προσπαθεί απλώς να καταμετρήσει τα μέλη του. Σήμερα δέχτηκα τηλεφώνημα από τα κεντρικά. Μου ζητούσαν τα στοιχεία μου για να με επιβεβαιώσουν στους καταλόγους τους (!). Καταλαβαίνετε, βέβαια, τι άκουσαν και καταλαβαίνετε ότι δεν έδωσα κανένα στοιχείο... (ελπίζω να μη συνεχίσουν να μαγειρεύουν ακόμη τα νούμερα των μελών)».

Στην ιστοσελίδα αναφερόταν και συγκεκριμένο φαξ που δίνει πλέον η Ιπποκράτους για όσους θέλουν να στείλουν επιστολές παραίτησης για να διαγραφούν. Η Χριστίνα Καλαμπαλίκη, πρώην αναπληρώτρια γραμματέας του δικτύου νεολαίας Τρικάλων, είναι μία από τα μέλη της ομάδας των άρτι παραιτηθέντων. «Είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ διολισθαίνει στον ιδεολογικό χώρο του νεο-συντηρητισμού και της νέας δεξιάς» αναφέρει στην «Κ.Ε.» «Εχει καταληφθεί από τους εκπροσώπους του χρηματιστικού κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού». Η Χριστίνα θεωρεί αυτονόητο, όπως λέει, ότι δεν μπορεί να μείνει στο σημερινό ΠΑΣΟΚ το οποίο για εκείνη «έσβησε την ημέρα που υπέγραψε το μνημόνιο».

«Δεν θέλω να είμαι το λάδι στους μηχανισμούς και τα γρανάζια τους» υποστηρίζει, αλλά δεν σκοπεύει να «ιδιωτεύσει». «Δεν έχουμε την πολυτέλεια να κλειστούμε στα σπίτια μας. Θα βρεθούμε στους δρόμους και στα κινήματα, να δηλώσουμε ανυπακοή στα βάρβαρα μέτρα» αναφέρει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες παραιτήσεις συνοδεύονται από μία διάθεση ριζοσπαστικοποίησης, καθώς οι περισσότεροι δηλώνουν ότι από εδώ και πέρα θα ενώσουν τη φωνή τους με τα κινήματα που θα αναπτυχθούν. «Παραιτούμαι από τη θέση του μέλους της Εθνικής Αντιπροσωπείας της Ν. ΠΑΣΟΚ και διαγράφομαι από μέλος του ΠΑΣΟΚ. Θα είμαι παρών στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της χώρας» αναφέρει στην πρόσφατη επιστολή παραίτησής του ο Μάκης Αγγελετάκης.

Παραιτήσεις όμως υπάρχουν και από το ανώτερο καθοδηγητικό όργανο του ΠΑΣΟΚ, το Εθνικό Συμβούλιο. Δύο ημέρες πριν από την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, ο πρώην γενικός γραμματέας Ενημέρωσης παλαιότερων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Νικολάου, υπέβαλε την παραίτησή του από το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ εκφράζοντας τη διαφωνία του με την κυβερνητική πολιτική και χαρακτηρίζοντας το μεσοπρόθεσμο ως «οικονομικά αδιέξοδο και κοινωνικά άδικο». Την ίδια περίοδο είχε παραιτηθεί και ο πρώην υπουργός και βουλευτής Αντώνης Κοτσακάς. Σε επιστολή του προς τον Γ. Παπανδρέου και τον Μ. Καρχιμάκη ανέφερε ότι παραιτείται από το «τέως ΠΑΣΟΚ», υποστηρίζοντας ότι δεν φεύγει αυτός από το Κίνημα, αλλά «το ΠΑΣΟΚ έφυγε από το ΠΑΣΟΚ».

Εκτός ΠΑΣΟΚ έχει θέσει τον εαυτό της εδώ και λίγο καιρό και το μέλος του Ε.Σ. Νίνα Κασιμάτη, από το αριστερό ρεύμα του «Νέου Αγωνιστή». «Η μόνη πράξη που μένει στους όποιους θύλακες αντίστασης του μεταλλαγμένου μορφώματος που καταχρηστικά λέγεται ακόμη "ΠΑΣΟΚ", είναι η έξοδός τους» αναφέρει. Μαζί με άλλους συντρόφους της μάλιστα, που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, προγραμματίζουν εκδήλωση την ερχόμενη Τρίτη 18 Οκτωβρίου, με θέμα «30 χρόνια από τις 18 Οκτωβρίου 1981. Από την Αλλαγή στην προδοσία». «Τους καλούμε λοιπόν σε αντίσταση, απελευθέρωση και επανένωσή τους με συντρόφους και συναγωνιστές που έχουμε ήδη αποχωρήσει», δηλώνει, «για να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας, με τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό και με άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αυτοοργανώνονται, για τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία και την επαναφορά της χώρας ως εθνικά κυρίαρχης». Το κύμα παραιτήσεων αναμένεται να συνεχιστεί το επόμενο διάστημα, καθώς ετοιμάζονται νέες μαζικές αποχωρήσεις, ειδικά συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ.

πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Παραίτηση Γραμματέα Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φωκίδας

2011-09-25T14:28:00.001+03:00

Ιτέα, 25/9/2011

Προς: Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φωκίδας

Θέμα: Παραίτηση ευθύνης και αξιοπρέπειας

Αγαπητοί Σύντροφοι,

με την παρούσα επιστολή θα επιθυμούσα να θέσω στην διάθεση σας, την παραίτηση μου από την θέση του Γραμματέα Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ Νομού Φωκίδας, καθώς και από την ιδιότητα μου ως μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είναι μια επιλογή καθαρά προσωπική και έγκειται στον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμηση, που μου δίνει την δυνατότητα να έχω, η ύπαρξη μου ως άνθρωπος. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ ως κίνημα γεννήθηκε και υπήρξε, προκειμένου να υπηρετεί τον λαό και την πατρίδα, να προστατεύει και να διασφαλίζει τα δικαιώματα του νέου , του χαμηλοσυνταξιούχου, του μικρομεσαίου ελεύθερου επαγγελματία, του μικροεπιχειρηματία, του αγρότη, του επιστήμονα και ευρύτερα του κάθε άξιου και αγωνιστή Έλληνα, που είχε ως όραμα να ζήσει καλύτερα και ποιοτικότερα. Φέρει όμως ως κόμμα, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τον κατακερματισμό της ελληνικής κοινωνίας και για την τραγική χρεωκοπία του σημερινού πολιτικού συστήματος, τόσο διότι τιμήθηκε πολλάκις με την ψήφο του Ελληνικού λαού και κυβέρνησε την χώρα, όσο και γιατί δημιουργήθηκε για να αποτελέσει δύναμη ελέγχου και διασφάλισης του πολιτικού συστήματος και της ορθής λειτουργίας του.

Πριν δύο χρόνια, με την είσοδο στο πρώτο μνημόνιο, τόσο εγώ όσο και άλλοι σύντροφοι σταθήκαμε στο πλευρό της κυβέρνησης, υπερτονίζοντας την αναγκαιότητα το καράβι που λέγεται Ελλάδα να φτάσει στο απάνεμο λιμάνι σωτηρίας, μαζί με το πλήρωμα του, τον Ελληνικό λαό. Τονίσαμε επίσης την λανθασμένη επιλογή πορείας και το ενδεχόμενο της εξαθλίωσης του πληρώματος μέσα από αυτήν. Ζητήσαμε έναν εναλλακτικό δρόμο, τον οποίο καταγράψαμε και παρουσιάσαμε. Αρνηθήκαμε ως νέοι άνθρωποι την φιλοσοφία των μονοδρόμων και την ιδεολογική και προτασιακή πτώχευση του χώρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Παρ’ όλα αυτά εκείνο το τότε ενδεχόμενο, αποτελεί πλέον μια ξεκάθαρη πραγματικότητα, την οποία μάλιστα βιώνει καθημερινά κάθε Ελληνίδα και Έλληνας σε αυτόν τον τόπο.

Μέσα λοιπόν σε αυτήν την πλήρη απαξίωση θεσμών, αξιών αλλά και βασικών κοινωνικών αρχών, η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ μέχρι σήμερα απέτυχε να ανασυντάξει τις κοινωνικές δυνάμεις, απέτυχε να αποδώσει νόημα και ουσία στις θυσίες του Ελληνικού λαού, απέτυχε να ανατρέψει κατεστημένες δομές και αντιλήψεις τόσο στον δημόσιο όσο και σε κάθε άλλο τομέα της κοινωνίας και δεν απέδωσε ούτε στο ελάχιστο ευθύνες σε αυτούς που καταλήστεψαν την χώρα και χρέωσαν την νέα γενιά και πολλές περισσότερες που θα ακολουθήσουν. Δεν επέβαλε καμία ποινική ευθύνη, δεν οδήγησε κανένα στη φυλακή, μιας και όλοι αποδείχθηκαν αθώοι ελλείψει επαρκών ενοχοποιητικών στοιχείων.

Εκ των πραγμάτων οδηγούμαστε στην «κινεζοποίηση» του ελληνικού λαού, και για να δώσω την μετάφραση η Κίνα είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο σε επίπεδο Α.Ε.Π (3^η θέση) ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται στην 100ή θέση σε επίπεδο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Συμπερασματικά αποτελεί μια οικονομική υπερδύναμη ως χώρα, αλλά ταυτόχρονα και μια χώρα φτωχών πολιτών.

Εσχάτως έχουμε φτάσει στο σημείο να ακούμε εντός του «ναού της δημοκρατίας» ότι όλα αυτά τα αναποτελεσματικά μέτρα, επιβάλλεται να ληφθούν, δια στόματος μάλιστα του Υπουργού Οικονομικών. Βέβαια ισχυρίζεται, ότι επιβάλλονται προκειμένου να διατηρήσουμε ζωντανή την πεθαμένη χώρα μας και να διασφαλίσουμε την εθνική μας κυριαρχία, την οποία προ καιρού παραχωρήσαμε έναντι φθηνού αντιτίμου.

Και τι να κάνουμε θα ρωτούσε κάποιος σύντροφος της Κυβέρνησης. Να πτωχεύσουμε την χώρα; Θα απαντούσα λοιπόν:

1. Να συνεργαστείτε με τις Ελβετικές αρχές και να εντοπίσετε όλους αυτούς που έχουν μεταφέρει τα χρήματα τους στην Ελβετία ώστε να εφαρμόσετε το «πόθεν έσχες».

2. Να διακόψετε μια για πάντα τις πελατειακές σχέσεις, που εσείς δημιουργήσατε στο δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο αλλά και κάθε άλλο τομέα της κοινωνίας.

3. Να πάτε στις Βρυξέλλες και να υπενθυμίσετε στους εταίρους μας, ότι η Ευρώπη δημιουργήθηκε για να γίνει η Ευρώπη των λαών, ότι αν θέλουμε να επιτύχουμε μια πραγματική κοινωνική και οικονομική σύγκλιση, θα πρέπει η Ευρώπη να αποκτήσει ενιαία διακυβέρνηση και πολιτική. Να τους ενημερώσετε αν το ξεχνούν ότι η Ε.Ε. έχει το μεγαλύτερο Α.Ε.Π. παγκοσμίως και να τους κατευθύνετε στην δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης». Υπερτονίστε τους ότι το ελληνικό χρέος για να καταστεί βιώσιμο με ταυτόχρονη επιβίωση των πολιτών της χώρας, οφείλει να μειωθεί τουλάχιστον στο μισό.

4. Εγγυηθείτε τους όμως ταυτόχρονα ότι προτιθέμεθα να ανατρέψουμε την αισχρή δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδος, ότι δεν θα επιτρέψουμε να υπάρχουν μισθοί στο δημόσιο τομέα 5 και 10 φορές μεγαλύτεροι από τον ιδιωτικό, ότι είμαστε αποφασισμένοι να συρρικνώσουμε το σπάταλο αυτό κράτος και να μειώσουμε τις δαπάνες, ότι θα επιβάλλουμε αξιοκρατία και αξιολόγηση παραγωγικότητας παντού (μέσω αδιάβλητων και ανεξάρτητων επιτροπών). Εγγυηθείτε τους όμως επίσης ότι δεν θα πάρουμε και άλλα λεφτά από τα «τιμημένα γηρατειά», ότι δεν θα συνεχίσουμε να οδηγούμε στην ανεργία τους νέους, ότι δεν θα καταστήσουμε ποινικό αδίκημα την μικρομεσαία ιδιοκτησία, ότι δεν θα οδηγήσουμε τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες σε πτώχευση και τους νέους επιστήμονες σε αναγκαστική μετανάστευση.

5. Αν πάτε στην Ευρώπη και αρνηθούν να σας ακούσουν ή δεν δεχθούν την πρόταση σας, τότε προτρέψτε και τους υπόλοιπους εταίρους μας, να διαλυθεί αυτή η κατ’ επίφαση κοινωνική και οικονομική ένωση, προτρέψτε τους εταίρους μας να γυρίσουμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα και κάντε εσείς το πρώτο βήμα αποχωρώντας. Μην μου πείτε ότι μετά δεν θα έχουμε πετρέλαιο τον χειμώνα γιατί το εισάγουμε, και το νόμισμα μας δεν θα έχει αξία στο εξωτερικό, γιατί θα σας απαντήσω, ότι μετά την εξίσωση της τιμής πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, ελάχιστοι Έλληνες θα έχουν την δυνατότητα να το αγοράσουν, ούτε ότι δεν θα έχουμε πια γερμανικά αυτοκίνητα γιατί θα σας απαντήσω ότι πια δεν μπορούμε να τα συντηρήσουμε και τα πουλάμε. Εν γένει θα σας απαντήσω ότι θα περάσουμε πολύ δύσκολες μέρες, αλλά θα οδηγηθούμε εξ ανάγκης στην εθνική αυτάρκεια (χαρακτηριστικό προηγμένων οικονομιών από αρχαιοτάτων χρόνων π.χ. Μινωικός Πολιτισμός) και εξ ανάγκης θα γίνουμε ανταγωνιστικοί ως χώρα. Άρα εξ ανάγκης θα αναπτυχθούμε.

Για όλα εκείνα που κάνατε στο παρελθόν οδηγώντας μια ολόκληρη νέα γενιά στην «χρεωκοπία», για την εγκληματική αδιαφορία που επιδείξατε 35 και πλέον έτη στην θωράκιση της εθνικής μας και οικονομικής μας κυριαρχίας, για όλα αυτά που δεν κάνετε στο παρόν, θέτω εαυτόν εκτός αυτού του σχηματισμού που λέγεται ΠΑ.ΣΟ.Κ μιας και κίνημα έπαψε να είναι προ πολλού. Δεν μπορείτε αγαπητοί σύντροφοι της κυβέρνησης να με πείσετε, ότι η γενιά που μας καταδίκασε να βιώνουμε αυτές τις τραγικές μέρες, έχει την θέληση, τα αποθέματα και την δυνατότητα να μας διασώσει. Αφού λοιπόν εσείς δεν αλλάζετε, η παραίτηση μου αποτελεί ελάχιστη πράξη ευθύνης απέναντι σε αυτή τη γενιά, στον εαυτό μου, αλλά και στα παιδιά που ελπίζω να κάνω. Τουλάχιστον ας υπερασπιστώ το δικαίωμα μου να μπορώ να τους απαντήσω ότι εγώ δεν συμμετείχα σε όλο αυτό…

Με συντροφικούς χαιρετισμούς , Ιωάννης Δ. Τσάφος

Επιστολή Παραίτησης

2011-09-19T14:17:00.002+03:00

Ηράκλειο, 19 Σεπτέμβρη 2011

Προς: Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ινστιτούτο Επιμόρφωσης

Κοινοποίηση: Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηρακλείου

Μέλη Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου

Αγαπητοί σύντροφοι,

με αυτή την επιστολή επιθυμώ να θέσω στην διάθεση σας, την παραίτηση μου από το Συμβούλιο Επιμόρφωσης ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νομού Ηρακλείου, καθώς και από την θέση του Γραμματέα Δημοτικού Δικτύου Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου. Είναι επιλογή προσωπικής αξιοπρέπειας να πάψω να υπηρετώ ως θεσμικό μέλος την οργάνωση, που καθημερινά απαξιώνεται από την Κυβέρνηση των εκβιασμών, σήμερα είναι η ώρα να υπηρετήσουμε τις ιδέες μας και την κοινωνία.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ιδρύθηκε το 1974 για να υπηρετεί τον λαό και την πατρίδα, ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε λαϊκή εντολή να αλλάξει την Ελλάδα, συγκροτώντας μια Δίκαιη κοινωνία, θέτοντας τον άνθρωπο στο επίκεντρο της πολιτικής. Όλα αυτά εξέφραζε η εντολή για ένα νέο συμβόλαιο με τον Ελληνικό λαό τον Οκτώβρη του 2009. Σήμερα, εφαρμόζει μια από τις σκληρότερες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχουν ποτέ εφαρμοστεί στην χώρα μας, για την δήθεν σωτηρία από την χρεωκοπία. Ακολουθεί μια πολιτική συμπίεσης των χαμηλών στρωμάτων της κοινωνίας και ταυτόχρονης υπονόμευσης της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Λαϊκής
Κυριαρχίας.

Έχει αποδειχτεί ότι αυτή η πολιτική ισοπεδώνει την κοινωνία και το μέλλον της πατρίδας. Δυστυχώς η Ελλάδα σήμερα έχει ήδη “χρεοκοπήσει” γιατί χρεοκόπησαν οι ιδέες και οι αρχές της Δημοκρατικής παράταξης, με την πλήρη υποταγή της Κυβέρνησης στους μονόδρομους της νέο-συντήρησης. Έχει χρεοκοπήσει γιατί χρεοκόπησε η ελπίδα του Ελληνικού λαού.

Σε αυτή την κρίσιμη χρονική συγκυρία η νέα γενιά της χώρας έχει την ευθύνη να παλέψει με συνέπεια για την ανασυγκρότηση της πατρίδας, μέσα από ένα προοδευτικό σχέδιο εξόδου από την γενικευμένη κρίση. Τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχουν την ευθύνη να παλέψουν από κάθε μετερίζι για την διαφύλαξη της ιστορίας και των αρχών της 3ης Σεπτέμβρη, να παλέψουν για την ίδια την ιστορία της δημοκρατικής παράταξης και των αγώνων της. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι πλέον το Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων συμφερόντων που δεν μπορεί και δεν θέλει να αλλάξει πολιτική.

Κλείνοντας με ένα πρόχειρο απολογισμό των τελευταίων χρόνων, πεποίθηση μου είναι ότι στην οργάνωση της Νεολαίας Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου έγιναν βήματα στην θετική κατεύθυνση. Παλέψαμε από το 2008 για το άνοιγμα της Νεολαίας του Κινήματος στην κοινωνία, μέσα από δράσεις διαλόγου και ενημέρωσης με τους πολίτες, αλλά και για την λειτουργία μιας οργάνωσης κυττάρου της εσωτερικής δημοκρατίας και διαβούλευσης. Σε μια εποχή απαξίωσης της πολιτικής μερικοί άνθρωποι δώσαμε την μάχη για το ανοικτό και ζωντανό ΠΑ.ΣΟ.Κ. που συνομιλεί με τον λαό, δυστυχώς η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός μας πρόδωσε, πρόδωσε την γενιά μας και την ελπίδα.

Ευχαριστώ τα μέλη και τους φίλους της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. που με στήριξαν και με εμπιστεύτηκαν στις διαδικασίες ανασυγκρότησης της Νεολαίας. Ευχαριστώ επίσης όλους εκείνους που συνεργαστήκαμε και με εμπιστεύτηκαν μέσα στο Ινστιτούτο Επιμόρφωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να υλοποιήσουμε ένα σχέδιο “εναλλακτικής πολιτικής παρέμβασης”.

Τα χρόνια που πέρασαν με δίδαξαν πολλά, εκείνα που έρχονται πρέπει να μας διδάξουν να παλεύουμε για την αξιοπρέπεια, για την ανατροπή, για την ΑΛΛΑΓΉ. Ο αγώνας μας είναι και σήμερα “εθνικοαπελευθερωτικός” με τους όρους της σημερινής Εθνικής απελευθέρωσης από τις σύγχρονες οικονομικές και θεσμικές χούντες.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Καραδημητρίου Μιχάλης

Υπ. Διδάκτωρ Τμήματος Φυσικής Π.Κ

Πλαίσιο Γ.Σ. Μεταπτυχιακών Φυσικού

2011-09-16T14:02:00.003+03:00

Πρόταση Διαλόγου

Γενική Συνέλευση Μεταπτυχιακών & Υπ. Διδακτόρων Τμ. Φυσικής
(Κατατέθηκε για συζήτηση, δεν έγινε η Γ.Σ. λόγω απαρτίας)

Η σημερινή πραγματικότητα

Η Ελλάδα στον αστερισμό της «Χρεωκοπίας», στην εποχή των μνημονίων και της τρόικας προσπαθεί καθημερινά να επιβιώσει, σαν ένα πειραματόζωο που καθημερινά εκτίθεται και σε άλλη «θεραπεία». Ο Ελληνικός λαός βιώνει με τον χειρότερο τρόπο μια άγρια πραγματικότητα που την χαρακτηρίζει η ανασφάλεια και ο φόβος, είναι η πραγματικότητα ενός λαού που δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει. Την ίδια πραγματικότητα αντιμετωπίζουμε όλοι μας ανεξάρτητα ηλικίας και προσόντων, είναι η πραγματικότητα μιας «ελαστικής» κοινωνίας. Την ίδια πραγματικότητα αντιμετωπίζει κάθε νέος επιστήμονας και εργαζόμενος που παλεύει, άνευ εγγυημένης χρηματοδότησης και άνευ ελπίδας για τα αυτονόητα.

Κάθε μέρα και ένας ακόμα φόρος, ένα ακόμα μέτρο για την δήθεν σωτηρία της πατρίδας, ένα ακόμα ηλεκτροσόκ σε μια οικονομία που δεν μπόρεσε να υπερβεί τα δομικά της προβλήματα. Η κρίση του χρέους είναι συνέπεια της κρίσης του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου, είναι κρίση του αναπτυξιακού και παραγωγικού μοντέλου της χώρας, είναι κρίση του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Η σημερινή πολιτική συντηρεί τα αδιέξοδα και δεν οδηγεί σε έξοδο από την κρίση, αλλά σε διάλυση της κοινωνικής συνοχής και ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές.

Ο Νόμος για την Ανώτατη Παιδεία

Ακόμα μια ψηφίδα στην συνολική «μεταρρυθμιστική» προσπάθεια ελαστικοποίησης και χαλιναγώγησης της..

...Ελληνικής Κοινωνίας είναι και ο νόμος για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Ένας νόμος που έρχεται να συγκροτήσει το Πανεπιστήμιο της νέας εποχής, εντολοδόχο των επιταγών της άρχουσας αντίληψης. Ένα Πανεπιστήμιο της Ανταγωνιστικότητας και της οικονομίας και όχι ένα Πανεπιστήμιο της αριστείας και της ποιότητας.

Είναι ο Νόμος που κατάφερε να ενώσει την Κυβέρνηση με όλους τους χώρους της Δεξιάς και φασίζουσας Δεξιάς στα πλαίσια της συναίνεσης για ένα άλλο Πανεπιστήμιο. Από το Πανεπιστήμιο των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων που διαμόρφωσε την κοινωνία μας, να πάμε στο Πανεπιστήμιο των ελαστικών πτυχίων και εργασιακών δικαιωμάτων, στο Πανεπιστήμιο των ευέλικτων προγραμμάτων σπουδών και όχι των ολοκληρωμένων επιστημονικών γνώσεων. Με πρόσχημα το Άσυλο και την δήθεν διαπλοκή νομοθετούν το Πανεπιστήμιο της «δήθεν ελευθερίας». Το πολιτικό σύστημα που διέλυσε το σημερινό Δημόσιο Πανεπιστήμιο λοιδορεί όλους όσους με κόπο το υπηρέτησαν σε δύσκολες εποχές.

Ο Νόμος «Διαμαντοπούλου – Καρατζαφέρη» δεν απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις των Ιδρυμάτων , αλλά φυλακίζει τις δυνάμεις της αντίστασης και της ανατροπής, τις δυνάμεις της εναλλακτικής άποψης, τις δυνάμεις που αμφισβητούν τον ολισθηρό κυβερνητικό μονόδρομο. Από το μοντέλο της συμμετοχικής δημοκρατίας και του δημοκρατικού προγραμματισμού προχωρά σε ένα ολιγαρχικό μοντέλο «σοφών» διοικούντων που θα πατάξουν την διαφθορά της Δημοκρατίας. Απαντά στις υπάρχουσες στρεβλώσεις του ίδιου του πολιτικού συστήματος με λιγότερη δημοκρατία.

Η δική μας ευθύνη

Η ακαδημαϊκή κοινότητα, η σπουδάζουσα νέα γενιά της χώρας, έχει σήμερα την ευθύνη να αντιπαλέψει όχι απλά ένα νόμο, αλλά την συνολική πολιτική χρεωκοπίας της κοινωνίας. Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο έχει την ευθύνη να γίνει ο πόλος ανασυγκρότησης των Κινημάτων και των ιδεών για την έξοδο από το σημερινό αδιέξοδο. Η πολιτική της κυβέρνησης έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί την κοινωνία σε εξαθλίωση, την νέα γενιά σε απογοήτευση και φυγή.

Η δική μας ευθύνη είναι η ευθύνη της συνολικής σύγκρουσης με την γενιά της μεταπολίτευσης. Είναι σήμερα η ώρα της δικής μας γενιάς να συγκροτήσει ένα νεολαιίστικο κίνημα που θα παλέψει για την δημιουργική ανασυγκρότηση της χώρας, για την επανεκκίνηση της εθνικής οικονομίας και του παραγωγικού μοντέλου, για την αλλαγή της ίδιας της Δημοκρατίας μας.

Ο Σύλλογος μας

Εμείς ως ενεργό κομμάτι της κοινότητας δεν μένουμε στην απομόνωση, αλλά διεκδικούμε την συλλογική δράση με τους συναδέλφους μεταπτυχιακούς και προπτυχιακούς φοιτητές του Ιδρύματος, με τους πανεπιστημιακούς δασκάλους, τους ερευνητές και τους εργαζομένους. Διεκδικούμε συλλογική δράση για την ίδια την αξιοπρέπεια. Για τους παραπάνω λόγους καλούμε σε πρωτοβουλίες για:

Την συγκρότηση μετώπου αμφισβήτησης – δημιουργίας με την συμμετοχή όλης της κοινότητας
Την διενέργεια ανοικτού διαλόγου στην κοινότητα με στόχο την ενημέρωση όλων των μελών της τόσο για τον νέο Νόμο όσο και για τις προοπτικές του Δημοσίου Πανεπιστημίου
Την ενημέρωση των πολιτών του Ηρακλείου για την αναγκαιότητα σύγκρουσης με την σημερινή πολιτική

Καλούμε τους μεταπτυχιακούς & Υπ. Διδάκτορες να αναλογιστούν την ατομική τους ευθύνη και να δώσουν το παρόν στις διεργασίες του Φοιτητικού και πανεπιστημιακού Κινήματος.

Το Φοιτητικό Κίνημα σήμερα…

2011-09-13T00:11:00.013+03:00

Τα φοιτητικά αμφιθέατρα γέμισαν με φοιτητές τις τελευταίες εβδομάδες, ύστερα από μερικά χρόνια σχετικής αδράνειας. 5 χρόνια από το Κίνημα απέναντι στην «Γιαννάκου» είμαστε πάλι εδώ. Ο νόμος πλαίσιο «Διαμαντοπούλου – Καρατζαφέρη» είναι ο επόμενος νόμος και οι καταλήψεις ακολουθούν η μια την άλλη.

Ο πολιτικός διάλογος στις Γενικές Συνελεύσεις μέχρι σήμερα, συνήθως είναι μια αντιπαράθεση ανάμεσα στο μπλοκ της Κατάληψης και της Αντί-κατάληψης που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν καταλήγει σε πολιτικό συμπέρασμα ουσίας. Είναι μια αέναη σύγκρουση ανάμεσα στην δήθεν «υπευθυνότητα» των δυνάμεων της αντί-κατάληψης με τις δυνάμεις του «αγώνα για την κατάληψη» που σπάνια προσεγγίζουν ουσιαστικά την συνολική εικόνα.

Το κυρίαρχο ζήτημα για το Φοιτητικό Κίνημα όμως δεν θα έπρεπε να είναι μόνο η Κατάληψη. Σήμερα χρειάζονται πολλά περισσότερα και ένα γενικευμένο σχέδιο αντιπαράθεσης με την ίδια την Κυβέρνηση και τους εκπροσώπους του σημερινού πολιτικού συστήματος. Η «μεταρρύθμιση» στην Ανώτατη Εκπαίδευση είναι μια ακόμα ψηφίδα στην συνολική πολιτική διάλυσης και «ελαστικοποίησης» της κοινωνικής συνοχής. Τα Πανεπιστήμια που ιστορικά έπαιξαν κομβικό ρόλο στην διαμόρφωση των κινημάτων στην χώρα μας, οδηγούνται σε μια νέα εποχή εκείνη της ανταγωνιστικότητας και της σιωπής, ώστε να διαμορφώσουν πολίτες «πειθήνια όργανα» της άρχουσας αντίληψης.

Σήμερα η ανάγκη δεν είναι απλά να μην εφαρμοστεί ή να αποσυρθεί ο νόμος για την Ανώτατη Εκπαίδευση, αλλά να ανατραπούν οι πολιτικές που απομυζούν τα χαμηλά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Σήμερα μπορεί να αμφισβητείται ένα εξάμηνο ή μια εξεταστική, αλλά αύριο θα αμφισβητείτε ακόμα εντονότερα το ίδιο το δικαίωμα στην ζωή, στην αξιοπρέπεια, στην εργασία.

Ο δρόμος για το Φοιτητικό Κίνημα είναι ένας και πρέπει να είναι ξεκάθαρος. Είναι ο δρόμος του πολιτικού αγώνα με όρους πλήρους αμφισβήτησης του συστήματος και των εκφραστών του. Είναι ο δρόμος της διαμόρφωσης της νέας ιστορικής περιόδου για την χώρα. Τα ιδρύματα της χώρας έχουν ρόλο σε αυτό τον πολιτικό αγώνα καθώς καλούνται να γίνουν θερμοκοιτίδες των ιδεών και των πολιτικών, που θα μπορέσουν να μας βγάλουν από το σημερινό αδιέξοδο της νέο-συντήρησης.

Είναι η ιστορική ευκαιρία για το νεολαιίστικο κίνημα να πρωταγωνιστήσει και να διαμορφώσει 3 δεκαετίες μετά τις συνθήκες για την νέα μεταπολίτευση. Στον δρόμο αυτό δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα και ψευτοδιλήμματα, σε μια χώρα που έχει «χρεοκοπήσει» δεν υπάρχει ο φόβος της χρεωκοπίας.

Οι Γενικές Συνελεύσεις πρέπει να γίνουν πεδία αντιπαράθεσης των δυνάμεων της ανατροπής με εκείνες της συντήρησης με όρους πολιτικής. Η σύγκρουση για την αξιοπρέπεια είναι η μοναδική αναγκαία πολιτική σύγκρουση. Σήμερα χάνεται ένα εξάμηνο ή μια εξεταστική, αύριο θα χαθεί το δικαίωμα στην ίδια την ζωή μας. Σήμερα είμαστε Φοιτητές και επιστήμονες χωρίς εξεταστική και υποτροφίες, αύριο θα είμαστε εργαζόμενοι χωρίς ένσημα και δικαιώματα. Η Ανατροπή είναι ευθύνη για την γενιά μας…

Τοποθέτηση στην Περιφερειακή Συνδιάσκεψη ΠΑ.ΣΟ.Κ. Κρήτης 29/8/2011

2011-09-02T20:09:00.003+03:00

Σκέψεις για την 3η Σεπτέμβρη

2011-09-01T14:11:00.001+03:00

Εθνική συνδιάσκεψη 3^ηςΣεπτέμβρη 2011

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον ΛΑΟ και την ΠΑΤΡΙΔΑ πριν από τρείς δεκαετίες, δεν ιδρύθηκε για να αποτελέσει «διάττοντα αστέρα» στα πολιτικά πράγματα του τόπου έλεγε χαρακτηριστικά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σήμερα άραγε υπηρετεί έστω και με την σύγχρονη ανάλυση τις αρχές και τις ιδέες εκείνης της ιδρυτικής διακήρυξης του;

Η απάντηση είναι προφανής ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ιστορικά πολλές φορές κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας απομακρύνθηκε από το πνεύμα της ιδεολογικής του ταυτότητας. Πολλές φορές άσκησε πολιτικές κόντρα στο τετράπτυχο της «Λαϊκής Κυριαρχίας – Εθνικής Ανεξαρτησίας – Κοινωνικής Απελευθέρωσης – Δημοκρατικής Διαδικασίας». Πολιτικές που ποτέ δεν επέλεξε και δεν νομιμοποίησε ο λαός. Βέβαια ιστορικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την Ελλάδα του σήμερα, αφήνοντας σε κάθε περίοδο διακυβέρνησης πλούσιο μεταρρυθμιστικό έργο που είναι γνωστό.

Και σιγά σιγά η ιστορία μας οδηγεί στο 2004 , στην συντριπτική ήττα του Κυβερνητικού ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την επανεκκίνηση του από τον Γιώργο Α. Παπανδρέου. Για πρώτη φορά αρχηγός εκλέγεται από την βάση με εντολή να αλλάξει το κόμμα που έγινε ένα με την εξουσία και την Κυβέρνηση και ξέχασε τον κυρίαρχο λαό. 5 χρόνια μετά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ξανά στην Κυβέρνηση με ένα πολιτικό πρόγραμμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και νέας προοπτικής για την ίδια την Σοσιαλδημοκρατία. Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου από την αρχή της Κρίσης θέτει την αναγκαιότητα για «τον άλλο δρόμο» που θα αμφισβητεί τις αγορές και τα συστήματα εξουσίας. Λίγους μήνες μετά την θριαμβευτική ΝΙΚΗ του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όλα ξεχνιούνται και η άσκηση πολιτικής γίνεται μονόδρομος ακόμα και για τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Από την πολιτική της σύγκρουσης με τις αγορές, περάσαμε στην πολιτική του μνημονίου και των εκβιαστικών διλλημάτων. Περάσαμε στην πολιτική εκφυλισμού των «λέξεων» και των ιδεών για να οδηγηθούμε στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα «ξεπουλήματος» της Δημόσιας περιουσίας. Όλο αυτό το διάστημα διακυβέρνησης της χώρας από το «νέο – ΠΑ.ΣΟ.Κ.» είναι πολλά εκείνα που προσμετρούνται στα θετικά όπως ο Καλλικράτης ή το πρόγραμμα Διαύγεια και η ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Είναι βέβαια πολιτικές που το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να έχει υλοποιήσει πριν από χρόνια, αλλά «κάλιο αργά παρά ποτέ» που λέει και ο λαός. Βέβαια κάθε πολιτική επιλογή αξιολογείται με βάση το μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο όφελος της στην κοινωνία και το Δημόσιο συμφέρων και εκεί τα ρεκόρ του «νέο – ΠΑ.ΣΟ.Κ.» είναι αρνητικά.

Από το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» περάσαμε στο παραδοσιακό «παραλάβαμε καμένη γη». Ο αντιπολιτευτικός σύγχρονος λόγος του Γιώργου Παπανδρέου μεταλλάχθηκε στον παραδοσιακό και καλά δουλεμένο κυβερνητικό παραλογισμό. Το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση παρουσιάστηκαν ως ο μοναδικός δρόμος για την σωτηρία της χώρας από την δήθεν χρεωκοπία της. Βέβαια έπρεπε να περάσει ένας χρόνος με θυσίες του Ελληνικού λαού για να αποδειχτεί η αποτυχία της συνταγής και να περάσουμε στο «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» με νέες θυσίες πάλι από τους ίδιους. Και όλα αυτά σε ένα καθεστώς «επιλεκτικής χρεωκοπίας». Η ρητορική της Κυβέρνησης πάλι η ίδια, το δίλλημα είναι πάλι η Εθνική σωτηρία, αλλά αυτή την φορά συνοδεύεται από ένα «σκληρό» πακέτο ξεπουλήματος της Δημόσιας περιουσίας και κηδεμονίας της εκλεγμένης Κυβέρνησης από τους δανειστές.

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν στον Δημόσιο λόγο ότι η Κυβέρνηση δεν είχε άλλες επιλογές, ότι για όλα φταίει το σπάταλο κράτος, οι συνδικαλιστές, όσοι αντιδρούν, οι συντεχνίες. Είναι η γνωστή πλέον λογική «μαζί τα φάγαμε». Αλλά παραβλέπουν ότι αυτό το κράτος το έφτιαξαν τα σημερινά πολιτικά κόμματα, για να μπορέσουν να εκλέγονται και να ελέγχουν τις κοινωνίες. Παραβλέπουν ότι το σοβαρό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ο Δημόσιος Τομέας, αλλά το αναπτυξιακό έλλειμμα, η πελατειακή λογική, η αναξιοκρατία και η αδυναμία των Κυβερνήσεων να παράγουν μακροπρόθεσμες Εθνικές πολιτικές και να ελέγχουν τον Δημόσιο Τομέα για την αποδοτικότητα του. Η συνεχής εξυπηρέτηση ημετέρων, η ατιμωρησία, οι κοντόφθαλμες πολιτικές, η λογική του «δε βαριέσαι αδελφέ» είναι μόνο μερικές από τις αιτίες της σημερινής κατάστασης που η κρίση γιγάντωσε και έφερε επιτακτικά στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι μας κυβερνάει η Ευρώπη και οι Δεξιές Κυβερνήσεις της, αλλά παραβλέπουν ότι για τους Σοσιαλιστές ο δρόμος της ανάκαμψης δεν είναι ο δρόμος που σήμερα επιλέγει ο νεοφιλελευθερισμός. Η επιλογή της στήριξης του τραπεζικού συστήματος και της δημοσιονομικής σταθερότητας με κάθε θυσία του λαού δεν μπορεί να είναι επιλογή για μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που εκλέχτηκε ακριβώς για να ανατρέψει αυτή την λογική εξόδου από την κρίση. Μάλιστα την ίδια ώρα που το κοινωνικό κράτος και οι δομές του βυθίζονται λόγω των περικοπών, την ίδια ώρα που περικόπτονται μισθοί και συντάξεις και αυξάνονται τα έξοδα διαβίωσης από την αύξηση του Φ.Π.Α. η Κυβέρνηση συνεχίζει να αναζητά τρόπους για την υλοποίηση του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, μιας πολιτικής που γνωρίζει τα αδιέξοδα της.

Η Κυβέρνηση θα έπρεπε από την πρώτη μέρα να πολεμήσει την φοροδιαφυγή και ταυτόχρονα να επενδύσει στην ανάπτυξη της χώρας, σύμφωνα με το προεκλογικό πρόγραμμα «των 100 ημερών» αλλά και το σχέδιο εξόδου από την Κρίση που είχε καταθέσει το 2009 στον λαό. Ένα χρόνο μετά η πάταξη της φοροδιαφυγής έχει γίνει επικοινωνιακό τρικ και τίποτα παραπάνω. Από το Δίκαιο φορολογικό σύστημα του 2010 μέσα σε ένα χρόνο η κυβέρνηση συζητά και διαβουλεύεται ξανά για ένα νέο «Δίκαιο» Εθνικό φορολογικό. Η πράσινη ανάπτυξη και η ρητορική της περιφερειακής ανασυγκρότησης της χώρας έχουν μείνει όμορφες ομιλίες ίσως και ανεφάρμοστοι νόμοι. Η περιφέρεια βυθίζεται στην ύφεση και η ανεργία έχει γίνει ο σύγχρονος εφιάλτης για την Ελληνική Οικογένεια, αλλά η Κυβέρνηση συνεχίζει την «μάχη για την σωτηρία της πατρίδας».

Η σημερινή ασκούμενη πολιτική «Εθνικής Σωτηρίας» έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό. Είναι η αναγκαία πειραματική πολιτική για την έλευση του σκληρότερου νεοφιλελευθερισμού σε μια χώρα με σκληρές κοινωνικές αντιστάσεις. Η σημερινή πολιτική επενδύει σε ένα «χαλαρό» κοινωνικό κράτος με ελαστικούς «φοβισμένους» εργαζόμενους. Επενδύει σε μια κοινωνία ανταγωνισμού και όχι αλληλεγγύης. Η Ελλάδα με την στήριξη της Ελληνικής Κυβέρνησης έχει γίνει ένα μεγάλο κοινωνικό εργαστήρι για όλα αυτά που θα πρέπει να ακολουθήσουν και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Αυτή η πολιτική δεν είναι η πολιτική που επιλέξαμε το 2009. Η δική μας πολιτική ήταν εκείνη που θα έκανε την Κρίση μεγάλη ευκαιρία για τον Σοσιαλισμό απέναντι στην βαρβαρότητα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των αγορών. Η δική μας πολιτική ήταν η πολιτική ενός άλλο μοντέλου ανάπτυξης και διακυβέρνησης. Η πολιτική του δημοσίου ελέγχου και του κράτους - ρυθμιστή. Η πολιτική της Δίκαιης αναδιανομής στην ουσία και όχι στις διακηρύξεις. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκλέχτηκε για να πραγματώσει την «Νέα Αλλαγή» και να διαμορφώσει τον νέο ιστορικό κύκλο 35 χρόνια μετά την ίδρυση του. Ο Λαός πίστεψε στον Γιώργο Παπανδρέου και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Σήμερα 37 χρόνια μετά την ιστορική διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν υπάρχει στην πολιτική ζωή του τόπου. Δεν υπάρχει όταν δεν υπάρχουν οι βασικές ιδεολογικές αρχές που το γέννησαν στην ασκούμενη πολιτική του. Δεν υπάρχει όταν δεν αναγνωρίζεται από την μεγάλη πλειοψηφία των μελών και ψηφοφόρων του, ως το Κίνημα εγγυητής της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Λαϊκής Κυριαρχίας. Δεν υπάρχει όταν συνομιλεί με τον λαό μέσα από την καταστολή και την βία. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν υπάρχει όταν η πολιτικές που εφαρμόζει και υλοποιεί στερούν από χιλιάδες νέους ανθρώπους το δικαίωμα στο όραμα.

Η Εθνική προγραμματική συνδιάσκεψη της 3^ης Σεπτέμβρη 2011 δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από μια διαδικασία ψευδεπίγραφου επικοινωνιακού διαλόγου με την «κομματική βάση». Μια διαδικασία διαλόγου που δεν θα μπορεί να ξεφεύγει από την προγραμματική συμφωνία της Κυβέρνησης με τους δανειστές της. Διάλογος για τα προφανή ζητήματα που έχουν θέσει τα Συνέδρια του κόμματος τα τελευταία 10 χρόνια και παραμένουν σαν ασκήσεις επί χάρτου.

Η βάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει μια υποχρέωση να υπερασπιστεί την ιστορική μνήμη της μεγάλης Δημοκρατικής παράταξης και να απομακρυνθεί από το «νέο – ΠΑ.ΣΟ.Κ.» που εκφυλίζει με την πολιτική του την ιστορία, τα σύμβολα και τις αξίες του Κινήματος.

Η δική μας ευθύνη της νέας γενιάς, είναι να αγωνιστεί για την ανασυγκρότηση των Κινημάτων των ιδεών, για την αναζωπύρωση της ανάγκης για ανατροπή των σημερινών πολιτικών και των εκφραστών τους.

Μάθε Παιδί μου Γράμματα...*

2011-08-26T15:58:00.003+03:00

*Αναδημοσίευση http://www.prokinea.gr

Διαβάστε την ανακοίνωση εδώ

Πριν από μερικές μέρες ολοκληρώθηκε η διαδικασία συζήτησης και ψήφισης του νέου Νόμου για την Ανώτατη Εκπαίδευση. Ένας πραγματικός «θρίαμβος» για την Κυβέρνηση και τα κόμματα της ιδιότυπης συμπολίτευσης Ν.Δ. – ΛΑ.Ο.Σ. – ΔΗ.ΣΥ. Το Πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με την σφραγίδα μιας μεγάλης πλειοψηφίας βουλευτών.

Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μπήκε το Πανεπιστήμιο που αποτέλεσε για χρόνια στυλοβάτη της Δημοκρατίας και της διαμόρφωσης ολόκληρων γενεών στην χώρα μας. Οι εκλεγμένοι «εγγυητές» της Δημοκρατίας επέλεξαν με την ψήφο τους να καταργήσουν την συμμετοχική Δημοκρατία στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Επέλεξαν να θέσουν στο στόχαστρο την συλλογική διοίκηση των Ανώτατων Ιδρυμάτων από τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Επέλεξαν να θέσουν στο στόχαστρο για ακόμα μια φορά το Πανεπιστημιακό Άσυλο, ένα «καρκίνωμα» για την ζωή του τόπου μας, όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν. Το νέο Πανεπιστήμιο που οραματίζονται είναι το Πανεπιστήμιο της Κοινωνίας που εκείνοι θέλουν και όχι το Πανεπιστήμιο της νέας γενιάς και των νέων επιστημόνων, της πραγματικής επιστημονικής και κοινωνικής προόδου. Είναι το «ελαστικό» Πανεπιστήμιο της πολυδιαφημισμένης «Αριστείας & Εξωστρέφειας» της «Ανταγωνιστικότητας».

Μίλησαν για τα κόμματα στα Πανεπιστήμια, τις παρατάξεις και την συνδιαλλαγή, τους φοιτητοπατέρες και το παρακμασμένο φοιτητικό κίνημα. Ξέχασαν οι μεγάλοι οραματιστές της νεοφιλελεύθερης συγκυβέρνησης τις ευθύνες τους, ξέχασαν τις τεράστιες ευθύνες της δικής τους γενιάς για την κομματοκρατία, την αδιαφάνεια, τα παιχνίδια εξουσίας κλπ. Ξέχασαν ότι για χρόνια οι ίδιοι υπήρξαν «φοιτητοπατέρες» και καθοδηγητές παρατάξεων, επενδύοντας στην δική τους είσοδο στο πολιτικό σύστημα. Θεώρησαν ότι το Πανεπιστήμιο είναι ξεκομμένο από την κοινωνία και τα «καρκινώματα» που το πολιτικό σύστημα έχει δημιουργήσει. Εγγυητές μιας Δημοκρατίας της επίφασης και όχι της ουσίας, μιας Δημοκρατίας των λίγων και όχι των πολλών, μιας δημοκρατίας που θα μπορούν να ελέγχουν, αλλά όχι να ελέγχονται.

Με τρόπο αυταρχικό επέλεξαν να ψηφίσουν ένα Νόμο για τα Πανεπιστήμια χωρίς τα Πανεπιστήμια, λίγο πριν την έναρξη του νέου ακαδημαϊκού έτους, θέλοντας να φιμώσουν τις δυνάμεις των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δια της Υπουργού Παιδείας και του Πρωθυπουργού συνεχίζουν δυστυχώς τον ολισθηρό δρόμο που ξεκίνησαν με το μνημόνιο πριν από ένα χρόνο. Ο Πρωθυπουργός που κάποτε καλούσε τους φοιτητές να γίνουν πρωταγωνιστές στο χτίσιμο της συμμετοχικής δημοκρατίας, σήμερα επιλέγει να ποινικοποιήσει τις φοιτητικές παρατάξεις, τους ακαδημαϊκούς δασκάλους ορίζοντας τους ως συντεχνίες και συμφέροντα.

Εμείς έχουμε δηλώσει ξανά και ξανά ότι είναι επιτακτική η ανάγκη για ένα «Νέο Πανεπιστήμιο» που θα αποτελέσει αντίβαρο απέναντι στην πολύπλευρη Κρίση. Εκείνο το Πανεπιστήμιο και Τ.Ε.Ι. που θα γίνουν διαμορφωτές της νέας ιστορικής περιόδου της χώρας στο πολιτικό – κοινωνικό – αναπτυξιακό επίπεδο. Οι στρεβλώσεις του σημερινού Πανεπιστημίου δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται μονομερώς αλλά ως συνολικό ζήτημα της ίδιας της Δημοκρατίας μας. Τα κεντρικά ζήτημα δεν είναι η συνδιοίκηση, το Άσυλο και οι αιώνιοι φοιτητές, αλλά ο ίδιος ο χαρακτήρας της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της Δημοκρατίας σήμερα. Ο Νόμος Πλαίσιο του 1982 απαντούσε στο αίτημα του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας μας και αποτέλεσε ριζοσπαστικό βήμα για την εποχή εκείνη. Ο νέος Νόμος Πλαίσιο μας γυρίζει δεκαετίες πίσω, ακυρώνοντας τους μεγάλους αγώνες της Δημοκρατικής παράταξης.

Μπορεί ο Νόμος «Διαμαντοπούλου – Καρατζαφέρη» να είναι πλέον νόμος του κράτους, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια κοινότητα που δεν τον αποδέχεται. Είναι η στιγμή να αναλάβουν ΟΛΟΙ τις ευθύνες τους απέναντι στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, αλλά και την ίδια την Ελληνική Κοινωνία. Τα μέλη Δ.Ε.Π. έχουν ευθύνη να αντιληφθούν τις ευθύνες τους για την σημερινή κατάσταση, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να περάσουν στην αντεπίθεση όχι για την διατήρηση προνομίων, αλλά για μια ουσιαστική μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Οι Φοιτητικές παρατάξεις έχουν την ευθύνη έστω και με καθυστέρηση να παλέψουν στην ουσία και όχι στα συνθήματα για την ενεργοποίηση ενός μαζικού, ριζοσπαστικού και ουσιαστικού Φοιτητικού Κινήματος της πρότασης και όχι της στείρας άρνησης. Ένα νέο Φοιτητικό Κίνημα που γίνεται προωθητική δύναμη της νέας γενιάς μέσα στην κοινωνία. Να παλέψουν για την ανασυγκρότηση μιας νέας Ε.Φ.Ε.Ε. που αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο ρόλο της.

Εμείς θα δώσουμε την μάχη μέσα στα Ανώτατα Ιδρύματα και την Κοινωνία, για να ενημερωθεί ο Ελληνικός λαός για τις συνέπειες της σημερινής δήθεν μεταρρύθμισης. Θα δώσουμε την μάχη, μέσα από το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα, για την ενιαία πολιτική αντεπίθεση της Ακαδημαϊκής Κοινότητας και της κοινωνίας, απέναντι στην πολιτική της ελαστικοποίησης των σπουδών και των ανθρώπων.

Η Δράση δεν πρέπει να είναι Aντίδραση, αλλά Δημιουργία…

Όπου να' ναι ξαναβγαίνουμε στον δρόμο...

2011-08-23T21:45:00.001+03:00

Το χρέος μας απέναντι στο σήμερα

2011-07-08T13:35:00.005+03:00

Μάης – Ιούνης 2011

Ο Μάης των Ελλήνων, ο Μάης των Ευρωπαίων, ίσως να έφτασε η ώρα της δικής μας εξέγερσης, της εξέγερσης των ευρωπαϊκών λαών απέναντι στην πολιτική των αριθμών και των μικρών ελλειμμάτων. Ίσως τελικά αυτός να είναι και ο μόνος τρόπος για να συγκροτηθεί η πραγματική Ευρώπη των λαών, η Ευρώπη της Κοινωνικής συνοχής και ευημερίας, η Ευρώπη που θα αγκαλιάζει τους λαούς του Νότου και του Βορρά με ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας των αδυνάτων, με πολιτικές που θα ξεπερνούν το σκόπελο των αριθμών.

Η σημερινή χρονική στιγμή θα κρίνει την ζωή μας και το μέλλον μας, θα γίνει η στιγμή που θα καθορίσει εξελίξεις για την πατρίδα, το πολιτικό σύστημα, την ίδια την Ευρώπη. Όταν οι λαοί εξεγείρονται η ιστορία δείχνει ότι τα πράγματα αλλάζουν τροπή και πορεία. Εμείς πλέον θα καθορίσουμε το μέλλον μας και όχι οι τραπεζίτες και όσοι λυμαίνονται τις ζωές μας όλα αυτά τα χρόνια.

Και η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε, αργήσαμε να πιστέψουμε στους εαυτούς μας, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να δώσουμε την μάχη της αξιοπρέπειας. Ένα διαφορετικό λαϊκό Κίνημα γεννιέται αυτές τις μέρες, μέσα από το διαδίκτυο, τις ιστοσελίδες κοινωνική δικτύωσης οδηγείται σε πλατείες της χώρας και της Ευρώπης, για να δηλώσει το απλούστερο, την ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ για το σήμερα και τον φόβο για το αύριο. Να δηλώσει ότι παίρνει στα χέρια του την ίδια του την μοίρα και προκαλεί τους κυβερνούντες σε μια μάχη για την ίδια την Λαϊκή Κυριαρχία. Στήνονται ξανά ύστερα από δεκαετίες Λαϊκές Συνελεύσεις που θέλουν και μπορούν να κάνουν προτάσεις με ουσία για την έξοδο της χώρας από την σημερινή ιδιότυπη οικονομική κατοχή. Προτάσεις για την επανεκκίνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας με περισσότερη ελευθερία και δυνατότητα συμμετοχής, με περισσότερη Λαϊκή Κυριαρχία. Και ναι είμαστε ΟΛΟΙ εκεί, στην αρχή με φόβο για το εγχείρημα αλλά στην συνέχεια σίγουροι ότι μπορούμε να πετύχουμε, σίγουροι ότι μπορούμε να γράψουμε ιστορία.

Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου, έλαβε εντολή να βγάλει την χώρα από την Οικονομική και θεσμική κρίση το 2009 μέσα από ένα προοδευτικό σχέδιο με επίκεντρο τον πολίτη και τις ανάγκες του. Σήμερα είναι η ίδια Κυβέρνηση που έχει οδηγήσει τον λαό στην ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ, την χώρα σε οικονομικό μαρασμό και αδιέξοδο, την νέα γενιά σε απογοήτευση. Είναι η Κυβέρνηση που απεμπόλησε την στήριξη του λαού να κάνει μεγάλες ανατροπές, επιλέγοντας να στηρίξει με νύχια και με δόντια το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Είναι η Κυβέρνηση που σε μια νύχτα έγινε ένα με όλα όσα δεσμεύτηκε να συγκρουστεί, οδηγώντας την χώρα στον μονόδρομο του Μηχανισμού στήριξης.

Είμαστε υπό κατοχή, είμαστε υπό κατάρρευση και δεν έχουμε εμείς την ευθύνη, δεν έχει ο άνεργος, ο νέος, ο απασχολούμενος, ο συνταξιούχος, ο μικρομεσαίος την ευθύνη για την κατάρρευση της Οικονομίας και την διόγκωση του χρέους. Δεν έχει την ευθύνη ο λαός για το “γλέντι της μεταπολίτευσης” . Ευθύνη έχει το πολιτικό σύστημα που εγκλώβισε τους πολίτες στο ρουσφέτι και στην συνδιαλλαγή, διογκώνοντας το κράτος και κατασπαταλώντας δημόσιο πλούτο. Ευθύνη έχουν ΟΛΟΙ εκείνοι που σήμερα κατηγορούν τον λαό για τον τρόπο που επέλεξαν να πολιτεύονται όλα αυτά τα χρόνια, όλοι εκείνοι που υπέγραψαν συμβάσεις, έκαναν απευθείας αναθέσεις, διόρισαν χιλιάδες στο δημόσιο, έπαιξαν με τον πόνο των ανθρώπων για να συγκροτήσουν ένα πειθήνιο εκλογικό σώμα.

Έχουμε και εμείς την δική μας ευθύνη για την υπομονή, την σιωπή, την ανεκτικότητα μας, το βόλεμα μας, αλλά η ευθύνη μας θα είναι μεγαλύτερη αν έστω και σήμερα δεν βγούμε από τα στεγανά μας, αν δεν σηκωθούμε από τον καναπέ μας, αν δεν κάνουμε συλλογική την αγανάκτηση μας, αν δεν παράξουμε μέσα από την βάση προτάσεις για τον άλλο δρόμο που σέβεται και υπηρετεί τον πολίτη. Θα έχουμε ευθύνη απέναντι στην ιστορία αν δεν αφήσουμε τα στερεότυπα, επαναστατώντας απέναντι στους ίδιους τους εαυτούς μας ανοίγοντας πανιά για το ανεξερεύνητο. Να γίνουμε ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες και όχι απλά ψηφοφόροι.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα γνωρίζει καλά ότι καταρρέει και σε αυτή την κατάρρευση θα καταρρεύσει και το παρασιτικό σύστημα που ζει σε βάρος της ίδιας της Δημοκρατίας μας. Η δική μας ευθύνη είναι να πρωτοστατήσουμε για την ανασυγκρότηση της Δημοκρατίας με όρους του σήμερα, με βάση τις πραγματικές ανάγκες του τόπου και της κοινωνίας. Για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες, για μια Ευρώπη που θα συγκροτεί ένα πολιτικό σχηματισμό και όχι μια οικονομική ένωση, για ένα τραπεζικό σύστημα που θα ελέγχεται και θα λογοδοτεί, για ένα Δημόσιο τομέα που θα είναι παραγωγικός, για ένα φορολογικό πλαίσιο που θα είναι δίκαιο, για ένα ασφαλιστικό σύστημα βιώσιμο, για ένα κράτος πρόνοιας.

Δεν απεμπολούμε το δικαίωμα μας στο όνειρο, συμμετέχουμε και το δημιουργούμε με τους δικούς μας όρους μέσα στην κοινωνία. Δεν απεμπολούμε της αρχές και τις ιδεολογικές αξίες της 3ης Σεπτέμβρη, είμαστε εδώ για να παλέψουμε για αυτές μέσα από νέους κοινωνικούς σχηματισμούς. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι σήμερα το Κίνημα Λαού που ιδρύθηκε το 1974, αλλά ένας απολιθωμένος σχηματισμός εξουσίας, που έχει χάσει την ιδεολογική του ταυτότητα.

Τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν συναινούν στην σημερινή πολιτική, δεν συμμετέχουν στο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, δεν γίνονται συμπαραστάτες σε μια νεοφιλελεύθερη πολιτική που εξαθλιώνει τον λαό. Ως νέος άνθρωπος με ανάγκη για ένα άλλο κόσμο δηλώνω ξεκάθαρα απέναντι στην σημερινή Κυβέρνηση και τις πολιτικές που εκφράζει. Δηλώνω παρόν στον αγώνα για την πολιτική επανεκκίνηση της πατρίδας, ως προϊόν της Λαϊκής αντίστασης και πάλης. Η διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη δεν ανήκει στο κόμμα, ανήκει στους χιλιάδες αγωνιστές συντρόφους που πίστεψαν και πάλεψαν για το όραμα της ΑΛΛΑΓΗΣ. Η δική μας γενιά θα παλέψει και σήμερα για το ίδιο όραμα μέσα στην κοινωνία.

Με αυτό το πλαίσιο σκέψεων θεωρώ ότι η συζήτηση για το εντός ή εκτός ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έχει νόημα τουλάχιστον στην παρούσα φάση, αλλά νόημα έχει κάθε ένας να αντιπαλεύει αυτή την πολιτική και όσους σήμερα την εκφράζουν μέσα στην Κοινωνία, μέσα στα συνδικάτα, μέσα στις οργανώσεις, με κάθε τρόπο που μαζικοποιεί την ανάγκη για αλλαγή πολιτικής. Βέβαια θα έπρεπε να αναλογιστούμε ΟΛΟΙ αν αυτή είναι η Ελλάδα που οραματίστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και η Δημοκρατική παράταξη όταν ξεκινούσαν το 1974 το ταξίδι της Αλλαγής και να πράξουμε ανάλογα.

Ένα νέο Πανεπιστήμιο της Ολιγαρχίας- Επιστολή Πανεπιστημιακού στους Βουλευτές

2011-07-06T23:46:00.002+03:00

Κώστα Σταμάτη,

καθηγητή φιλοσοφίας του δικαίου

στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ

Προς τις Κυρίες και τους Κυρίους Βουλευτές,

Υπόμνημα επί του νομοσχεδίου για το ελληνικό Πανεπιστήμιο

Αξιότιμοι Κύριοι και Κυρίες Βουλευτές.

Κατατίθεται προς ψήφιση νομοσχέδιο σαρωτικής μεταβολής του πανεπιστημιακού τοπίου στη χώρα μας. Το νομοσχέδιο κατατίθεται μέσα στο καλοκαίρι, μόνο και μόνο για να ψηφισθεί εσπευσμένα και χωρίς ουσιαστική συζήτηση, παρά την καθολική αντίδραση της ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας. Το κείμενο αυτό ατυχώς απηχεί προς το πολύ χειρότερο συναφή δέσμη ιδεών, που έχει εξαγγείλει προ μηνών η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και Διά Βίου Μάθησης. Η εν λόγω δέσμη ιδεών έχει αποτελέσει έκτοτε αντικείμενο ζωηρής και αυθεντικής διαβούλευσης στα Τμήματα και τις Συγκλήτους των ΑΕΙ όλης της χώρας. Η ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα έχει κρίνει νηφάλια και τεκμηριωμένα, με πλείστα ψηφίσματα των Συγκλήτων, ότι η δέσμη αυτή διαπνέεται από επίφοβες κεντρικές ιδέες, οι οποίες και μεγεθύνονται τα μάλα στο υπό κρίση νομοσχέδιο. Επί όλων αυτών, παρακαλούμε θερμά να λάβετε υπ’ όψιν Σας τα ακόλουθα.

Ι. Ένα ολιγαρχικό, αδιαφανές και θεσμικά ανέλεγκτο σύστημα διοίκησης

Ύστερα από τη μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή του 1982, το ισχύον στην Ελλάδα σύστημα διοίκησης των ΑΕΙ έχει προσαρμοσθεί επιτυχώς στη συνταγματική επιταγή του άρθ. 16§5 για «πλήρη αυτοδιοίκηση». Η αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ διαδέχθηκε με τρόπο εποικοδομητικό το προϊσχύσαν, άκρως ιεραρχικό πρότυπο διοίκησης αποκλειστικά από καθηγητές κατόχους της περίφημης έδρας. Το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ, μαζί με την ακαδημαϊκή ελευθερία, επέτρεψαν ύστερα από τη Μεταπολίτευση μία πρωτόγνωρη άνθηση των επιστημών και της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Το αυτοδιοίκητο έχει εμπεδωθεί στον ακαδημαϊκό πολιτισμό της χώρας μας, χάρη σε όργανα ευρείας σύνθεσης με γενικό τεκμήριο αρμοδιότητας, με μέλη αιρετά και με θητεία κατά κανόνα ενιαύσια (Γενική Συνέλευση Τομέα και Τμήματος, Σύγκλητος).

Χωρίς πειστική επιχειρηματολογία κρίνεται αφοριστικά από την Κυρία Υπουργό ότι το σύστημα αυτοδιοίκησης του Πανεπιστημίου έχει καταστεί απαρχαιωμένο. Φαινόμενα σποραδικά και μεμονωμένα παρουσιάζονται περίπου ως γενικευμένη καθημερινή κατάσταση: φαινόμενα βίας, κομματισμού και ευνοιοκρατίας, καθώς και διαφωνίες των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας. Αλλά τέτοια φαινόμενα χαρακτηρίζουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό και το ίδιο το πολιτικό σύστημα της χώρας, χωρίς ωστόσο να διανοηθεί κανείς να προτείνει στα σοβαρά την κατάργηση της δημοκρατίας!

Με την παραπάνω αυθαίρετη αφετηρία το σχέδιο νόμου εισηγείται ένα αντιδημοκρατικό σχήμα διοίκησης. Αυτό προσιδιάζει σε εταιρία ή ΔΕΚΟ και πάντως όχι σε αυτοκυβερνώμενη κοινότητα ίσων και ελεύθερων ακαδημαϊκών συναδέλφων (κυριολεκτικά collegium), που συναποφασίζουν για τις κοινές υποθέσεις με γνώμονα το γενικό συμφέρον της κοινωνίας πριν απ’ όλα για μόρφωση των παιδιών της. Προτείνει απερίφραστα συγκεντρωτική και ολιγομελή διοίκηση του Πανεπιστημίου. Με μακράς χρονικής διάρκειας θητείες, χωρίς καμία δυνατότητα ελέγχου της κορυφής από τα μέλη και τις συνιστώσες της πανεπιστημιακής κοινότητας και δίχως θεσμικά αντίβαρα στο κυοφορούμενο σύστημα ανέλεγκτης εξουσίας. Ο καθείς γνωρίζει, ωστόσο, ότι ο συνδυασμός αυτών των γνωρισμάτων υποθάλπει εξ αρχής την πιθανότητα συστηματικής αυθαιρεσίας, νεποτισμού, συναλλαγής και μισαλλόδοξης άσκησης της εξουσίας.

α) Το Συμβούλιο του Ιδρύματος

Προτείνεται ένα ολιγαρχικό όργανο διοίκησης, παντοδύναμο λόγω αυξημένων αρμοδιοτήτων (στο μακροσκελέστατο άρθρο 8). Σ’ αυτό θα μετέχουν 7 μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας άμεσα εκλεγμένα από τους καθηγητές του Ιδρύματος και μόνον αυτούς. Καμία πρόνοια δεν λαμβάνεται για αντιπροσωπευτικότητα του σώματος αυτού κατά Σχολή. Ελλοχεύει έτσι ο πραγματικός κίνδυνος τα εκλεγμένα μέλη του Συμβουλίου να προέρχονται μονάχα από το απείρως πολυπληθέστερο Τμήμα ενός ΑΕΙ, δηλ. αυτό της Ιατρικής! Ως προσόν εκλογιμότητας ορίζεται ότι οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν «διοικητική εμπειρία στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα». Με αντιφατικό τρόπο, όμως, σε άλλο σημείο του νομοσχεδίου, απαγορεύεται –και ορθώς– σε καθηγητές πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης να μετέχουν με οποιονδήποτε τρόπο σε ιδιωτικές εταιρίες. Τι είδους καθηγητές λοιπόν θα μπορεί να είναι υποψήφιοι για το Συμβούλιο αυτό; Προφανώς μόνο καθηγητές «πλήρους απασχόλησης», οι οποίοι ασκούν παράλληλα ελεύθερο επάγγελμα ή μετέχουν ευθέως σε διοίκηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, π.χ. ιδιωτικών κλινικών.

Στο Συμβούλιο αυτό θα μετέχει επίσης ίσος αριθμός ατόμων (7), που προέρχονται έξωθεν της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ήδη εδώ εντοπίζεται μία εξόφθαλμη παραβίαση της συνταγματικής απαίτησης για «πλήρη αυτοδιοίκηση» του Πανεπιστημίου. Κάποιοι θα συγκυβερνούν την πανεπιστημιακή κοινότητα, θα συννομοθετούν μάλιστα κανονιστικά κείμενα, μολονότι εξωτικοί και παντελώς άσχετοι προς αυτή, χωρίς να εκλέγονται με άμεση εκλογή από αυτή και δίχως να λογοδοτούν σ’ αυτήν! Η συνταγματική παρεκτροπή καθίσταται ακόμη πιο ανυπόφορη, επειδή το Συμβούλιο αυτό θα διαθέτει εξαιρετικά αποφασιστικές αρμοδιότητες κάθε είδους. Σημειωτέον ότι ο Πρόεδρος και ο αναπληρωτής του σ’ αυτό το Συμβούλιο θα είναι μονάχα εξωτερικά μέλη του. Καλόπιστος αναγνώστης πείθεται ότι πρόκειται ξεκάθαρα για σύστημα ετεροδιοίκησης και όχι βέβαια «πλήρους αυτοδιοίκησης» του Πανεπιστημίου.

Το Συμβούλιο δεν θα ελέγχεται από τη Σύγκλητο του Ιδρύματος ούτε θα λογοδοτεί σ’ αυτή. Η θητεία των μελών του μπορεί να εκτείνεται έως 12 χρόνια (δύο εξαετίες)! Αλλά τόσο μακρά παραμονή σε όργανο αποφασιστικής άσκησης εξουσίας αποτελεί φυτώριο συναλλαγής, διαφθοράς και αυταρχισμού. Το Συμβούλιο συγκεντρώνει αρμοδιότητες: α) επιτελικές, όπως η στρατηγική και η ερευνητική πολιτική του Ιδρύματος, β) διοικητικές, όπως η εποπτεία του Ιδρύματος, γ) οικονομικές, όπως η έγκριση προϋπολογισμού, αλλά και δ) κανονιστικές, όπως η κατάρτιση του Οργανισμού του Ιδρύματος και η έγκριση του Εσωτερικού Κανονισμού του. Ως προς το τελευταίο σημείο λανθάνει και πάλι μία εσωτερική αντίφαση του νομοσχεδίου, διότι οι δύο αυτές κανονιστικές αρμοδιότητες κατά σύγχυση αρμοδιοτήτων φαίνεται να ανατίθενται και στον Πρύτανη!

Τι είδους όργανο προορίζεται να είναι το ομιχλώδες αυτό Συμβούλιο; Θα είναι όργανο εποπτικό; Αλλά τα ΑΕΙ τελούν κατά το Σύνταγμα «υπό την εποπτεία του Κράτους» (άρθ. 16§5), δηλαδή του καθ’ ύλην αρμόδιου Υπουργείου. Η αρμοδιότητα αυτή δεν μπορεί να εκχωρείται στα ίδια τα ΑΕΙ, πολύ λιγότερο σε κάποιο Συμβούλιο, διότι έτσι το Ίδρυμα θα συγκέντρωνε τις ιδιότητες του ελέγχοντος και του ελεγχόμενου. Το Συμβούλιο τούτο θα έχει εκτός από εκτελεστικές και κανονιστικές αρμοδιότητες. Αλλά κι αυτό επίσης αντιβαίνει στο Σύνταγμα, αφού τα μέλη του που δεν είναι πανεπιστημιακά πρόσωπα, αλλά ιδιώτες, δεν μπορούν να συμπράττουν σε θέσπιση κανόνων για αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Με ποια νομιμοποίηση λοιπόν, με ποια γνωστική ή άλλη αρμοδιότητα πρόσωπα άσχετα προς την ανώτατη εκπαίδευση (π.χ. οικονομικοί παράγοντες, πολιτευτές, δήμαρχοι, μητροπολίτες) θα συναποφασίζουν για ζητήματα που αγνοούν βαθύτατα, όπως η στρατηγική ανάπτυξη του Πανεπιστημίου, η έγκριση προγραμματικής συμφωνίας με την πολιτεία, ο προϋπολογισμός, ο Εσωτερικός Κανονισμός του, η επιλογή Πρύτανη;

β) Η Σύγκλητος

Τυπικά διατηρείται, αλλά εντελώς αποψιλωμένη από κρίσιμες αρμοδιότητες, αφού αυτές έχουν μεταφερθεί στο Συμβούλιο του Ιδρύματος (άρθ. 8). Αποτελεί πλέον διακοσμητικό όργανο, που περιορίζεται στο να εκφέρει μη δεσμευτική, απλή –όχι σύμφωνη– γνώμη!

γ) Ο Πρύτανης

Είναι μονοπρόσωπο όργανο, εξοπλισμένο με γενικό τεκμήριο αρμοδιότητας (άρθ. 8)! Μπορεί να υπηρετήσει δύο τετραετείς θητείες, δηλαδή 8 χρόνια. Δεν αναδεικνύεται πια από την πανεπιστημιακή κοινότητα με γενικές εκλογές. «Επιλέγεται» από τριμελή επιτροπή, την οποία ορίζει το Συμβούλιο του Ιδρύματος, μετά από διεθνή πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Εν παρόδω, αναρωτιέται κανείς μήπως η πρόσκληση αυτή θα απευθύνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου αδιακρίτως. Οπότε ενδεχομένως γεννάται και ένα πρόβλημα γλωσσικής συνεννόησης του επίδοξου Πρύτανη με αυτούς που πρόκειται να διοικήσει, πιθανώς μέσω διερμηνέως! Η αρμοδιότητα επιλογής του ανήκει πάντως στο Συμβούλιο, με ανέλεγκτη απόφαση του τελευταίου. Στη Σύγκλητο απομένει απλώς η έκφραση «γνώμης» ως προς τα πρόσωπα των υποψηφίων για τη θέση του Πρύτανη. Η υπόλοιπη ακαδημαϊκή κοινότητα κρατείται θεσμικά χωρίς φωνή και λόγο για την ανάδειξη του «ηγέτη» της.

Εδώ τριπλό είναι το πλήγμα που καταφέρεται στο συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ. α) Ο Πρύτανης μπορεί να μην ανήκει καν στην ακαδημαϊκή κοινότητα της οποίας θα προΐσταται. Θα διοικεί ακαδημαϊκή κοινότητα την οποία αγνοεί, όπως κι εκείνη αγνοεί τον ίδιο. Και μάλιστα χωρίς καν να αποκτά την ιδιότητα του δημόσιου λειτουργού. β) Παύει να εκλέγεται από αυτούς που –υποτίθεται ότι θα– εκπροσωπεί. γ) Από σύμβολο της ακαδημαϊκής κοινότητας ο Πρύτανης μετατρέπεται σε διευθύνοντα σύμβουλο. Πιθανώς και σε αστυνόμο του πνεύματος, εάν αναλογισθεί κανείς ότι έχει την αρμοδιότητα να κατανέμει και να ανακατανέμει τις θέσεις καθηγητών από Σχολή ή Τμήμα σε άλλη ακαδημαϊκή μονάδα του Ιδρύματος, χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό (άρθ. 16§3 του νομοσχεδίου)! Κατ’ ουσίαν ο Πρύτανης διαθέτει και δικαίωμα απόλυσης καθηγητών, σαν να πρόκειται για αφεντικό του Ιδρύματος. Άραγε, ποια ακαδημαϊκή ελευθερία απομένει να απολαύουν εφεξής οι καθηγητές, όταν θα επικρέμαται στο κεφάλι τους τέτοιο φόβητρο για την ίδια τη θέση τους; Εν προκειμένω, επομένως, διαγράφεται ο πρωτοφανής κίνδυνος προγραφών εις βάρος συναδέλφων μας, ιδίως με κριτήρια ιδεολογικά.

δ) Η Σχολή

Στην πραγματικότητα προβλέπονται θεσμικά τρεις ξεχωριστές Σχολές, καίτοι παράλληλες (άρθ. 9,12,13 του νομοσχεδίου), που προφανώς θα διεκδικούν τους ίδιους –περιορισμένους βεβαίως– χώρους στέγασης για τις διακριτές δραστηριότητές τους! Σε περίοδο οξύτατης οικονομικής κρίσης ιδρύεται μία υπερδιογκωμένη γραφειοκρατική δομή, η υλοποίηση της οποίας θα αποβεί εξαιρετικά δαπανηρή και πρακτικά παραλυτική.

Και εδώ επίσης αφαιρείται το τεκμήριο αρμοδιότητας από τη Γενική Συνέλευση της Σχολής, αφήνοντας σ’ αυτή μονάχα γνωμοδοτικές αρμοδιότητες, όπως και από τη Σύγκλητο. Τεκμήριο αρμοδιότητας έχει ένα ολιγομελές όργανο, η Κοσμητεία, με πολύ αποφασιστικές αρμοδιότητες κιόλας (command and control). Τέτοιες είναι: ο προγραμματισμός θέσεων καθηγητών, ορισμός επιτροπών κρίσης καθηγητών, αξιολόγηση του διδακτικού έργου, έγκριση προγραμμάτων σπουδών που εκπονούνται από «επιτροπές» τις οποίες συγκροτεί η Κοσμητεία και όχι από τα επί μέρους Τμήματα! Σημειωτέον ότι ο άνωθεν καθορισμός της εκπαιδευτικής και ερευνητικής πολιτικής για ολόκληρη τη Σχολή από την Κοσμητεία –όπως και από το Συμβούλιο του Ιδρύματος κεντρικά– παραβιάζει ευθέως την ακαδημαϊκή ελευθερία και την ελευθερία της έρευνας, νοούμενες ως ατομικό δικαίωμα καθενός διδάσκοντος.

Η θητεία του Κοσμήτορα μπορεί να είναι επίσης 4χ2= 8 έτη. Κοσμήτορας εκλέγεται όχι από τα μέλη των επί μέρους Τμημάτων της Σχολής με άμεση εκλογή, όπως θα ήταν πρέπον, αλλά από το Συμβούλιο του Ιδρύματος (άρθ. 9). Δηλαδή «επιλέγεται» όχι μόνον άνωθεν, αλλά και από άσχετους προς τη Σχολή και τις επιστήμες που αυτή καλλιεργεί, και πάλι κατά κατάφωρη παραβίαση του αυτοδιοίκητου, αυτή τη φορά σε επίπεδο Σχολής. Εναλλακτικά το κείμενο του νομοσχεδίου προβλέπει κάτι ακόμη πιο εξοργιστικό. Δηλαδή η εκλογή του Κοσμήτορα να γίνεται προσωπικά και ανεξέλεγκτα από τον Πρύτανη, ο οποίος ορίζει επιτροπή που θα προεπιλέξει τους τρεις επικρατέστερους υποψηφίους! Σαν να είναι ο Κοσμήτορας τοποτηρητής ανά Σχολή του εκάστοτε Πρύτανη και της πολιτικής που ο τελευταίος εννοεί να επιβάλλει εκ των άνω και έξωθεν, εν σχέσει προς τα θεσμικώς άβουλα και άφωνα μέλη ΔΕΠ των Τμημάτων σε κάθε Σχολή.

ε) Τμήμα

Η Γενική Συνέλευση του Τμήματος καταντά σκιά του εαυτού της, με αρμοδιότητες ασήμαντες (άρθ. 10). Αντίθετα ισχυροποιείται η θέση του Προέδρου του Τμήματος, αφού αυτός θα συμμετέχει στην Κοσμητεία για 2 χρόνια, δρώντας εν δυνάμει και πάλι ανεξέλεγκτα από τη Γενική Συνέλευση του Τμήματος. Η τελευταία δεν θα έχει καν αρμοδιότητα να συντάξει προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών για το Τμήμα (άρθ. 10 και 38 του νομοσχεδίου) ή να συγκροτεί επιτροπές κρίσης των καθηγητών του Τμήματος! Αυτά ανήκουν πλέον στην πανίσχυρη Κοσμητεία της Σχολής. Εδώ καταλύεται πλήρως η συνταγματική απαίτηση για πλήρη αυτοδιοίκηση σε επίπεδο Τμήματος, διενεργούμενη από τους ίδιους τους καθηγητές του Τμήματος και για κρίσιμες υποθέσεις του ίδιου του Τμήματος. Όσο για το αληθινό κύτταρο της ακαδημαϊκής ζωής, τον Τομέα ομοειδών γνωστικών αντικειμένων σε κάθε επί μέρους Τμήμα, όπως τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, παύει αναιτιολόγητα να έχει οποιαδήποτε θεσμική υπόσταση.

στ) Νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου για αξιοποίηση της περιουσίας ΑΕΙ

Σπουδαίο πρόβλημα εγείρει το ότι εν μέρει ή και εν όλω (!) η περιουσία των ΑΕΙ, δηλαδή νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, μολονότι ταγμένη για την εξυπηρέτηση δημόσιων σκοπών, κατ’ ουσίαν εκφεύγει του δημόσιου ελέγχου. Στο ίδιο άρθρο (59) διαφαίνεται ασαφώς ότι σε αυτό το νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ανατίθεται γενικά η διαχείριση –όλων άραγε;– των πόρων του Ιδρύματος, περιλαμβανομένων και των κονδυλίων επιστημονικής έρευνας και αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Το άρθρο περιέχει αόριστη και επικίνδυνη νομοθετική εξουσιοδότηση, αφού εναπόκειται σε προεδρικό διάταγμα να αναθέσει σ’ αυτό το ΝΠΙΔ πληθώρα οικονομικών αρμοδιοτήτων, στενά συνυφασμένων με εκπαιδευτικές, κοινωνικές ή ερευνητικές υπηρεσίες του Ιδρύματος, καθώς και με διοργάνωση προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης. Και εδώ επίσης φαίνεται ότι ορισμένο όργανο, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση πάλι, αποφασίζει ετερόνομα, επιβάλλοντας ποικίλες και πολύ δεσμευτικές υποχρεώσεις σε μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Όπως συνήθως, στο νομοσχέδιο αυτό, παρεκτός από το αυτοδιοίκητο, προσβάλλεται συνάμα και η ακαδημαϊκή και ερευνητική ελευθερία τους.

ΙΙ. Θεσμικά απροστάτευτο το πανεπιστημιακό προσωπικό

α) Καθηγητές

Το νομοσχέδιο προβλέπει περιέργως εξέλιξη του αναπληρωτή καθηγητή «με κλειστή διαδικασία», χωρίς πιθανούς συνυποψήφιους. Τούτο όμως απάδει στη γενική αρχή δημοσίου δικαίου, ότι οι δημόσιες θέσεις δέον να είναι ανοιχτές σε όσους διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα. Οι βαθμίδες περιορίζονται στις τρεις ανώτερες. Αντί του λέκτορα ή του διδάσκοντος με βάση το ΠΔ 407 εισάγεται ένας υβριδικός θεσμός συμβασιούχου επιστήμονα, με διδακτικά μόνον καθήκοντα, το πολύ για 5 χρόνια. Χωρίς καμία προοπτική εξέλιξης, ο ενδιαφερόμενος δεν θα έχει και σοβαρό κίνητρο να δεσμευτεί σε τόσο προσωρινή απασχόλησή του στο Πανεπιστήμιο.

Για λόγους οικονομικούς την τελευταία διετία έχει ήδη επέλθει σύντμηση των 3Ομελών εκλεκτορικών σωμάτων κρίσης μελών ΔΕΠ σε μόλις 15μελή. Με το προωθούμενο νομοσχέδιο το σώμα αυτό γίνεται μόλις πενταμελές, εκ των οποίων δύο μόνο μέλη θα ανήκουν στη Σχολή (άρθ. 26). Με τόσο ολιγομελή σύνθεση ανακύπτει μέγας κίνδυνος χειραγώγησης των κριτών από την ηγεσία του Ιδρύματος ή της Σχολής, καθώς και από ομάδες συμφερόντων που θα λειτουργήσουν στα διάκενα του αδιαφανούς συστήματος εξουσίας που προωθείται με το νομοσχέδιο στο Πανεπιστήμιο. Η κρίση των υποψηφίων δεν θα γίνεται σε δημόσια συνεδρίαση, αλλά εν κρυπτώ, με θεσμική αναπηρία της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος, χωρίς καμία συμβολή ή λόγο πάνω σε θέμα αμιγώς ακαδημαϊκό. Στο Τμήμα απλώς θα ανακοινώνεται εκ των υστέρων αν κάποιος τελικά εκλέχθηκε ή προάχθηκε, ερήμην του Τμήματος. Σε αντιστάθμισμα αυτού του θεσμικού ακρωτηριασμού, το νομοσχέδιο προνοεί οι υποψήφιοι για την υπό πλήρωση θέση να παρουσιάζονται ενώπιον όλων των καθηγητών της Σχολής για επίσκεψη γνωριμίας!

Η προτεινόμενη ρύθμιση προδίδει μία ταπεινωτική εμπάθεια απέναντι στους Έλληνες πανεπιστημιακούς δασκάλους, κρίνοντάς τους εκ προοιμίου και συλλήβδην ύποπτους να διαχειρισθούν τις σχετικές κρίσεις με την προσήκουσα αντικειμενικότητα. Ακόμη και οι μόνιμοι καθηγητές θα υπόκεινται σε περιοδική διαδικασία ατομικής αξιολόγησης ως προς το έργο τους από επιτροπές διεθνούς σύνθεσης. Αλλά ατομική αξιολόγηση καθενός μέλους ΔΕΠ ήδη γίνεται κατά την κρίση του πανεπιστημιακού δασκάλου από τη μία βαθμίδα στην άλλη, με τα κριτήρια του νόμου. Επιπρόσθετη διαδικασία ατομικής αξιολόγησης και μάλιστα περιοδική θυμίζει τον αλήστου μνήμης θεσμό του επιθεωρητή μέσης εκπαίδευσης. Υπερακοντίζει μάλιστα κι αυτόν τον θεσμό του επιθεωρητή, διότι εις βάρος του (κρινόμενου ως ανεπαρκούς) καθηγητή-δημόσιου λειτουργού προβλέπονται τώρα αρχικά οικονομικές κυρώσεις και τελικά απόλυσή του (άρθ. 18)! Και νέο έρεισμα λοιπόν παρέχεται για πιθανή αστυνόμευση του πνεύματος και χειραγώγηση των συνειδήσεων διά του φόβου των διδασκόντων στα Πανεπιστήμια.

β) Ειδικό εκπαιδευτικό και ερευνητικό προσωπικό

Προτείνεται ως υποκατάστατο του παλαιού επιστημονικού συνεργάτη, κάτι αληθινά απαραίτητο (άρθ. 29). Ωστόσο αφήνεται θολό αν θα είναι μόνιμοι και πώς θα επιλέγονται.

γ) Γραμματέας του ΑΕΙ

Με θητεία 4+4 έτη, οπότε κατόπιν αποχωρεί (άρθ. 29). Και εδώ επίσης η ρύθμιση μαρτυρεί προαντίληψη των συντακτών του νομοσχεδίου, ότι το πανεπιστημιακό προσωπικό στο εξής θα είναι περίπου αναλώσιμοι άνθρωποι, άρα ευχειραγώγητοι διά του φόβου της προσωρινότητας ή της απώλειας της θέσης τους.

ΙΙΙ. Κατάργηση της σύνδεσης ανάμεσα σε Τμήμα και ορισμένη επιστήμη

Εξίσου ανησυχητικό είναι να καταστούν οι Σχολές καθοριστική ακαδημαϊκή μονάδα. Και μάλιστα εις τριπλούν: Σχολή προπτυχιακή, Σχολή μεταπτυχιακή, Σχολή διά βίου μάθησης. Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα εισάγονται σε Σχολή και όχι σε Τμήμα. Η Σχολή και όχι Τμήμα θα απονέμει πτυχίο. Για μεταπτυχιακές σπουδές και εκπόνηση διδακτορικής διατριβής –σε εποχή ισχνών αγελάδων– ιδρύεται άλλη Σχολή, ειδική. Ποια θα είναι άραγε η σχέση της προπτυχιακής Σχολής με τη μεταπτυχιακή Σχολή και κατ’ αρχάς ποια πρακτική σκοπιμότητα υπαγορεύει τέτοιον γραφειοκρατικό διαχωρισμό; Το πράγμα περιπλέκεται τραγελαφικά με την ύπαρξη και τρίτης παράλληλης Σχολής, αυτής που θα αναλάβει διά βίου μάθηση και εξ αποστάσεως διδασκαλία!

Η προπτυχιακή Σχολή θα έχει την ευθύνη για ενιαίο πρόγραμμα σπουδών του πρώτου ακαδημαϊκού έτους. Αλλά τι είδους ενιαίο πρόγραμμα σπουδών μπορεί να έχει π.χ. Φιλοσοφική Σχολή με τέσσερα ξενόγλωσσα Τμήματα, με Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Τμήμα Φιλολογικό, Τμήμα Ψυχολογίας, Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής; Στα επόμενα δύο έτη σπουδών θα μπορεί άραγε σε τέτοια ασαφή ακαδημαϊκή μονάδα να καλλιεργείται βασική έρευνα, ώστε να μεταλαμπαδεύεται στο φοιτητικό κοινό; Στο νομοσχέδιο ο πραγματικός χρόνος σπουδών σε κάποια βασική επιστήμη από Τμήμα στριμώχνεται σε μόλις δύο χρόνια! Αλλά σε ποια χώρα του κόσμου, επί τέλους, συντελείται τέτοια τερατώδης συρρίκνωση του χρόνου σπουδών; Σε δύο έτη σπουδών πιθανώς εκμαθαίνεται η κομμωτική τέχνη, ωστόσο καμία βασική επιστήμη δεν προφταίνει να καλλιεργηθεί δεόντως και με ικανή βασική έρευνα. Εξ άλλου, με «πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού συστήματος πιστωτικών μονάδων» φοιτητές θα μπορούν να φέρνουν προς συνυπολογισμό στο δημόσιο Πανεπιστήμιο πιστωτικές μονάδες από διδασκαλία και σε ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, οι οποίες όμως δεν λειτουργούν με ακαδημαϊκούς όρους! Τι είδους «ακαδημαϊκός» τίτλος θα απονέμεται έτσι;

Η Σχολή μπορεί να αποτελείται από Τμήματα, τα οποία θα οργανώνουν, υποτίθεται, διαφορετικά και ευέλικτα δομημένα προγράμματα σπουδών, ακόμη και μονοετούς διάρκειας. Εδώ ελλοχεύει ένας πρωτοφανής κίνδυνος για την ανθρώπινη γνώση συνολικά: να σπάσει η ενότητα καθεμιάς από τις επιστήμες, που μόνον αυτή επιτρέπει σφαιρική και κριτική επιστημονική συνείδηση. Και να θρυμματισθεί σε πλειάδα επί μέρους κι αποσπασματικών στοιχείων γνώσης, ως πληροφοριών ασύνδετων μεταξύ τους.

Αλλά χωρίς να μπορεί να ενδιατρίβει κανείς με σχετική πληρότητα σε ορισμένη επιστήμη το «ευέλικτο» πρόγραμμα σπουδών καταντά αβαθές συμπίλημα σκόρπιων γνώσεων. Π.χ. σε Σχολή ΝΟΠΕ τι ακριβώς θα σπουδάζει εφεξής ο εισαγόμενος ατυχής φοιτητής: επιστήμη νομική, οικονομική, πολιτική; Ή μήπως όλα αυτά συγχρόνως και τελικά τίποτε απολύτως; Συνάμα εκλείπει και κάθε ουσιαστική δυνατότητα για αυθεντική «διεπιστημονικότητα», την οποία, ωστόσο, το υπουργικό κείμενο κατά δήλωσή του επιδιώκει. Διότι για καμία επιστήμη δεν θα μπορούν πλέον οι φοιτητές να σχηματίσουν σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα, πόσο μάλλον διεπιστημονική κιόλας.

Επιπροσθέτως η κρίση διδακτορικής διατριβής ευτελίζεται ανεπανόρθωτα (άρθ. 39). Η κρίση αυτή θα γίνεται από δύο μόνο εξεταστές, οι οποίοι ορίζονται και πάλι εκ των άνω από την Κοσμητεία. Η «εξέταση» θα γίνεται χωρίς δημόσια υποστήριξη από τον υποψήφιο. Εν κρυπτώ και παραβύστω, δηλαδή, ως άλλη μία εστία πιθανής συναλλαγής ή αντιδεοντολογικής συνεννόησης. Επιπροσθέτως, εάν σημειωθεί διαφωνία μεταξύ των δύο εξεταστών ως προς τον βαθμό ή τη μνεία της διατριβής, πώς θα επιλυθεί άραγε το θέμα; Αυτό το απλούστατο ερώτημα φαίνεται να διέλαθε της προσοχής του συντάκτη του νομοσχεδίου! Όπως όμως είναι κοινώς γνωστό από αιώνων, τουλάχιστον tres collegium faciunt.

Οι νέοι άνθρωποι θα αποφοιτούν επομένως ως αδαείς σε συγκεκριμένη επιστήμη, ως κάτοχοι πτυχίων ευκολίας χωρίς κανένα επιστημονικό υπόβαθρο. Αλλά τότε τι αντίκρυσμα μπορεί περαιτέρω να έχουν τέτοια πτυχία στην αγορά εργασίας; Οι κρατούντες θα απαντούσαν προφανώς ότι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να κάνουν επιπρόσθετη κατάρτιση ή διά βίου εκπαίδευση, με δικά τους χρήματα ασφαλώς. Κατάρτιση και πάλι ταχύρρυθμη και κατ’ επίφασιν επιστημονική, στις Σχολές διά βίου μάθησης, που το νομοσχέδιο εξαγγέλλει.

Οπότε τι ακριβώς θα είναι αυτό που, άλλη μια φορά, η διορισμένη από τον Υπουργό ΑΔΙΠ (άρθ. 65), διεθνείς επιτροπές επιστημόνων ή ακόμη και ειδικευμένων ιδιωτικών επιχειρήσεων θα πιστοποιούν ως «ποιότητα» και «σύγχρονο πνεύμα» σε light προγράμματα σπουδών, όταν αυτά θα έχουν παύσει να καλλιεργούν με προσήλωση ορισμένη επιστήμη, εις βάθος και πλάτος; Και τι είδους «κριτικά ενημερωμένοι πολίτες» θα προετοιμάζονται, όταν τα προγράμματα σπουδών θα διαποτίζονται μονόπλευρα από αγωνία για αποτελεσματική σύνδεση με την αγορά εργασίας και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας; Ποιο είναι τελικά το νόημα και η αξία της μόρφωσης για τους εμπνευστές του νομοσχεδίου; Ποιο Τμήμα θα μπορεί υπ’ αυτές τις τραγικές συνθήκες να καταστεί «κέντρο αριστείας», όπως μας παροτρύνει το νομοσχέδιο;

Φοβόμαστε επομένως ότι, παρά τη ρητορική επίκληση του κειμένου στις αξίες του ορθού Λόγου και του Διαφωτισμού, το νομοσχέδιο θίγει καίρια την ελεύθερη, πολυφωνική και κριτική καλλιέργεια επιστημών και φιλοσοφίας. Στόχος του δεν είναι να διαπλασθούν οι νέοι άνθρωποι σε «ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες», όπως αξιώνει από τα δημόσια ΑΕΙ το άρθ. 16§2 του Συντάγματος, χάριν της πνευματικής και κοινωνικής ανάπτυξης των ίδιων των πολιτών και του κοινού καλού. Στόχος είναι μάλλον να παράγεται ένα πολτώδες «ανθρώπινο κεφάλαιο» με επιφανειακή μεταλυκειακή εκπαίδευση. Αποξενωμένο από αυθεντικό επιστημονικό πνεύμα ή κριτική ικανότητα, απλώς και μόνο τιθέμενο στην υπηρεσία της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, όποτε τυχόν καταφέρει να βρει κάποια θέση εργασίας, προσωρινή, ανασφάλιστη και πιθανότατα άσχημα αμειβόμενη.

ΙV. Ανεύθυνη απόσυρση του Κράτους από τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ

Η επιβαλλόμενη από το Σύνταγμα πλήρης αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ συναρτάται με την οικονομική αυτοτέλειά τους. Ως οικονομική αυτοτέλεια, όμως, νοείται αντικειμενικά η ανεξαρτησία τους από εξωτερικά κέντρα επιρροής, όπως η κυβέρνηση από τη μία πλευρά και ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα από την άλλη. Μόνον υπό τον όρο αυτό, εξ άλλου, μπορεί να υπάρξει αληθινά ακαδημαϊκή ελευθερία και ελευθερία της έρευνας. Έρευνα χρηματοδοτούμενη από ιδιωτικά κεφάλαια δεν μπορεί να αναπτύσσει ερευνητικά προγράμματα σε θέματα και με πνεύμα μη αρεστά στην επιχειρηματική τάξη. Η οικονομική αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων θίγεται, όταν είτε εξαρτάται από ιδιώτες χορηγούς ή δανειστές είτε η δημόσια οικονομική στήριξη των ΑΕΙ δίνεται υπό όρους.

Η επί μακρόν υποχρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Εδώ και δεκαετίες αντιστοιχεί περίπου στο μισό ποσοστό επί του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, σε σύγκριση με τον κοινοτικό μέσο όρο –σήμερα το ποσοστό αυτό έχει κατέλθει πολύ περισσότερο. Αυτό υπήρξε βασική αιτία για την καθήλωση των ελληνικών ΑΕΙ σε μέτρια επίπεδα, όπως επίσης η ασύνετη και πρόχειρη εκ μέρους των κυβερνήσεων ίδρυση νέων πανεπιστημιακών τμημάτων στην περιφέρεια, για λόγους πελατειακών σχέσεων μέσω ενίσχυσης των τοπικών οικονομιών. Παρ’ όλα αυτά ήδη το υπουργικό σχέδιο διαβούλευσης, κάνοντας μία αδόκιμη σύγκριση με την ανώτατη εκπαίδευση άλλων ευρωπαϊκών χωρών, κατέληγε στη διαπίστωση ότι τα ελληνικά ΑΕΙ στηρίζονται στην κρατική επιχορήγηση σε μεγαλύτερο ποσοστό από τον κοινοτικό μέσο όρο. Τούτο μπορεί να είναι αληθές, όμως οφείλεται σε ότι τα ελληνικά ΑΕΙ κατά κανόνα δεν έχουν δική τους αξιόλογη περιουσία ούτε γίνονται προς αυτά σπουδαίες δωρεές, ώστε να αυτοχρηματοδοτούνται ικανοποιητικά.

Όσο για την ιδιωτική οικονομία, αυτή, εξ αιτίας χρόνιων διαρθρωτικών αδυναμιών της, αδυνατούσε να δώσει ωθήσεις στα ΑΕΙ, ακόμη και σε περίοδο εντυπωσιακής κερδοφορίας του κεφαλαίου. Κατά μείζονα λόγο είναι πλήρως ανήμπορη για κάτι τέτοιο εν μέσω βαθύτατης οικονομικής κρίσης και ύφεσης της ελληνικής οικονομίας. Σε ποια ακριβώς αγορά, λοιπόν, και με ποιο αντάλλαγμα καλούνται να αποτανθούν τα ελληνικά ΑΕΙ, για να πετύχουν ποθητούς «εξωτερικούς πόρους και χορηγίες»; Πόσο μάλλον, όταν σήμερα οι 8 στις 10 ελληνικές επιχειρήσεις δηλώνουν ότι αμφιβάλλουν αν θα συνεχίσουν να λειτουργούν το επόμενο εξάμηνο;

Μήπως οι συντάκτες του σχεδίου νόμου σε απώτερο χρόνο προσβλέπουν σε κανονικά δίδακτρα εις βάρος των οικογενειών των φοιτητών και φοιτητριών ακόμη και σε προπτυχιακό επίπεδο, εν αντιθέσει προς την επιταγή του Συντάγματος για δωρεάν ανώτατη παιδεία (άρθ. 16§4); Πράγματι το νομοσχέδιο εξαγγέλλει ότι μέσα σε τρία χρόνια από την έναρξη ισχύος του νόμου θα παύσει εντελώς η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων στους φοιτητές (άρθ. 37). Και άλλες διατάξεις του επίσης προοιωνίζονται κάτι τέτοιο.

α) Χρηματοδότηση μειούμενη και υπό όρους που επιβάλλονται μονομερώς

Με πρόσχημα την οικονομική αυτοτέλεια, όχι μόνον ελαττώνεται δραματικά η κρατική χρηματοδότηση των ΑΕΙ, αλλά κι εξαρτάται από όρους που ετερόνομα επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση ως το ισχυρότερο αντισυμβαλλόμενο μέρος, με τις λεγόμενες «προγραμματικές συμφωνίες» ΑΕΙ και Πολιτείας. Υποτίθεται ότι τέτοιες συμφωνίες θα είναι «αμοιβαία δεσμευτικές». Ποια εμπιστοσύνη όμως εμπνέουν οι κυβερνώντες ότι θα τηρήσουν τα υπεσχημένα, ιδίως σε συνθήκες ολοένα πιο πενιχρής χρηματοδότησης των ΑΕΙ εξ αιτίας της εξυπηρέτησης των υπέρογκων δημόσιων χρεών της χώρας;

Το νομοσχέδιο προβλέπει ακόμη ότι το ύψος των μισθών του καθηγητικού προσωπικού των Ιδρυμάτων θα καθορίζεται από την Πολιτεία ως προς κάποια ελάχιστα όρια. Υποτίθεται ότι καθένα Ίδρυμα χωριστά θα μπορεί να χορηγεί και επιπρόσθετες μισθολογικές παροχές ως «κίνητρο» για μεγαλύτερη αποδοτικότητα. Αλλά ποια ελληνικά ΑΕΙ θα έχουν την πραγματική οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο, με προδιαγραμμένη στο μέλλον την οικονομική ασφυξία τους, αυτό αφήνεται αναπάντητο. Εάν έτσι έχει το πράγμα, τότε το νομοσχέδιο αυθαίρετα απαγορεύει στους καθηγητές να λαμβάνουν, ενόσω υπηρετούν, σύνταξη από άλλη πηγή (άρθ. 22). Η απαγόρευση αυτή είναι επίσης αντισυνταγματική, εφόσον θίγει γεννημένα περιουσιακά δικαιώματα των καθηγητών. Συγχρόνως, ειδικά για καθηγητές πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης γίνεται άκρως περιοριστική αναφορά των θεμιτών πόρων τους. Έτσι, π.χ. καθηγητές Νομικής δεν θα επιτρέπεται να λαμβάνουν ούτε καν τη μικρή αμοιβή από διδασκαλία κάποιων ωρών στην Εθνική Σχολή Δικαστών.

Η χρηματοδότηση των ανωτάτων ιδρυμάτων γίνεται αντιληπτή από το σχέδιο νόμου όχι ως συνταγματική υποχρέωση της πολιτείας προς όλα τα ΑΕΙ, ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες τους, αλλά ως «επιβράβευση» μερικών από αυτά για τα επιτεύγματά τους με συγκεκριμένο τρόπο (άρθ. 61). Κατά μία αντίληψη μεταβλητής γεωμετρίας. Αλλά η αντίληψη αυτή μαρτυρεί καταφανώς μία στάση κοινωνικού δαρβινισμού: ας επιβιώσουν λίγα από τα υπάρχοντα ΑΕΙ, τα υπόλοιπα δεν πειράζει κι αν φυτοζωούν ή να κλείσουν.

β) Παροχές προς τους φοιτητές

Παροχές για σίτιση και στέγαση θα γίνονται αποκλειστικά από τα ίδια τα Ιδρύματα, με σχήματα συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Προβλέπονται επίσης φοιτητικές υποτροφίες και δάνεια, σε συνεννόηση με τον τραπεζιτικό τομέα για τη διευκόλυνση των ελληνικών οικογενειών (άρθ. 52). Εδώ η κοινωνική πολιτική του ελληνικού «κοινωνικού κράτους» εξαερώνεται και το κενό αναλαμβάνει να καλύψει ο τραπεζιτικός τομέας της οικονομίας, επί πληρωμή φυσικά και εντόκως!

Εύλογα μπορεί να υποθέσει ο καθείς ότι αυτά πρόκειται να ψαλιδίσουν ακόμη περισσότερο τη δωρεάν δημόσια παιδεία, μετακυλίοντας μεγάλα κόστη στους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών, τα οποία ήδη δοκιμάζονται αγρίως από αλλεπάλληλες περικοπές μισθών/συντάξεων και βαρύτατη φορολόγηση. Πώς θα μπορέσουν όμως οι νέοι πτυχιούχοι να εξοφλήσουν το περιβόητο τραπεζιτικό δάνειο σπουδών, όταν η ανεργία στις τάξεις τους έχει ξεπεράσει το 50%; Η αρνητική βρετανική εμπειρία από τέτοιον πειραματισμό θα έπρεπε να είναι αρκούντως διδακτική.

Εν συμπεράσματι

Το κρινόμενο νομοσχέδιο παρουσιάζει τη χώρα μας ως πανεπιστημιακά υπανάπτυκτη, προσβάλλοντας βαθύτατα το κύρος των πανεπιστημιακών δασκάλων και όσων έχουν αποφοιτήσει από τα ΑΕΙ της. Διακηρυκτικά ομνύει στην «κοινωνία της γνώσης», ενώ στην πραγματικότητα θέτει βάσεις για γενικευμένη ημιμάθεια στην ανώτατη παιδεία. Καμία επιστήμη δεν εκμαθαίνεται με fast truck σπουδές σε μόλις δύο έτη. Ακαδημαϊκή παράδοση δύο αιώνων διαγράφεται συνάμα με μονοκονδυλιά. Φοβούμαστε ότι πρόθεση των κυβερνώντων είναι να σαρωθεί, όχι να βελτιωθεί το υπάρχον σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας. Έτσι ώστε να φτιαχτεί εξ υπαρχής αλλιώτικο, κατά μηχανική απομίμηση ενός προτύπου συγκρότησης «Πανεπιστημίου» ως ιδιωτικής επιχείρησης, με διευθυντικό προνόμιο του εργοδότη, ακόμη και για αυθαίρετη απόλυση καθηγητών. Η «λογοδοσία» και η «εξωστρέφεια» που επιζητείται φορτικά από τα ΑΕΙ καταντά λόγος κενός. Το ζητούμενό τους είναι κατά βάση οικονομικό, ούτε μορφωτικό ούτε κοινωνικής προόδου.

Από τη μία μεριά καταγγέλλεται ο κρατικός εναγκαλισμός των ΑΕΙ, ενώ από την άλλη, με επίταση του κρατικού καταναγκασμού, επιζητείται η μετατροπή τους από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση σε συγκεχυμένα εταιρικά σχήματα. Εκφράζουμε τον φόβο ότι οικονομική κρίση διαρκείας και αποπνικτική δημοσιονομική πειθαρχία θα αποτελειώσουν εν καιρώ το δημόσιο αγαθό της δωρεάν ανώτατης παιδείας, ώστε το εναπομένον κενό να καλυφθεί εξ ολοκλήρου πια από ιδιωτικές εταιρίες παροχής αμφίβολων εκπαιδευτικών υπηρεσιών επί πληρωμή.

Για τους λόγους αυτούς τα συγκλητικά ψηφίσματα των Πανεπιστημίων μας έχουν κρίνει ότι ήδη το «κείμενο διαβούλευσης» –και σήμερα το ομόρροπο νομοσχέδιο– υπήρξε τόσο επιβλαβές στις γενικές κατευθύνσεις του και τόσο άκαμπτο στους άξονές του, ώστε καθίσταται ανεπίδεκτο βελτίωσης και ως εκ τούτου απορριπτέο.

Αξιότιμοι Κύριοι και Κυρίες Βουλευτές,

Είναι φανερό ότι οι θέσεις που υπερασπιζόμαστε νοιάζονται για άξια λόγου, όχι προσχηματική, δημόσια και δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση. Ως γενικεύσιμο συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας, σε συμφωνία με το ισχύον Σύνταγμα της χώρας, αλλά και με τις δεσμεύσεις της που απορρέουν από το άρθ. 26 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς κι από σειρά διεθνών συμβάσεων για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, οι οποίες έχουν συνταχθεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Αυτό το τελευταίο, άλλωστε, πιστοποιείται και στην πολύ πρόσφατη τοποθέτηση του ειδικού αρμοστή του ΟΗΕ, ότι υπό συνθήκες βάναυσης οικονομικής αναδιάρθρωσης στη χώρα μας κινδυνεύουν σχεδόν όλα τα ατομικά, τα πολιτικά, τα κοινωνικά, αλλά και τα μορφωτικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών. Επομένως μόνο κακόπιστοι ή ιδιοτελείς θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι όλα αυτά αποτελούν τάχα «συντεχνιακά συμφέροντα» κάποιων βολεμένων δημόσιων λειτουργών ή θέσεις παρωχημένες για τη «νέα εποχή».

Όλοι διαισθανόμαστε το ιλιγγιώδες μέγεθος της κρίσης που πλήττει την εθνική οικονομία, με αβέβαιη έκβαση προσεχώς και για κάμποσα χρόνια. Ας μην επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο η ζοφερή αυτή πραγματικότητα με μία κατεδαφιστική νομοθετική παρέμβαση, με προοπτική ολέθρια για την ανώτατη παιδεία της ελληνικής κοινωνίας. Απευθύνουμε γι’ αυτό αγωνιώδη έκκληση προς Εσάς, ώστε να μη συνδράμετε σε αντισυνταγματική διάλυση της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας, σε ξεθεμελίωμά της θεσμικό, μορφωτικό και οικονομικό.

Ο ελληνικός λαός έχει εμπιστευθεί σε πολιτικούς αντιπρόσωπους του, κατά την ενάσκηση της νομοθετικής εξουσίας, να διαγιγνώσκουν και να προάγουν το κοινό καλό ως γενικεύσιμο συμφέρον της κοινωνίας, σε πλαίσιο «κοινωνικού κράτους δικαίου» (άρθ. 25§1). Τέτοιο αγαθό και συνάμα δικαίωμα είναι επίσης αυτό της μόρφωσης και της εκπαίδευσης. Αλλά τι είδους «κοινωνικό κράτος» μπορεί να υπάρξει, όταν τα δημόσια αγαθά σ’ αυτό είτε εκποιούνται αμετάκλητα είτε καθίστανται επί πληρωμή, δηλαδή εμπορεύσιμα πράγματα; Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθ. 25§2 του Συντάγματος, δέον η αναγνώριση και η προστασία του θεμελιώδους και απαράγραπτου δικαιώματος στη μόρφωση από την ελληνική Πολιτεία να «αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη».

Θα παράσχετε αληθινά υψηλή υπηρεσία απέναντι στον ελληνικό λαό που πολιτικά αντιπροσωπεύεται μέσω Υμών, εφόσον σταθείτε στο ύψος του ανωτέρω καθήκοντος. Ειλικρινώς προσβλέπουμε σε τούτο, από κοινού με τους γονείς των φοιτητών και των φοιτητριών μας, στο παρόν και στο μέλλον, για το κοινό καλό.

4 Ιουλίου 2011

Διαβάστε εδώ το προσχέδιο νόμου

Επίκαιρος Ανδρέας Παπανδρέου...

2011-07-03T14:57:00.001+03:00

«Η Εθνική Ανεξαρτησία βασικός στόχος», του Ανδρέα Παπανδρέου, στην εφημερίδα Εξόρμηση, 18-3-1977

«Η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη “φωνή του κυρίου της’’ » […]

Ο «διεθνισμός» του καπιταλισμού με την προοδευτική ενσωμάτωση της παραγωγικής διαδικασίας σε παγκόσμια κλίμακα στα πλαίσια των πολυεθνικών εταιριών, ο «διεθνισμός» της Δύσης γίνεται ολοένα και περισσότερο σύμμαχος του παγκόσμιου καπιταλισμού. Θεσμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Διεθνής Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, η ΕΟΚ και ο ΟΟΣΑ, προωθούν τον «διεθνισμό» του μονοπωλιακού καπιταλισμού – αποτελούν δηλαδή φαινόμενα της ιμπεριαλιστικής φάσης του καπιταλισμού. […] Χαρακτηριστικά της εξάρτησης σ’ αυτή τη νέα μορφή, τα βασικά χαρακτηριστικά της επίσημης αποικιακής σχέσης εξαφανίζονται. Η πολιτεία μιας εξαρτημένης χώρας αποκτά όλα τα χαρακτηριστικά μιας τυπικά ανεξάρτητης χώρας. Η εξάρτηση όμως, η ουσιαστική εξάρτηση, προωθείται σ’ όλους τους τομείς της κοινωνικοοικονομικής δομής : τον οικονομικό (νομισματικό και πιστωτικό σύστημα, επενδύσεις, τεχνολογία, δομή εξωτερικού εμπορίου, οικονομική και δημοσιονομική πολιτική) τον πολιτικο-στρατιωτικό (εθνική άμυνα, εσωτερική ασφάλεια, εξωτερική πολιτική, πολιτική απέναντι στον συνδικαλισμό και την τοπική αυτοδιοίκηση- και γενικότερα τη δομή της πολιτείας) και τον κοινωνικοπολιτιστικό (παιδεία, νοοτροπία, ήθη και έθιμα, σύστημα προτιμήσεων για καταναλωτικά αγαθά και γενικότερα «τύπο διαβίωσης»).

Το εξαρτημένο κράτος, αποτελεί στα πλαίσια της σύγχρονης μορφής της εξάρτησης της περιθωριακής χώρας από τα μητροπολιτικά κέντρα του σύγχρονου καπιταλισμού, το υποκατάστατο της ανοιχτής πολιτικής επικυριαρχίας της εποχής της αποικιοκρατίας. Δύο βασικά είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τα μητροπολιτικά κέντρα για την άσκηση ελέγχου επάνω σε δορυφορικά κράτη. Πρώτο η διάβρωση, δεύτερο, η σύναψη διμερών συμφωνιών κι η ένταξη της χώρας σε στρατιωτικές ή οικονομικές συμμαχίες. Η διάβρωση είναι βέβαια το κλειδί. Αποβλέπει στην επισήμανση προσώπων που παίζουν ή – με την κατάλληλη προώθηση θα παίξουν- σημαντικό ρόλο σε θέσεις-κλειδιά της πολιτικής ζωής του τόπου και ακολουθά ο προσεταιρισμός τους και η κατάλληλη εκπαίδευσή τους με στόχο την ένταξή τους (συνειδητά ή όχι) στους μηχανισμούς ελέγχου.

Η Ελλάδα έχει πολύ πικρή πείρα, γιατί είναι ίσως η πρώτη χώρα της μεταπολεμικής περιόδου που διαβρώθηκε συστηματικά από τις υπηρεσίες των Η.Π.Α. στα πλαίσια του Δόγματος Τρούμαν. Αποτελεί μάλιστα «πειραματόζωο» για τους Αμερικανούς, που μάθανε την τέχνη της διάβρωσης στην χώρα μας και την εφήρμοσαν με τόση επιτυχία στα πέρατα του κόσμου. [....] Οι «προσεταιρισμένοι» Βέβαια θα ήταν λάθος να νομιστεί ότι οι «προσεταιρισμένοι» Έλληνες είναι πράκτορες. Αυτή είναι άλλη υπόθεση που δεν απαιτεί βαθύτερη ανάλυση παρά την αναμφίβολη πρακτική της σημασία. Οι «προσεταιρισμένοι» Έλληνες έχουν «πεισθεί» ότι το εθνικό μας συμφέρον ταυτίζεται με την πολιτική του μητροπολιτικού κέντρου- δηλαδή των Η.Π.Α. ή του υποκατάστατου της, της Δυτικής Γερμανίας και γενικότερα της Δυτικής Ευρώπης. Οποιαδήποτε άλλη τοποθέτηση της Ελλάδας ή δεν είναι νοητή γι’ αυτούς σαν ρεαλιστική λύση ή αποτελεί εθνικά ύποπτη υπόθεση. Η δημιουργία ενός τέτοιου κλίματος, μιας τέτοιας κυρίαρχης ιδεολογίας, είναι απαραίτητος όρος για τη διάβρωση τόσο των πολιτικών φορέων της περιθωριακής χώρας όσο και των κρατικών λειτουργών της. Στην Ελλάδα ο εμφύλιος πόλεμος και ο απόηχος του πρόσφερε το απαραίτητο υπόβαθρο για τη διαμόρφωση της «ραγιάδικης» νοοτροπίας που χαρακτηρίζει την ηγέτιδα τάξη της χώρας μας και προλείανε το έδαφος για την αποτελεσματική διάβρωση των πολιτικών φορέων και των κρατικών λειτουργών. Η αντικειμενικότητα θα αντικαταστήσει την «εθνικοφροσύνη»

Γενικότερα, για να εδραιωθεί το εξαρτημένο κράτος, τα μητροπολιτικά κέντρα πρέπει να ελέγχουν τους μηχανισμούς επιλογής κρατικών λειτουργών στις περιθωριακές χώρες. Μέχρι τώρα στην Ελλάδα ο μηχανισμός επιλογής λειτουργούσε με βάση την «εθνικοφροσύνη». Έτσι δομήθηκε το γνωστό εξαρτημένο κράτος της Δεξιάς. Με τη «λήθη» του παρελθόντος – όταν έρθει η ώρα – και με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ – εφ’ όσον πραγματοποιηθεί- η «εθνικοφροσύνη» θα αντικατασταθεί σιγά-σιγά από την τεχνοκρατία.

Στα πλαίσια εισαγμένων προτύπων από το εξωτερικό και τη διαμόρφωση «αντικειμενικών» κριτηρίων τόσο για την επιλογή όσο και για την εκπαίδευση των κρατικών λειτουργών, θα προωθηθεί η στελέχωση του κράτους από «ευρωπαϊστές», Έλληνες που με τη νοοτροπία τους και με τη μέθοδο δουλειάς που διδαχτήκαμε, θα κρίνουν κάθε θέμα με βάση το συμφέρον του ευρύτερου χώρου στο οποίο «ανήκει» η Ελλάδα, το συμφέρον δηλαδή της Δύσης κι όχι με κριτήρια «τοπικιστικά», δηλαδή ελληνικά. Στόχος : η Παιδεία Αλλά πέραν απ’ τους μηχανισμούς επιλογής κρατικών λειτουργών, απώτερος αλλά κρίσιμος στόχος ελέγχου από τα μητροπολιτικά κέντρα, είναι η Παιδεία. Κι αυτό όχι μόνο για να διαμορφωθεί επαγγελματικά το εργατικό δυναμικό σύμφωνα με τις απαιτήσεις των πολυεθνικών μονοπωλίων, αλλά και για να απολιτικοποιηθεί ο νεολαιϊστικος χώρος στα πλαίσια μια τεχνοκρατικής νοοτροπίας [...]

Για να ξέρουν ΟΛΟΙ τι σημαίνει εφαρμοστικός νόμος

2011-06-29T23:00:00.001+03:00

155, συγχαρητήρια γιατί η ιστορία θα σας γράψει σαν τους σωτήρες, αλλά ΟΧΙ των Ελλήνων, ΟΧΙ της πατρίδας. Είστε σωτήρες των αφεντικών σας. ΝΤΡΟΠΗ σας
Διαβάστε τον εφαρμοστικό Νόμο με σχόλια για να καταλάβετε τι πραγματικά πάει να γίνει...

Εφαρμοστικός νόμος

Ανδρεα Ζεις!

2011-06-23T12:53:00.005+03:00

Ο μεγάλος ηγέτης, ο μεγάλος οραματιστής, ο Ανδρέας ΟΛΩΝ των Ελλήνων,μας άφησε σαν σήμερα το 1996. Μαχητής για την Δημοκρατία, μαχητής για την ΑΛΛΑΓΗ, μαχητής για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες. Ανδρέα ΖΕΙΣ και θα ΖΕΙΣ όσο σήμερα η νέα γενιά της χώρας πιστεύει στο όραμα των αξιών της 3ης Σεπτέμβρη

Ανοικτή Εδήλωση !

2011-06-18T21:23:00.002+03:00

Διαβάστε το Δελτίο Τύπου εδώ

Ντοκουμέντο

2011-06-13T14:45:00.001+03:00

O Γιάνης Βαρουφάκης γράφει στον ΓΑΠ…

2011-06-07T14:41:00.004+03:00

Αγαπητέ Γιώργο

Λίγο μετά τις εκλογές του 2009 δήλωνες ότι "είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία". Η πλειοψηφία των υπουργών σου σε στραβοκοιτούσαν και οι αντίπαλοί σου σε χλεύαζαν. Ήσουν μόνος εκείνη την στιγμή. Όμως, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ήσουν αυθεντικός.

Από τότε κύλησε πολύ μολυσμένο νερό στο αυλάκι. Τις ουτοπικές δηλώσεις τις παρέσυρε η αγωνία για την διάσωση της χώρας. Σε ανάγκασε όχι μόνο να σφίξεις τα δόντια, πνίγοντας την ουτοπική σου πλευρά, αλλά και να αποκηρύξεις βασικές σου πεποιθήσεις για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι. Πιστεύω, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ότι τις αποφάσεις που έλαβες τις πήρες θεωρώντας ότι ήταν οι βέλτιστες μιας γκάμας απαίσιων εναλλακτικών. Και φαντάζομαι ότι ενέτειναν την μοναξιά σου.

Έτσι ήρθαμε στον Μάιο του 2010 όπου σε περίμενε η μεγαλύτερη απόφαση που αναγκάστηκε να πάρει έλληνας πρωθυπουργός σε...

καιρό ειρήνης. Ξέρεις ότι διαφωνούμε για την ορθότητά της. Δεν έχει σημασία. Σου είπαν ότι ήταν ένα σωσίβιο που μας εξαγόραζε χρόνο ώστε να βρούμε τον δρόμο μας προς στέρεο έδαφος μετά από ένα συγκλονιστικό ναυάγιο. Θεώρησα ότι ήταν ένα τεράστιο βαρίδι που μας σπρώχνει, τόσο εμάς όσο και την υπόλοιπη ευρωζώνη, στον πάτο. Επέλεξες τις συμβουλές των ισχυρών και εκείνων που σε έπεισαν πως, αν μη τι άλλο, το Μνημόνιο αγοράζει πολύτιμο χρόνο. Στον βαθμό που σε γνωρίζω, ξέρω πόσο σε στενοχώρησε η επιλογή σου.

Μήνες τώρα γνωρίζω ότι ξέρεις πως, τελικά, η πορεία του Μνημονίου απέτυχε επειδή η αποτυχία βρισκόταν στο DNA του εγχειρήματος (κι όχι επειδή δεν εφαρμόστηκε όπως μπορούσε να έχει εφαρμοστεί). Εμείς οι οικονομολόγοι, όπως γνωρίζεις εκ πείρας, διαφωνούμε σχεδόν για όλα. Όμως δύο πράγματα μας έχει διδάξει η ιστορία: (1) Τον πτωχευμένο δεν τον σώζεις δίνοντάς του ακριβά δάνεια, και (2) η βαριά λιτότητα δεν μπορεί ποτέ να μειώσει τα ελλείμματα μιας μακρο-οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση και η οποία δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της (ιδίως όταν το διεθνές περιβάλλον είναι υφεσιακό).

Μπορεί να ήλπιζες σε κάποιο θαύμα οικονομικό (π.χ. μιας γρήγορη ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας) ή πολιτικό (την επιφοίτηση της κας Μέρκελ από το άγιο πνεύμα) που θα απέτρεπε την σημερινή κατάληξη. Δεν έγινε όμως. Και τώρα καλείσαι, για δεύτερη φορά σε ένα μόλις χρόνο, να πας ακόμα πιο αντίθετα στα πιστεύω σου, στις γνώσεις σου, στο ένστικτό σου. Σου λένε, όπως και πριν ένα χρόνο: "Σκεφτείτε κ. πρωθυπουργέ τι θα γίνει αν δεν πάρουμε τα νέα δάνεια. Πως θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;" Στον βαθμό που σε ξέρω, γνωρίζω πως δαγκώνεσαι.

Μήνες αρκετοί έχουν περάσει που έχεις λάβει γνώση μιας εναλλακτικής πρότασης (εκείνη που καταθέσαμε με τον Stuart Holland σε διάφορα fora). Από όσο γνωρίζω θεωρείς πως, τόσο από τεχνικής όσο και πολιτικής πλευράς, η πρόταση είναι άρτια: Σε τρία απλά βήματα, τα οποία δεν απαιτούν καμία ουσιαστική παρέμβαση στην Συνθήκη της Λισαβόνας, (α) αντιμετωπίζεται η τραπεζική κρίση της ευρωζώνης, (β) αποδυναμώνεται η κρίση δημόσιου χρέους και (γ) ξεκινά ένα νέο Σχέδιο Marshall για ολόκληρη της ευρωζώνη έτσι ώστε να γίνει πράξη η ανάπτυξη που θα 'δολοφονήσει' την Κρίση. Αν απλώς διαφωνούσες με αυτή την πρόταση, δεν θα αναφερόμουν σε αυτήν. Το κάνω επειδή φοβάμαι ότι... συμφωνείς.

Θα μου πεις: "Πώς μπορώ ως πρωθυπουργός μιας μικρής και καταπτωχευμένης χώρας να πάω στις Βρυξέλλες και να τους προτείνω μια πρόταση για την ανάπλαση της ευρωζώνης ολάκερης; Ιδίως όταν οι δικοί μου σύμβουλοι μου λένε να το ξεχάσω;"

Θα σου απαντήσω: Πώς μπορείς ως πρωθυπουργός μιας μικρής και καταπτωχευμένης χώρας να πάς στις Βρυξέλλες για να αποδεχθείς ένα νέο, ογκώδες δάνειο το οποίο σε καμία των περιπτώσεων (ακόμα κι αν αποδεχθούμε ότι θα επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του μεσοπρόθεσμου προγράμματος) δεν πρόκειται ούτε καν να επιβραδύνει την εκρηκτική πορεία του δημόσιου χρέους; Πως θα αντιμετωπίσετε σε ένα χρόνο από σήμερα, εσύ και οι υπόλοιποι ηγέτες της ΕΕ, την κρίση νομιμοποίησης σε Βορρά και Νότο που αναπόφευκτα θα προκύψει καθώς οι εγγυήσεις και τα δάνεια των γερμανών και ολλανδών φορολογούμενων καταλήγουν (μέσω του Υπουργείου Οικονομικών μας) στις ημι-πτωχευμένες τράπεζες, την ώρα που το ελληνικό χρέος συνεχίζει να αυξάνεται, το ΑΕΠ μας να μειώνεται και οι έλληνες να εξαθλιώνονται χωρίς κανένα όφελος;

Θα με ρωτήσεις: "Και τι να κάνω τότε;"

Θα σου πω κάτι που θα ακουστεί ίσως ουτοπικό αλλά το οποίο πιστεύω είναι η μοναδική ρεαλιστική εναλλακτική που σου απομένει. Αν κάποιος μπορεί να εκτιμήσει τον ρεαλισμό αυτού που θα σου προτείνω, αυτός είσαι εσύ: Πάρε απόψε το βράδυ το ποδήλατό σου, μόνος σου, και κατέβα στην Πλατεία Συντάγματος. Εκεί, μπορεί να σε γιουχάρουν στην αρχή, αλλά βλέποντάς σε μόνο και αποφασισμένο, θα παραμερίσουν να περάσεις. Ζήτα τον λόγο και μίλησε στον συγκεντρωμένο κόσμο.

Πες τους ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε όλοι μαζί πίσω την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Εξάγγειλε ότι δεν θα δεχθούμε άλλα δάνεια όσο η ευρωζώνη αρνείται να συζητήσει καν την αναμόρφωσή της σε μια λογική και βιώσιμη βάση. Ότι, αν αναγκαστεί, η Ελλάδα θα πορευτεί, εντός μεν της ευρωζώνης, αλλά άνευ δανείων. Αν σε ρωτήσουν ποια είναι αυτή η λογική και βιώσιμη βάση, την απάντηση την ξέρεις. Την έχεις ήδη μελετήσει. Εξήγησέ την στον κόσμο. Και πες ότι μέχρι να ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση στις Βρυξέλλες, μια συζήτηση που έχουν προτείνει έτσι κι αλλιώς σοβαροί άνθρωποι όπως ο Tremonti και ο Yuncker, εσύ δεν θα δεχθείς ούτε ένα ευρώ από τους εταίρους μας. Απαίτησε μια συζήτηση επί της αρχής της ιδέας για το ευρωομόλογο και για την πρόταση ενεργοποίησης της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (κάνοντας χρήση των ευρωομολόγων) στο πλαίσιο ενός νέου Σχεδίου Marshall. Ξεκαθάρισε ότι μέχρι αυτή η συζήτηση να δημιουργήσει μια νέα προοπτική για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, η Ελλάδα θα κάνει αυτό που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και χρόνια: Να ζει μετρημένα και εντός των ορίων των δυνατοτήτων της. Αν σε ρωτήσουν για τους μισθούς και τις συντάξεις απάντησε ότι, αν αναγκαστούμε, θα τους καταβάλουμε αφού μειώσουμε όλους τους ανώτερους μισθούς (υπουργών, βουλευτών, καθηγητών πανεπιστημίων κλπ) στα €1000 και για όσο καιρό χρειάζεται. Θα αναστείλουμε όλες τις εξοπλιστικές δαπάνες. Θα κάνουμε ότι πρέπει ώστε να μην χρειαστεί να προσθέσουμε ένα ακόμα τοκογλυφικό δάνειο στο χρέος της χώρας.

Βροντοφώναξε πως δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να εγκαλείται επειδή ζούσε με δανεικά και, τώρα που πτώχευσε, να της επιβάλουν κι άλλα δανεικά τα οποία εκείνοι που της τα επιβάλουν γνωρίζουν ότι δεν μπορούμε να τα ξεπληρώσουμε. Κλείσε λέγοντας ότι αυτό θυμίζει τις χειρότερες πρακτικές της Wall Street στην περίοδο των subprime στεγαστικών δανείων, τότε που οι τράπεζες πάσχιζαν να πείσουν πτωχευμένα νοικοκυριά να δανείζονται ποσά που δεν υπήρχε πιθανότητα να επιστρέψουν. Μόνο που τώρα το παιχνίδι αυτό αφορά μια ολόκληρη χώρα. Κι όχι μόνο. Πες ότι ως Ευρωπαίος πολίτης, αλλά και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δεν δικαιούσαι να συνυπογράψεις άλλη μια δανειακή συμφωνία που απειλεί με κατάρρευση όχι απλώς μερικές τράπεζες ή μια μικρή μεσογειακή χώρα αλλά ακόμα και την ιδέα μιας ενωμένης, δημοκρατικής Ευρώπης.

Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ομιλίας σου, κοίταξε κατευθείαν κάποια κάμερα της οποίας το βίντεο, να είσαι σίγουρος, θα αναρτηθεί αμέσως στο Διαδίκτυο και, απευθυνόμενος στον Γερμανό ψηφοφόρο, πες στα αγγλικά: "Είναι σκανδαλώδες εσείς οι σκληρά εργαζόμενοι Γερμανοί να πρέπει να δίνετε δάνεια στο κράτος μας, όχι για να τα επενδύουμε παραγωγικά, αλλά για να αποπληρώνουμε πτωχευμένες τράπεζες που, καθώς ξέρουν σε τι οικτρή κατάσταση είναι τα λογιστικά τους βιβλία, δεν δανείζουν και που, έτσι, λειτουργούν ως μαύρες τρύπες που καταπίνουν την οικονομική ενέργεια που παράγεις εσύ, ο γερμανός εργαζόμενος, την ώρα που ο έλληνας συνάδελφός σου υποφέρει χωρίς μέλλον."

Αμέσως μετά χαιρέτησε τον κόσμο και κινήσου προς το ποδήλατό σου. Και τότε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν θα νιώθεις μόνος σου. Ίσως για πρώτη φορά θα έχεις συμμετάσχει σε μια συγκλονιστική στιγμή της Συμμετοχικής Δημοκρατίας για την οποία έχουμε πασχίσει μαζί, ξοδεύοντας μελάνι και πολλές ώρες συνεδριάσεων. Στο Σύνταγμα αυτές τις μέρες μπορεί να μην έχουμε Άμεση Δημοκρατία (κάτι που απαιτεί όχι μόνο συμμετοχικούς θεσμούς αλλά και άσκηση εκτελεστικής εξουσίας) όμως έχουμε μια αναβίωση της Αρχαίας Αγοράς στην οποία ο αντιεξουσιαστής Γιώργος θα ένιωθε σαν στο σπίτι του.

Σε περιμένουμε.

ΥΓ. Τώρα που το σκέπτομαι ίσως είναι καλύτερα να μην έρθεις μόνος σου. Πάρε μαζί σου τον συμφοιτητή σου από την Αμερική, τον Αντώνη - εφόσον θέλει να έρθει. Και πηγαίνετε μαζί. Να πείτε λίγο-πολύ τα ίδια. Στην ίδια συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος. Συναίνεση θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας σε αυτή την δύσκολη καμπή της Κρίσης; Συναίνεση να τους δώσουμε.
αναδημοσίευση: protagon

Αγανάκτηση

2011-05-28T13:06:00.005+03:00

Όταν η αγανάκτηση γίνεται κοινωνικό μέτωπο, τότε γράφονται λαμπρές σελίδες στην ιστορία μιας κοινωνίας. Σελίδες που ο ιστορικός του μέλλοντος θα αξιολογήσει και ο λαός θα κρίνει, όπως σήμερα κρίνουμε και εμείς το παρελθόν. Η Ελλάδα και η Ευρώπη των αγανακτισμένων πολιτών σε πλατείες κάθε πόλης, οργανώνουν δειλά δειλά λαϊκές Συνελεύσεις. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μα με ένα κοινό στοιχείο την Αγανάκτηση.

Αγανάκτηση απέναντι στην ποιότητα της Δημοκρατίας μας, που ξέχασε την βασική αρχή της ισονομίας των πολιτών. Αγανάκτηση απέναντι στο πολιτικό σύστημα της χώρας και στην ατιμωρησία. Αγανάκτηση για την πολιτική οριζόντιων περικοπών.

Κάθε πολίτης της χώρας μας πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλογιστεί την δική του ευθύνη για το μέλλον της χώρας και της ίδιας της κοινωνίας. Δεν μπορούμε σήμερα να περιμένουμε παθητικά την έγκριση της επόμενης δόσης μας, να πληρώνουμε τα «σπασμένα» και να σκύβουμε το κεφάλι. Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε διακηρύξεις από ένα σάπιο πολιτικό σύστημα που μας έφερε στο σήμερα.

Έχει έρθει η στιγμή να δείξει ο Λαός την αξιοπρέπεια του και να παλέψει με κάθε τρόπο για να αποτινάξει τον ζυγό των δανειστών. Σήμερα είναι η Ελλάδα, αύριο θα είναι μια άλλη χώρα.

Λεφτά υπάρχουν, αλλά δεν είναι στην τσέπη των μισθωτών, ανέργων και συνταξιούχων. Τα λεφτά να αναζητηθούν σε όλους όσους υπηρέτησαν το σύστημα, υπέγραψαν εξοπλιστικές συμβάσεις, διαχειρίστηκαν τον δημόσιο πλούτο. Λεφτά υπάρχουν γιατί δεν τα φάγαμε μαζί.

Φοιτητικές Εκλογές 2011

2011-05-20T09:53:00.002+03:00

Πέρασαν και οι φετινές φοιτητικές εκλογές, άντε σε ένα χρόνο πάλι αφίσες, συνθήματα και κόσμος στα Αμφιθέατρα των Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. και ξανά τα ίδια και τα ίδια σε μια διαδικασία δίχως το νόημα που θα έπρεπε να έχει.

Έχει γίνει μόδα στις μέρες μας η πολιτική να είναι σαν το ποδόσφαιρό, οι ομάδες στήνονται και παίζουν «μπάλα» και οι οπαδοί ζητωκραυγάζουν για τον καλύτερο, για αυτό που θα βάλει γκολ, θα φέρει τους περισσότερους στην κάλπη. Καμία συζήτηση βέβαια για την πολιτική και το νόημα των εκλογών σήμερα.

Το Φοιτητικό Κίνημα και η νέα γενιά συντηρηκοποιείται μπροστά στην κρίση. Στηρίζει την παρέα, το βόλεμα, την καλοπέραση και την εξυπηρέτηση. Σε μια εποχή που μιλάμε για την κατάντια του πολιτικού συστήματος, βλέπουμε την νέα γενιά να συντηρεί και όχι να ανατρέπει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, κάνοντας τα Πανεπιστήμια μια δραματική μικρογραφία της.

Βέβαια πολλές είναι εκείνες οι φωνές που θα σπεύσουν να ζητήσουν την κατάργηση των φοιτητικών παρατάξεων ή ακόμα και των φοιτητικών συλλόγων, στα πλαίσια άλλων χωρών, μιλώντας για την Ελληνική μοναδικότητα. Αλλά κάτι τέτοιο προφανώς θα ήταν κοντόφθαλμο, αφού δεν λύνεις ένα πρόβλημα όταν καταργείς ένα θεσμό, αλλά όταν εξορθολογήσεις και επανεκκινείς τον θεσμό αυτό, απομονώνοντας τα στοιχεία που τον εξευτελίζουν.

Σε μια εποχή «ρευστότητας» η αναγκαιότητα επιτάσσει την ανασυγκρότηση του Φοιτητικού Κινήματος και των φοιτητικών παρατάξεων. Οι Φοιτητικές παρατάξεις και ειδικά οι ιστορικές οφείλουν να «διορθώσουν» την πορεία τους αναθεωρώντας και οι ίδιες τις πολιτικές και πρακτικές τους. Μια φοιτητική παράταξη οφείλει να παράγει πολιτική μέσα από τις ιδέες και τις δράσεις της, να εκπροσωπεί τους Φοιτητές και τους νέους παλεύοντας μαζί τους για τις πραγματικές ανάγκες τους. Όσοι θεωρούν ότι η μεγαλύτερη ανάγκη ενός νέου σήμερα είναι οι «σημειώσεις», το δωρεάν μπουκάλι και η παρέα τότε βλέπουν κοντόφθαλμα την ελληνική και παγκόσμια πραγματικότητα. Η μέγιστη ανάγκη της νέας γενιάς είναι να «πιστέψει» ότι μπορεί να δημιουργήσει νέους δρόμους σε κάθε επίπεδο.

Η ανάγκη να πιστέψει ότι μπορεί ένας νέος άνθρωπος να διεκδικήσει συλλογικά καλύτερους όρους για τις σπουδές και την ζωή του. Η ανάγκη του να μπορεί και πιστέψει και να παλέψει για μια άλλη κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης και όχι για μια κοινωνία ατομικισμού. Να πιστέψει και να παλέψει για την ίδια την Δημοκρατία μας, που σήμερα περνά κρίση αντιπροσώπευσης. Να παλέψει και να πιστέψει ότι όλα είναι στα χέρια μας και ότι δεν υπάρχουν πάντα οι άλλοι για να λύσουν τα προβλήματα μας.

Είναι χρυσή η ευκαιρία για τις προοδευτικές δυνάμεις του Φοιτητικού Κινήματος να δουν «αλλιώς» πολλά πράγματα, αν θέλουν να λέγονται προοδευτικές. Να δουν τα πράγματα μέσα από τους Φοιτητές και όχι μέσα από την διαχείριση ενός «σαπισμένου» συστήματος διαχείρισης εξουσίας. Η συνδιοίκηση δεν είναι ευθύνη των σοφών παρατάξεων, αλλά υποχρέωση των φοιτητών και των συλλόγων τους. Η πολιτική δεν μπορεί να παραχθεί μέσα στο σημερινό πολιτικό σύστημα, αλλά μόνο από την νέα γενιά και τους δικούς της πολιτικούς σχηματισμούς.

Αν τίποτα δεν αλλάξει την χρονιά που έρχεται τότε σε ένα χρόνο ακριβώς θα ζήσουμε το ίδιο ποδοσφαιρικό σκηνικό. Νέα παιδιά που σαν οπαδοί πανηγυρίζουν χωρίς να έχουν καταλάβει ότι συνηγορούν στην περαιτέρω διάλυση ενός Κινήματος που θα μπορούσε να δώσει ώθηση στην διεκδίκηση του δικαιώματος μας στην ίδια την αξιοπρέπεια.

Τρέχουμε...

2011-05-10T22:10:00.004+03:00

Τρέχουμε σε ένα κόσμο που μας φοβίζει, ψάχνουμε να βρούμε την λύση στην εξίσωση της ζωής μας. Μα είναι πολλές οι παράμετροι, σε αυτή την εξίσωση και αυτό αυξάνει την πιθανότητα να μην φτάσουμε ποτέ στην λύση, αλλά σε προσεγγίσεις.

Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, ζούμε το άγχος των γονιών μας, ζούμε το άγχος του σχολείου. Μεγαλώνουμε μέσα σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον για να γίνουμε καλύτεροι από τους διπλανούς μας, να γίνουμε ικανότεροι από τους γονείς μας, να βρούμε δουλειά. Σπούδασε έλεγαν οι γιαγιάδες στο χωριό, να γίνεις κάποιος…

Και μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο, περνώντας τις εξετάσεις της λύτρωσης μας, μια θέση σε Α.Ε.Ι. ή Τ.Ε.Ι. απλά για να πάρουμε ένα πτυχίο και εμείς. Και πήραμε πτυχίο και τρέχουμε ξανά να προλάβουμε τον επόμενο στόχο, ένα μεταπτυχιακό γιατί δεν υπάρχουν δουλειές, ένα διδακτορικό κλπ. Και ψάχνουμε, ψάχνουμε… Τίποτα στο βάθος του σκοτεινού τούνελ…

Ταυτόχρονα από μπροστά μας περνάνε καθημερινά και νέες πληροφορίες, που μας τρομάζουν, μας αγχώνουν και μας πείθουν ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω για εμάς. Πτώχευση, μνημόνιο, αναδιάρθρωση, κρίση είναι απλά λέξεις η σημασία είναι η καθημερινότητα μας, η ζωή μας, το μέλλον μας.

Και το μέλλον μας δεν το υποθηκεύσαμε εμείς, δεν τα «φάγαμε» εμείς, αλλά εμείς πρέπει να πληρώσουμε για κάποιους. Ε δεν θα πληρώσουμε, ε δεν θα σκύβουμε για πάντα το κεφάλι μας στις προσταγές τους. Δεν θα σκύβουμε το κεφάλι σε αυτούς που έκαναν την πολιτική επάγγελμα. Δεν θα αφήσουμε κανένα ανευθυνο-υπέυθυνο να συνεχίσει να μας φορτώνει με χρέος, την ίδια ώρα που απολαμβάνει ένα μεγάλο μισθό, παροχές κλπ.

Και την λύση δεν θα την βρούμε αγνοώντας τις δυνατότητες μας να αντιδράσουμε. Την λύση θα την βρούμε με ένα απλό τρόπο, αμφισβητώντας όλους όσους επί του ασφαλούς χαράσσουν «οδικούς χάρτες».

Δεν είμαστε αδύναμοι, δεν είμαστε ανίκανοι, είμαστε απλά μόνοι μας ο καθένας στον δικό του κόσμο, στην δική του καθημερινότητα. Να ενώσουμε λοιπόν την κοινή μας ανάγκη, αυτή της αξιοπρέπειας στην ίδια την ζωή. Να παλέψουμε συλλογικά μέσα από τους κοινούς χώρους συνάντησης μας, κινήματα, συλλόγους, πολιτικά κόμματα και παρατάξεις. Ακόμα και τα κόμματα έχουν ανάγκη από νέα λειτουργία, δομή, αρχές, πρόσωπα.

Το μνημόνιο θα φύγει όταν υπάρξει ένα πολιτικό κοινωνικό μόρφωμα που θα δώσει το χαμένο όραμα στον λαό. Το μνημόνιο θα φύγει όταν εμείς προτάξουμε το νέο ήθος που σήμερα λείπει.

Μέχρι τότε απλά θα τρέχουμε...

Η 1η Μάη, για να μαθαίνουν όσοι δεν κατανοούν...

2011-04-30T22:20:00.004+03:00

Αναδημοσιεύω μια ιστορική ανασκόπηση για την 1η Μάη και τους ιστορικούς της σταθμούς. Αύριο 1η Μάη 2011, είναι όντως ΑΠΕΡΓΊΑ ή τείνει να γίνει αργία και ευκαιρία ξεκούρασης; Το σίγουρο είναι ότι κάθε 1η Μάη πρέπει να ανατροφοδοτεί κάθε ένα από εμάς με την ανάγκη για μια νέα εξέγερση σαν εκείνη των εργατών του Σικάγο. Σήμερα δυστυχώς παλεύουμε πολλές φορές για τα αυτονόητα, σε ένα κόσμο που τον οδηγούν οι αριθμοί και τα ποσοστά, εμείς παλεύουμε για το δικαίωμα στην ίδια την αξιοπρέπεια...Ας αποφασίσουμε λοιπόν τόσο ατομικά όσο και συλλογικά αν αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε για εμάς και τα παιδιά μας. Το 1886 αποφάσισαν, εμείς;

Οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς τιμούν τη μνήμη των εργατών που συγκρούστηκαν με την αστυνομία το Μάιο του 1886 στο Σικάγο

Αθήνα

Η 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης (Σοσιαλιστικής) Διεθνούς στις 20 Ιουλίου 1889 στο Παρίσι, εις μνήμην των θυμάτων του μακελειού του Σικάγου την 1η Μαΐου του 1886, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διεκδικούσαν οκτάωρη εργασία και καλύτερες συνθήκες δουλειάς.

Την 1η Μαΐου 1886, με βασικό αίτημα το οκτάωρο και οδηγό τις επιτυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συναδέλφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων, αφού την περίοδο εκείνη στις ΗΠΑ οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να δουλεύουν αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές, χωρίς κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο.

Στην απεργία συμμετείχαν περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια, ενώ στην πορεία-διαδήλωση του Σικάγου πήραν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι...

Τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, άρχισαν βίαιες συμπλοκές στην πλατεία Χεϊμάρκετ της πόλης, αφού, παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία πήρε εντολή να τη διαλύσει με τη βία, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστούν πολλοί περισσότεροι. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά αδιευκρίνιστης προέλευσης. Την προηγούμενη ημέρα, άλλοι τέσσερις διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ.

Μετά το μακελειό, οκτώ συνδικαλιστές, από τους οποίους οι έξι ήταν Γερμανοί μετανάστες, καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού, παρ' όλο που ο εισαγγελέας δεν είχε κανένα ουσιαστικό επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον τους. Ως μοναδικό επιχείρημα για την απόφασή του χρησιμοποίησε τους λόγους που εκφώνησαν, που κατά την άποψή του ενθάρρυναν τον άγνωστο να πετάξει τη χειροβομβίδα εναντίον των αστυνομικών. Από την πλευρά της υπεράσπισης των συνδικαλιστών υποστηρίχθηκε ότι η ρίψη της βόμβας στους αστυνομικούς ήταν πράξη προβοκάτσιας από το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», απεργοσπαστικό μηχανισμό που χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες.

Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα να κερδίσουν το 8ωρο 185.000 εργάτες και να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από δώδεκα σε δέκα ή και εννέα ώρες, τουλάχιστον άλλοι 200.000 εργάτες. Επίσης, σε πολλές περιοχές αναγνωρίστηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία.

Ύστερα από αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα, η Πρωτομαγιά υιοθετήθηκε ως η παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης και οι εκδηλώσεις της έλαβαν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης σε όλο τον κόσμο.

Επίσημη γιορτή πολύ μεγάλης σημασίας, αφού είναι αφιερωμένη στους εργατικούς αγώνες και το σοσιαλιστικό κίνημα, είναι η Πρωτομαγιά στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και στην Κούβα, ενώ υπήρξε κορυφαίο γεγονός στην πρώην ΕΣΣΔ που συνοδευόταν από μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, παρουσία του γενικού γραμματέα του ΚΚΣΕ, της κυβέρνησης και σύσσωμου του Ανωτάτου Σοβιέτ.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση για την Εργατική Πρωτομαγιά πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 1890 και εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής». Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο (την Κυριακή στις 2 Μαΐου, αφού η Πρωτομαγιά ήταν Σάββατο και εργάσιμη ημέρα) και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για τα θύματα εργατικών ατυχημάτων.

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής για να το εκφωνήσει, αλλά αυτός κωλυσιεργούσε προκαλώντας την έντονη και μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, που είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψή του για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε και το 1894 στο Παναθηναϊκό Στάδιο ύστερα από ενωτικό προσκλητήριο των διαφόρων σοσιαλιστικών ομάδων με ομιλητή τον Πλάτωνα Δρακούλη, που αναφέρθηκε στα ιστορικά γεγονότα του Σικάγου. Παρέμβαση με πολεμικό ύφος κατά της πλουτοκρατίας έκανε τότε και ο Σταύρος Καλλέργης.

Από τότε χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η Εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης ανέλαβε τη διοργάνωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη συμπρωτεύουσα. Οι αστυνομικές δυνάμεις επενέβησαν και συνέλαβαν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σε αυτούς τον Α.Μπεναρόγια, που εξορίστηκε στη Σερβία.

Την ίδια χρονιά στην Αθήνα αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν. Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».

Η Πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ, σε δώδεκα πόλεις. Τη χρονιά εκείνη έγινε και η πρώτη διάσπαση της ΓΣΕΕ, αφού από τα 11 μέλη τα 5 ήταν με το νεοϊδρυθέν ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος) και τα υπόλοιπα με το κόμμα του Βενιζέλου και διαφωνούσαν ως προς το περιεχόμενο του εορτασμού της. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες. Για το εργατικό κίνημα και τους εκπροσώπους του είναι απεργία.

Ξεχωριστή σημασία στην ιστορία του τόπου έχουν επίσης τα γεγονότα που συνέβησαν την Πρωτομαγιά του 1936, του 1944 και του 1976:

Θεσσαλονίκη 1936

Σαράντα χιλιάδες περίπου καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Ξάνθης, της Δράμας και της Καβάλας συμμετείχαν σε απεργία την Πρωτομαγιά ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης. Σε απεργία αλληλεγγύης είχαν κατέβει και οι αυτοκινητιστές, οι οποίοι είχαν στήσει στην Εγνατία οδοφράγματα για να προστατευτούν.

Στις 9 Μαΐου οι χωροφύλακες άρχισαν επιθέσεις στις συγκεντρώσεις των απεργών χτυπώντας «στο ψαχνό». Πρώτος έπεσε νεκρός ο Τάσος Τούσης και ακολούθησαν άλλοι τέσσερις. Αντί για σημαίες υψώνονταν μαντίλια βουτηγμένα στο αίμα. Οι διαδηλωτές φώναζαν «Κάτω οι δολοφόνοι, να φύγει η κυβέρνηση Μεταξά». Λίγο πιο πέρα οι χωροφύλακες πυροβολούν άοπλο πλήθος. Απολογισμός: 20 νεκροί, 300 τραυματίες. Το απόγευμα γίνεται νέα διαδήλωση, τη νύχτα η κυβέρνηση Μεταξά στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις από τη Λάρισα και τέσσερα αντιτορπιλικά.

Την επόμενη ημέρα η κηδεία των θυμάτων είναι πραγματικός παλλαϊκός ξεσηκωμός, αφού στο νεκροταφείο συγκεντρώθηκαν 150.000 άνθρωποι. Στις 11 Μαΐου κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 Μαΐου πανελλαδική απεργία.

Οι καπνέμποροι υποχωρούν στις περισσότερες οικονομικές διεκδικήσεις, ενώ η κυβέρνηση Μεταξά αρνείται να ικανοποιήσει τα πολιτικά αιτήματα.

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο οποίος είχε γεννηθεί την Πρωτομαγιά του 1909, συγκλονισμένος απ' τα γεγονότα, και ιδιαίτερα από το μοιρολόι της μάνας του πρώτου νεκρού πάνω από το πτώμα του γιου της, έγραψε τον «Επιτάφιο».

Καισαριανή 1944

Την Πρωτομαγιά του 1944 οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν 200 Έλληνες στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής σε αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του στους Μολάους.

Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν να μεταφέρουν τους 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έξω από το οποίο μαζεύτηκε πλήθος κόσμου ψάχνοντας να βρει αν είναι κάποιος δικός του στα καμιόνια του θανάτου.

Έγιναν δέκα φορές εκτελέσεις ανά εικοσάδες βάφοντας κόκκινο τον τοίχο από το ζεστό αίμα που οι υπάλληλοι του δήμου προσπαθούσαν να μαζέψουν.

Οι μελλοθάνατοι έβαζαν τους νεκρούς στα φορτηγά, ενώ αρκετοί που δεν πέθαναν αμέσως, ξεψύχησαν στο δρόμο. Ηρωικές και οι τελευταίες τους λέξεις που ζητωκραύγαζαν για τη λευτεριά και το ΕΑΜ.

Κάθε χρόνο, στο Σκοπευτήριο, τον ιερό εκείνο τόπο της θυσίας των αγωνιστών της πατρίδας, γίνεται προσκλητήριο νεκρών, φόρος τιμής σ' εκείνους που δέχτηκαν περήφανα το θάνατο.

«...Μόνο θυμηθείτε το, αν η ελευθερία δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας.» (Γιάννης Ρίτσος - Σκοπευτήριο Καισαριανής...).

Πρωτομαγιά 1976

Ένα άλλο γεγονός που συνδέεται με την Πρωτομαγιά και έχει ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις είναι ο χαμός του Αλέκου Παναγούλη, ενός από τους κορυφαίους αγωνιστές ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967.

Την Πρωτομαγιά του 1976 ο Αλέκος Παναγούλης, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με την ηρωική πράξη της απόπειρας δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, βρήκε τον θάνατο σε ένα περίεργο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τα αίτια του οποίου παραμένουν μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστα.

πηγή: www.in.gr

Το «χθές» ανήκει στο «χθές»… Το «σήμερα» και το «αύριο» ανήκει στην Γενιά μας και δεν το διαπραγματευόμαστε, το κατακτάμε…

2011-04-06T15:22:00.002+03:00

Δημοσιεύω ένα άρθρο που είχα γράψει μερικούς μήνες πριν, βλέποντας την κατάσταση και προβληματιζόμενος για αυτή....

Είναι προσφιλής η συζήτηση στην Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την ΠΑ.Σ.Π. για τις ομάδες, τους αρχηγούς, τους μπαμπάδες και όλα αυτά. Αυτό που δεν είναι δυστυχώς προσφιλές είναι η δημόσια συζήτηση για ιδέες, αρχές, αξίες και για την πολιτική κατάσταση και συγκυρία στον κόσμο μας.

Απλά «διαχείριση» λοιπόν η αγαπημένη μέθοδος για τους επαγγελματίες “παραγοντίσκους”. Διαχείριση μιας εξουσίας που δεν έχει κοινωνικό και πολιτικό αντίκρυσμα.

Όλα αυτά και πολλά άλλα οδήγησαν την Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την Π.Α.Σ.Π. σε μια παραπαίουσα κατάσταση. Οργανώσεις χωρίς κεντρική συνεκτική πολιτική πρόταση , χωρίς πολιτικές ανοικτές διαδικασίες, χωρίς την αναγκαία επικοινωνία με την Κοινωνία και την νέα γενιά. Απολιθωμένα σχήματα εξουσίας που φυτοζωούν, χωρίς να εκφράζουν τις ανάγκες της νέας γενιάς.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο μηδέν για να βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας αντί για πολιτική και ιδεολογική σύγκρουση, μια σύγκρουση “μπαμπάδων” και “μαμάδων”. Σύγκρουση αριθμών και όχι ιδεών και αρχών. Κανένας Δημόσιος διάλογος για το σήμερα, παρά μόνο για ένα στημένο χτες. Καμία δημόσια ανοικτή πολιτική διαδικασία “βάσης” , παρά μόνο κακό στημένες διαδικασίες κορυφής. Και βεβαίως σε όλα αυτά η Κοινωνία απλά εκτός και μόνη της, καθώς η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι μέσα σε αυτή, δεν είναι ούτε παράλληλα σε αυτή.

Και το ερώτημα είναι απλό...

“Ποιο είναι το ποιο σημαντικό ζήτημα των ημερών μας;

Η καρέκλα που κάποιος θα αποκτήσει ή η κατάρρευση του ίδιου του πολιτικού συστήματος υπό το βάρος της ίδιας του της Κρίσης;”

Σύντροφοι,

ήρθε ο καιρός να καταλάβουν όλοι οι περιφερόμενοι “αρχηγίσκοι” ότι το παλαιοκομματικό σύστημα που υπηρετούν καταρρέει. Ήρθε η ώρα να καταλάβουν ότι πολιτική δεν σημαίνει “βόλεμα” αλλά “προσφορά”. Ήρθε η ώρα να καταλάβουν ότι το Προοδευτικό Κίνημα των νέων ανθρώπων θα συντρίψει και θα περιορίσει τις λογικές του χτες, διαμορφώνοντας μια άλλη αντίληψη ανοικτής πολιτικής διαβούλευσης.

Το “Παρασκήνιο” και η “διαχείριση εξουσίας” δεν είναι το μέλλον αυτής της γενιάς. Η δημιουργία είναι το μέλλον, η Ανοικτή πολιτική οργάνωση βάσης είναι το μέλλον....Η Ανατροπή είναι η ΛΥΣΗ.

Να τελειώσουμε μια για πάντα με ΟΛΑ αυτά. Να τελειώσουμε μια για πάντα με τις “απολίτικες” παρέες εξουσίας. Να τελειώσουμε μια για πάντα με τους επαγγελματίες διαχειριστές τους συστήματος. Να τελειώσουμε μια για πάντα με τους χειραγωγητές της γενιάς μας. Να τελειώσουμε μια για πάντα με το συντηρητικό χθες, δημιουργώντας το ανατρεπτικό και προοδευτικό αύριο.

Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Π.Α.Σ.Π. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και καμίας ομάδας ανθρώπων. Είναι κομμάτι του νεολαιίστικου προοδευτικού Κινήματος, είναι κομμάτι της ίδιας της Ιστορίας μας.

Ο μοναδικός τρόπος για να αλλάξει αυτή η κατάσταση είναι να ανατραπεί από την βάση με όρους της πολιτικής ανατροπής. Η πολιτική ανατροπή θα σημάνει την επανεκκίνηση ενός νέο προοδευτικού Κινήματος της Νέας Γενιάς που θα εκφράσει τις ανάγκες τις Κοινωνίας, μετουσιώνοντας την Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε πυλώνα αναγέννησης και δημιουργίας και την Π.Α.Σ.Π. Σε βασικό συστατικό επαναθεμελίωσης του νέου φοιτητικού κινήματος.

Η ανοικτή και συμμετοχική Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Π.Α.Σ.Π. που τροφοδοτείτε με ιδέες από τα μαζικά κινήματα και την νέα γενιά εντός των Πανεπιστημίων και των μαζικών χώρων, είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την πολιτική ανατροπή. Απέναντι στα κλειστά συστήματα εξουσίας θα απαντήσουμε μόνο αν προτάξουμε την συλλογική και ανοικτή προοδευτική παράταξη των νέων.

Έχουμε ανάγκη για ένα νέο Όραμα που θα χαρακτηρίσει την στιγμή και θα οριοθετήσει το αύριο. Έχουμε ανάγκη για νέα δομή και λειτουργία που θα ανοίξει την Οργάνωση στην νέα γενιά χωρίς αγκυλώσεις και στεγανά. Έχουμε ανάγκη από την Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. της νέας γενιάς και την Π.Α.Σ.Π. των φοιτητών και σπουδαστών.

Μια συμφωνία με τον διάβολο για την παιδεία

2011-03-30T00:40:00.008+03:00

Ο Μεφιστοφελής προσφέρει στον Φάουστ ένα στέμμα (F.W.Murnau 1925)

Ανοιχτή επιστολή από τον καθηγητή Βιοχημείας του πανεπιστημίου Brandeis, Gregory A. Petsko, προς τον πρόεδρο του αμερικανικού πανεπιστημίου State University of New York at Albany, George M. Philip, αναφορικά με την απόφαση του τελευταίου να καταργήσει όλους τους τομείς ανθρωπιστικών και κλασικών σπουδών του πανεπιστημίου, στις αρχές του ακαδημαϊκού έτους 2010/11.

Αγαπητέ πρόεδρε Φίλιπ,

Υποθέτω πως το τελευταίο πράγμα που θέλετε αυτή τη στιγμή είναι τα παράπονα κάποιου, που δε σχετίζεται με το πανεπιστήμιο, σχετικά με την απόφασή σας. Αν υποστηρίξετε πως δεν μπορώ να γνωρίζω πραγματικά όλες τις πτυχές του ζητήματος, από τη στιγμή που δεν έχω καμία σχέση με το State University, δε θα διαφωνήσω. Αλλά δεν μπορώ να αφήσω κάτι τέτοιο να περάσει έτσι, απλά, χωρίς να διατυπώσω τη γνώμη μου. Τουλάχιστον πιστεύω πως, όταν τελειώσω, θα είστε σε θέση να καταλάβετε το γιατί.

Πριν από λίγο καιρό ανακοινώσατε την κατάργηση των τμημάτων Γαλλικών, Ιταλικών, Κλασσικών, Ρωσικών και Θεατρικών Σπουδών. Αναφέρατε πολλούς λόγους για την απόφασή σας, μεταξύ των οποίων και το γεγονός πως πλέον «συγκριτικά, εγγράφονται λιγότεροι φοιτητές σε αυτά τα προγράμματα». Φυσικά η απόφασή σας ήταν επίσης, και ίσως κατά κύριο λόγο, μια απόφαση μείωσης κόστους - στην πραγματικότητα δηλώσατε πως αυτή η απόφαση μπορεί να μην ήταν αναγκαία αν το πολιτειακό νομοθετικό σώμα είχε εγκρίνει ένα νομοσχέδιο το οποίο θα επέτρεπε στο πανεπιστήμιό σας να ορίσει το ποσό των διδάκτρων του. Τέλος, υποστηρίξατε πως οι ανθρωπιστικές σπουδές απομυζούσαν πόρους από το ίδρυμα σε αντίθεση με τις θετικές επιστήμες, οι οποίες φέρνουν χρήμα με τη μορφή χορηγιών και συμβολαίων.

Ας εξετάσουμε λεπτομερώς τόσο αυτά όσο και άλλα σημεία της αιτιολόγησής σας γιατί νομίζω πως, αν το κάνουμε, θα γίνει ξεκάθαρο πως τα γεγονότα στα οποία στηρίζονται έχουν κάποιες σημαντικές πτυχές οι οποίες δεν καλύπτονται στην ανακοίνωσή σας. Πρώτα απ' όλα το ζήτημα των εγγραφών. Είμαι σίγουρος πως σχετικά λιγότεροι φοιτητές παρακολουθούν μαθήματα σε αυτά τα αντικείμενα όπως όντως δηλώσατε. Δεν θα ήταν πολλοί ούτε και την εποχή που ήμουν εγώ φοιτητής, αν τα πανεπιστήμια δεν απαιτούσαν από τους φοιτητές να επιλέγουν μαθήματα από μια ευρεία γκάμα ακαδημαϊκών αντικειμένων (ανθρωπιστικές σπουδές, κοινωνικές επιστήμες, καλές τέχνες, φυσικές επιστήμες ) καθώς και να αποκτήσουν επάρκεια σε τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα. Βλέπετε, ο λόγος για τον οποίο οι σχολές των ανθρωπιστικών σπουδών έχουν χαμηλό ποσοστό εγγραφών δεν είναι επειδή οι φοιτητές σήμερα τρελαίνονται για μαθήματα πιο σχετικά με το αντικείμενό τους, είναι το ότι διοικητικά στελέχη σαν κι εσάς, καθώς και το υποτακτικό διδακτικό προσωπικό, έχετε σταματήσει να θέτετε ως προαπαιτούμενο την ευρεία επιλογή μαθημάτων και έχετε επιτρέψει στους φοιτητές να επιλέγουν τα δικά τους ακαδημαϊκά προγράμματα - κάτι που θεωρώ πως ακυρώνει τελείως το καθήκον του πανεπιστημιακού προσωπικού ως διδάσκοντες και μέντορες. Μπορείτε να επιλύσετε το πρόγραμμα των εγγραφών άμεσα με το να θεσπίσετε ένα βασικό υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών το οποίο θα περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος μαθημάτων.

Οι νέοι άνθρωποι, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουν ακόμα αποκτήσει τη σοφία εκείνη, η οποία θα τους παρείχε τη δυνατότητα να επιλέγουν ελεύθερα χωρίς να κάνουν λανθασμένες επιλογές. Στην πραγματικότητα χωρίς σοφία είναι δύσκολο για όλους τους ανθρώπους να επιλέξουν ελεύθερα. Νομίζω πως πουθενά αλλού δεν έχει παρουσιαστεί αυτή την ιδέα καλύτερα, από το πέμπτο κεφάλαιο του σημαντικού έργου του Ντοστογιέφσκι Οι Αδερφοί Καραμαζόφ, στην παραβολή του Μεγάλου Ιεροεξεταστή. Στην παραβολή αυτή ο Χριστός επιστρέφει στη γη και συγκεκριμένα στη Σεβίλη στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Πραγματοποιεί αρκετά θαύματα αλλά συλλαμβάνεται από τους Ιεροεξεταστές και καταδικάζεται να καεί στην πυρά. Ο Μέγας Ιεροεξεταστής Τον επισκέπτεται στο κελί του για να του πει πως η Εκκλησία δεν Τον χρειάζεται πλέον. Το σημαντικό τμήμα του κειμένου είναι το σημείο όπου ο Ιεροεξεταστής του εξηγεί γιατί. Ο Ιεροεξεταστής λέει πως ο Ιησούς αρνήθηκε τους τρεις πειρασμούς του Σατανά στην έρημο για χάριν την ελευθερίας αλλά πιστεύει πως ο Ιησούς έχει κρίνει λανθασμένα την ανθρώπινη φύση. Με το να δώσει στους ανθρώπους το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής ο Χριστός καταδίκασε την ανθρωπότητα σε μια ζωή μαρτυρίου. Μονάχα αυτό το κεφάλαιο, το οποίο βρίσκεται σε ένα αρκετά μεγαλύτερο βιβλίο, αποτελεί από μόνο του ένα από τα μεγαλύτερα έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας. Θα βρίσκατε πολλά μέσα σε αυτό που θα σας έκαναν να προβληματιστείτε. Είμαι σίγουρος πως το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Ρωσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου σας θα σας μιλούσε με χαρά για αυτά τα ζητήματα - εάν είχατε τμήμα Ρωσικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Έπειτα υπάρχει το ερώτημα για το αν η απραξία του πολιτειακού νομοθετικού σώματος δεν σας έδωσε άλλη επιλογή. Είμαι σίγουρος πως είναι σοβαρά τα προβλήματα που έχετε να αντιμετωπίσετε στον προϋπολογισμό σας. Είναι σίγουρα σοβαρά και στο Πανεπιστήμιο Brandeis όπου εργάζομαι. Και εμείς επίσης αναγκαστήκαμε να λάβουμε κρίσιμες στρατηγικές αποφάσεις καθώς τα έσοδά μας δεν ήταν πλέον σε θέση να καλύψουν τα έξοδα. Αλλά αποφύγαμε τα δρακόντεια -και αυταρχικά - μέτρα σας και μια ομάδα του τμήματός μας, με τη βοήθεια όλων των μερών του πανεπιστημίου, κατάφερε να επεξεργαστεί ένα σχέδιο με το οποίο μπορούμε να κάνουμε περισσότερα με λιγότερους πόρους. Δε λέω πως μπορούν όλες οι λεπτομέρειες της λύσης που επιλέξαμε να ταιριάξουν στο ίδρυμά σας αλλά η διαδικασία σίγουρα θα μπορούσε. Διοργανώσατε μια συνάντηση στην πόλη αλλά ήταν για να συζητήσετε το σχέδιό σας και όχι για να αφήσετε το πανεπιστήμιο να δημιουργήσει το δικό του. Και οργανώσατε τη συνάντηση αυτή μια Παρασκευή βράδυ, μια μέρα που λίγοι φοιτητές ή διδακτικό προσωπικό θα μπορούσαν να παρευρεθούν. Για να υπερασπιστείτε τη θέση σας είπατε πως ήταν μια ακατάλληλη στιγμή και υποστηρίξατε πως «υπήρχε περιορισμένη διαθεσιμότητα μεγάλων κατάλληλων χώρων». Το βρίσκω ιδιαίτερα απροσδόκητο αυτό. Αν ο Πρόεδρος του Brandeis ήθελε άμεσα μια αίθουσα διδασκαλίας τότε θα έβρισκε μία. Υποθέτω δεν έχετε πολύ επιρροή στο πανεπιστήμιό σας.

Μου φαίνεται πως ο τρόπος με τον οποίο διαχειριστήκατε την κατάσταση δε θα μπορούσε να αποξενώσει περισσότερο σχεδόν τους πάντες στην πανεπιστημιούπολη σας. Στη θέση σας θα έκανα το παν για να το αποφύγω αυτό. Δε θα ήθελα να καταλήξω στον 9ο λάκκο του 8ου Κύκλου της Κόλασης, όπου ο Δάντης, ο μεγάλος ιταλός ποιητής του 14ου αιώνα, τοποθέτησε εκείνους που σπέρνουν τη διχόνοια. Εκεί, καθώς αγωνίζονται να βγουν από το λάκκο για όλη την αιωνιότητα, ένας δαίμονας διαμελίζει τα σώματά τους, όπως αυτοί διαμέλισαν άλλους όσο ζούσαν.

Η Κόλαση είναι το πρώτο βιβλίο της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, ένα από τα σημαντικότερα έργα του ανθρώπινου πνεύματος. Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορείτε να διδαχθείτε από αυτό σε σχέση με την αδυναμία και την απερισκεψία του ανθρώπου. Το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Ιταλικών Σπουδών θα χαιρόταν να σας αποκαλύψει τα μυστικά του - αν είχατε τμήμα Ιταλικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Και αλήθεια πιστεύετε πως εκείνο το διδακτικό και διοικητικό προσωπικό που επικρότησε τη ρεαλιστική στάση σας (κατά ένα μέρος, πιστεύω, επειδή ένιωσαν ανακούφιση που δεν χτύπησε για αυτούς η καμπάνα) θα σας στηρίξει με την ίδια θέρμη στο μέλλον; Μου έρχεται στο νου ο μύθος του Αισώπου με τους ταξιδιώτες και την αρκούδα: δύο άνδρες περπατούσαν μέσα στο δάσος όταν ξαφνικά μια αρκούδα πετάχτηκε μέσα από τα δέντρα. Ο ένας από τους ταξιδιώτες έτυχε να βρίσκεται μπροστά, οπότε έπιασε το κλαδί ενός δέντρου, σκαρφάλωσε και κρύφτηκε ανάμεσα στα φύλλα. Ο άλλος, ο οποίος βρισκόταν αρκετά πίσω, έπεσε , ακίνητος, με το πρόσωπο του μέσα στο χώμα. Η αρκούδα ήρθε δίπλα του, έβαλε το ρύγχος της στο αυτί του και άρχισε να τον μυρίζει. Αλλά τελικά με ένα βρυχηθμό η αρκούδα γύρισε και έφυγε γιατί οι αρκούδες δεν αγγίζουν ψόφιο κρέας. Τότε ο συνταξιδιώτης του κατέβηκε από το δέντρο και πήγε δίπλα του και τον ρώτησε γελώντας: «Τι ψιθύρισε η αρκούδα στο αυτί σου;» «Μου είπε ποτέ να μην εμπιστεύεσαι ένα φίλο που σε εγκαταλείπει την ώρα που τον έχεις ανάγκη».

Ήταν ο πρώτος μύθος που έμαθα και αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα για τη ζωή για κάθε πρωτοετή φοιτητή κλασσικών σπουδών. Υπάρχουν εκατοντάδες ακόμα μύθοι του Αισώπου, εξίσου απολαυστικοί - και διαφωτιστικοί. Το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Κλασσικών Σπουδών με χαρά θα σας μιλούσε γι' αυτούς - αν είχατε τμήμα Κλασσικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Όσο για το επιχείρημα πως οι ανθρωπιστικές σπουδές δεν φέρνουν χρήματα, υποθέτω είναι αλήθεια, αλλά μου φαίνεται πως αποτελεί εσφαλμένη αντίληψη η ιδέα πως ένα πανεπιστήμιο θα πρέπει να λειτουργεί σαν επιχείρηση. Δε λέω πως δε θα πρέπει να έχει συνετή διαχείριση, αλλά η ιδέα πως κάθε πανεπιστήμιο θα πρέπει να αυτοσυντηρείται είναι μια ιδέα που έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο τον ρόλο του πανεπιστημίου. Φαίνεται πως εκτιμάτε προγράμματα σχετικά με την επιχειρηματικότητα - και πρακτικά μαθήματα τα οποία μπορεί να παράγουν καινοτόμο έργο για το οποίο θα έχετε την πνευματική ιδιοκτησία - περισσότερο από «παλιομοδίτικα» προγράμματα σπουδών. Αλλά τα πανεπιστήμια δεν είναι μόνο για να ανακαλύπτουν και να κεφαλαιοποιούν τη νέα γνώση. Οφείλουν επίσης να διατηρούν τη γνώση από το να χαθεί στο πέρασμα του χρόνου και αυτό είναι κάτι το οποίο απαιτεί χρηματική επένδυση. Υπάρχουν καλοί λόγοι οι οποίοι μπορούν να δείξουν πως αυτό που φαίνεται απαρχαιωμένο σήμερα μπορεί να αποκτήσει ζωτική σημασία στο μέλλον. Θα σας δώσω δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι η επιστήμη της ιολογίας, η οποία τη δεκαετία του '70 ξεψυχούσε καθώς ο κόσμος είχε πειστεί πως οι μολυσματικές ασθένειες δεν αποτελούσαν πλέον σημαντικό πρόβλημα υγείας στον ανεπτυγμένο κόσμο, ενώ άλλα αντικείμενα έρευνας, όπως η μοριακή βιολογία, ήταν περισσότερο «σέξι». Έπειτα, στις αρχές της δεκαετίας του '90 ένα μικρό προβληματάκι με το όνομα AIDS έγινε το πιο σημαντικό αντικείμενο προβληματισμού στον κόσμο σχετικά με την υγεία. Ο ιός που προκαλεί το AIDS αρχικά απομονώθηκε και χαρακτηρίστηκε από τα Εθνικά Ιδρύματα Υγείας των ΗΠΑ και το Ινστιτούτο Παστέρ στη Γαλλία, επειδή ήταν από τα λίγα εκείνα ιδρύματα τα οποία διατηρούσαν ακόμα εύρωστα προγράμματα ιολογίας. Ίσως το δεύτερο παράδειγμά μου να σας είναι πιο οικείο. Οι σπουδές Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένων σπουδών όπως αυτών της Αραβικής και Περσικής γλώσσας, ήταν ένα ελάχιστα «καυτό» αντικείμενο σπουδών στις περισσότερες πανεπιστημιουπόλεις τη δεκαετία του '90. Έπειτα ήρθε η 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Ξαφνικά όλοι συνειδητοποίησαν πως χρειαζόμαστε περισσότερο κόσμο που να είναι σε θέση να καταλαβαίνει το τι γίνεται σε εκείνο το μέρος του πλανήτη και, κυρίως, να κατανοεί τη μουσουλμανική κουλτούρα. Εκείνα τα πανεπιστήμια τα οποία διατήρησαν τα τμήματα Μεσανατολικών Σπουδών, ακόμα και στη φάση που είχαν μειωμένα ποσοστά εγγραφών, ξαφνικά απέκτησαν τεράστια σημασία. Εκείνα τα οποία δεν είχαν... υποθέτω αντιλαμβάνεστε.

Γνωρίζω πως ένα από τα επιχειρήματά σας είναι πως δε γίνεται ένα μέρος να προσπαθεί να κάνει τα πάντα. Λέτε: «Ας αφήσουμε άλλα ιδρύματα να έχουν σημαντικά προγράμματα Κλασσικών και Θεατρικών Σπουδών, εμείς θα εστιάσουμε στο να προετοιμάσουμε φοιτητές για τον πραγματικό κόσμο». Λοιπόν, θέλω να πιστεύω πως ήδη σας έδειξα πως ο πραγματικός κόσμος είναι αρκετά ευμετάβλητος στο τι χρειάζεται. Ο καλύτερος τρόπος για να είναι ο κόσμος προετοιμασμένος για το ξαφνικό σοκ που μια αλλαγή μπορεί να προκαλέσει είναι να έχει μια παιδεία όσο το δυνατόν ευρύτερη, γιατί αυτό που σήμερα βρίσκεται σε τέλμα μπορεί να αποτελέσει το καυτό αντικείμενο του αύριο. Και η διεπιστημονική έρευνα, η οποία είναι στη μόδα αυτόν τον καιρό, είναι δυνατή μόνο όταν ο κόσμος δεν έχει πολύ εξειδικευμένη εκπαίδευση. Αν τίποτα από αυτά δε σας πείθει τότε είμαι πρόθυμος να σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ίδρυμα σας σε ένα μέρος το οποίο ειδικεύεται στην παροχή εξειδικευμένης γνώσης, αλλά μόνο αν πάψετε να το αποκαλείτε πανεπιστήμιο και να χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας Πρόεδρό του. Βλέπετε, η αγγλική λέξη university (πανεπιστήμιο) προέρχεται από τη λατινική «universitas» η οποία αναφέρεται στο «σύνολο». Δεν μπορείτε να είστε ένα πανεπιστήμιο χωρίς να έχετε ένα ακμαίο πρόγραμμα ανθρωπιστικών σπουδών. Θα πρέπει να χαρακτηρίσετε το ίδρυμά σας ως μια εμπορική σχολή ή, ίσως, μια επαγγελματική σχολή, αλλά όχι ως πανεπιστήμιο. Όχι πλέον.

Αδυνατώ πλήρως να δεχτώ πως δεν είχατε άλλη εναλλακτική. Είναι δουλειά σας ως Πρόεδρος να βρίσκετε τρόπους επίλυσης των προβλημάτων οι οποίοι δεν απαιτούν τον ακρωτηριασμό υγιών τμημάτων. Ο Βολτέρος είπε πως κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της δημιουργικής σκέψης. Ο Βολτέρος, το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Φρανσουά Μαρί Αρουέ, είχε πολλά ζουμερά, πνευματώδη και λαμπρά πράγματα να πει. (η αγαπημένη μου φράση του είναι εκείνη που λέει πως «ο Θεός είναι ένας κωμικός που παίζει για ένα κοινό το οποίο φοβάται να γελάσει»). Πολλά από αυτά που έγραψε θα σας είναι χρήσιμα. Είμαι σίγουρος πως το διδακτικό προσωπικό του τμήματος Γαλλικών Σπουδών θα χαιρόταν να σας αποκάλυπτε τα μυστικά των γραπτών του - αν είχατε τμήμα Γαλλικών Σπουδών, κάτι που φυσικά πλέον δεν έχετε.

Υποθέτω δε θα έπρεπε να με εκπλήσει το γεγονός ότι έχετε δυσκολία να αντιληφθείτε τη σημασία της διατήρησης προγραμμάτων σπουδών τα οποία δεν είναι στη μόδα ή δίνουν την εντύπωση «νεκρών» αντικειμένων. Από το βιογραφικό σας βλέπω πως δεν έχετε διδακτορικό ή κάποιο αντίστοιχο πτυχίο και δεν έχετε διδάξει ποτέ πραγματικά ούτε έχετε κάνει έρευνα σε κάποιο πανεπιστήμιο. Ίσως το δικό μου παρελθόν να σας φανεί ενδιαφέρον. Ξεκίνησα για ένα πτυχίο στις Κλασσικές Σπουδές (classics major). Σήμερα είμαι καθηγητής Βιοχημείας και Χημείας. Από όλα τα μαθήματα που παρακολούθησα κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών μου σπουδών εκείνα που με ωφέλησαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της καριέρας μου σαν επιστήμονα ήταν τα μαθήματα στις κλασσικές σπουδές, στις καλές τέχνες, στην ιστορία, την κοινωνιολογία και την αγγλική λογοτεχνία. Αυτά τα μαθήματα δε με βοήθησαν απλά να εκτιμήσω περισσότερο την κουλτούρα μου, με βοήθησαν ακόμα στο να σκέφτομαι, να αναλύω και να γράφω καλύτερα. Κανένα από τα μαθήματα θετικών επιστημών δε μου το προσέφερε αυτό.

Ένα από τα πράγματα που κάνω σήμερα είναι να γράφω μια μηνιαία στήλη σχετικά με την επιστήμη και την κοινωνία. Το κάνω αυτό πάνω από μια δεκαετία και με χαρά μπορώ να πω πως φαίνεται να αρέσει σε μερικούς ανθρώπους. Αν έτυχε να καταλήξω σε κάποιες διορατικές παρατηρήσεις σας διαβεβαιώ πως αυτό οφείλεται τελείως στο γεγονός πως παρακολούθησα ανθρωπιστικές σπουδές και στην αγάπη μου για την τέχνη.

Ένα από τα πράγματα για τα οποία έχω γράψει είναι ο τρόπος με τον οποίο η γονιδιωματική αλλάζει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Η ικανότητά μας να ελέγχουμε το ανθρώπινο γονιδίωμα πρόκειται να θέσει μερικά από τα πιο δύσκολα ερωτήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας μέσα στις επόμενες δεκαετίες, μεταξύ των οποίων και το ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Αυτό δεν είναι μόνο ένα ερώτημα που αφορά την επιστήμη, είναι ένα ερώτημα η απάντηση του οποίου απαιτεί τη συμβολή διαφορετικών σφαιρών ανθρώπινης σκέψης μεταξύ των οποίων -και κυρίως- τη συμβολή των ανθρωπιστικών σπουδών. Η επιστήμη η οποία μένει ανεπηρέαστη από την ανθρώπινη καρδιά και το ανθρώπινο πνεύμα είναι στείρα, ψυχρή και εγωκεντρική. Είναι επίσης χωρίς φαντασία: κάποιες από τις καλύτερες επιστημονικές μου ιδέες προήλθαν από σκέψη και διάβασμα πάνω σε πράγματα τα οποία φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη. Αν έχω δίκιο στο ότι το ερώτημα σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος θα αποτελέσει το κεντρικό ζήτημα της εποχής μας, τότε τα πανεπιστήμια που είναι καλύτερα εξοπλισμένα για να το αντιμετωπίσουν, σε όλες τις πτυχές του, θα είναι τα πιο σημαντικά ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης στο μέλλον. Μόλις κάνατε σαφές το ότι το δικό σας δε θα ανήκει σε αυτά.

Κάποιοι από τους υποστηρικτές σας ισχυρίζονται πως όλο αυτό είναι ένας θαυμάσιος ελιγμός από την πλευρά σας - ένας εξαίσιος πολιτικός ελιγμός ο οποίος στοχεύει να σοκάρει το νομοθετικό σώμα ώστε να δώσει στο ίδρυμά σας αρκετούς πόρους ώστε να διατηρηθούν σε λειτουργία τα τμήματα. Αυτή θα ήταν σίγουρα μια μακιαβελική κίνηση (άλλος ένας σημαντικός συγγραφέας, αλλά και πάλι, δε θα έχετε τμήμα Ιταλικών Σπουδών για να μιλήσει γι' αυτόν) αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα ήταν έξυπνη κίνηση. Αν σκοπεύατε σε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είχατε διοργανώσει τη συνάντηση στην πανεπιστημιούπολη όταν όλοι όσοι σχετίζονται με το πανεπιστήμιο θα μπορούσαν να παρευρεθούν, σε ένα μέρος που θα μπορούσε να έρθει ο τύπος. Αυτός είναι ο τρόπος για να πιέσετε ένα μάτσο πολιτικούς. Διακηρύσσετε τη δράση σας στα σκαλιά της πολιτειακής βουλής, δεν το ψιθυρίζετε στα κλεφτά μέσα στη νύχτα όταν το ίδρυμα δεν ασχολείται καν.

Όχι, νομίζω απλά προσπαθούσατε να ισοσκελίσετε τον προϋπολογισμό σας σε βάρος τμημάτων που τα θεωρείτε αδύναμα., παρωχημένα και ανίσχυρα. Νομίζω πως με τον καιρό θα ανακαλύψετε πως έχετε συνάψει μια φαουστική συμφωνία. Φάουστ είναι ο τίτλος ενός χαρακτήρα από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γκαίτε. Γράφτηκε περίπου το 1800 αλλά ακόμα προσελκύει το μεγαλύτερο κοινό από κάθε άλλο θεατρικό έργο που ανεβαίνει στη Γερμανία. Είναι η ιστορία ενός διανοούμενου που κάνει μια συμφωνία με τι διάβολο. Ο διάβολος του υπόσχεται πως θα εκπληρώσει κάθε του επιθυμία για όσο ζει. Σε αντάλλαγμα ο διάβολος θα πάρει... ε, εντάξει είμαι σίγουρος πως ξέρετε πως λειτουργούν αυτές οι συμφωνίες. Αν είχατε ένα τμήμα Θεατρικών Σπουδών, κάτι που φυσικά δεν έχετε, θα μπορούσατε να τους ζητήσετε να ανεβάσουν μια παράσταση του έργου για να δείτε τι γίνεται στη συνέχεια. Έχει τρομακτικά μεγάλη σχέση με τη δική σας κατάσταση. Βλέπετε, ο Γκαίτε πίστευε πως ο άνθρωπος δεν θα έχει κανένα κέρδος αν πουλήσει την ψυχή του ακόμα και για όλα τα πλούτη του κόσμου. Αυτή είναι όλος ο κόσμος, Πρόεδρε Φίλιπ, και όχι κάποιος ισοσκελισμένος προϋπολογισμός. Αν και, για να είμαι δίκαιος, δεν έχετε πουλήσει τη ψυχή σας. Μόνο τη ψυχή του ιδρύματός σας.

Με (όχι και τόσο ιδιαίτερη) εκτίμηση,

Gregory A. Petsko

από τη σελίδα του tvxs.gr

Δημόσιο Σχολείο - «Πρώτα ο Μαθητής»

2011-03-26T17:29:00.003+02:00

Μαθητής στην Γ Λυκείου, ίσως από τους πιο έντονα εργαζόμενους Έλληνες στις μέρες μας. Μια καθημερινότητα που την χαρακτηρίζει το τρέξιμο από θρανίο σε θρανίο, από σχολείο σε φροντιστήριο και στο τέλος της μέρας στο σπίτι. Ένας μαραθώνιος δίχως τέλος, μια καθημερινότητα που διαλύει ψυχικά και εγκεφαλικά και συμπιέζει την σκέψη αυτών των παιδιών. Μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοούμε…

Η παιδεία έχει ως στόχο την πνευματική ανάταση των Ελλήνων μας έλεγαν κάποτε στην ιστορία, αλλά μόνο αυτό δεν κάνει το σημερινό σχολείο, τουλάχιστον έτσι φαίνεται τα τελευταία χρόνια. Τι κάνει όμως; Παράγει ολοκληρωμένους έφηβους έτοιμους να περάσουν στο επόμενο σταθμό της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης; ή δημιουργεί «ρομποτάκια» που αντιδρούν μόνο όταν η ερώτηση έχει κάποια έτοιμη απάντηση ή φόρμουλα που έμαθαν στο φροντιστήριο; Η απάντηση προφανής…

Το σίγουρο που όλοι διαπιστώνουν συνεχώς είναι ότι στην Ελλάδα πέρα από όλα τα «νοσήματα» της κοινωνίας μας νοσεί επικίνδυνα ίσως ο στρατηγικότερος τομέας αυτός της εκπαίδευσης. Και είναι στρατηγικός γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει αν οι «κοινωνοί» της δεν είναι εξοπλισμένοι με τα απαραίτητα εφόδια της γνώσης και της κριτικής σκέψης. Η γνώση ανυψώνει τον άνθρωπο και τον διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα όντα της φύσης. Το θυμόμαστε αυτό;

Έχει φτάσει η στιγμή η κοινωνία να αποφασίσει τι παιδεία θέλει για τα παιδιά της. Έχει φτάσει η ώρα οι Κυβερνήσεις να πάψουν να πειραματίζονται σε βάρος ολόκληρων γενεών με συχνές μεταβολές του συστήματος. Το νέο Λύκειο δεν μπορεί να είναι ένα άθροισμα διακηρύξεων, αλλά μια ουσιαστική και στην πράξη επαναστατική μεταρρύθμιση. Και η μεταρρύθμιση αυτή θα πρέπει για πρώτη φορά να βάλει στο επίκεντρο τον μαθητή και τις ανάγκες του και όχι τις μεγάλες φροντιστηριακές μονάδες που τρίβουν τα χέρια τους με κάθε μεταβολή του συστήματος.

Να περάσουμε σε ένα Λύκειο που θέτει σαν στόχο την κοινωνικοποίηση του μαθητή και την ανάδειξη των δεξιοτήτων του. Ένα Λύκειο που δεν είναι προθάλαμος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης αλλά αυτόνομη βαθμίδα της Εκπαίδευσης με διακριτό ρόλο από εκείνο της εισαγωγής στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. Να περάσουμε στο Λύκειο που κάνει την σχέση του μαθητή με την εκπαίδευση σχέση δημιουργίας και όχι καταναγκασμού. Να περάσουμε σε ένα Λύκειο που δεν είναι απλά εξεταστικό κέντρο αλλά χώρος πολύμορφης αξιολόγησης των μαθητών.

Έχουμε ευθύνη απέναντι σε όλους τους μαθητές να θωρακίσουμε το όνειρο τους. Να εφοδιάσουμε τα μυαλά τους με την ικανότητα της δημιουργικής αμφισβήτησης και κριτικής σκέψης σε όλα τα πεδία των επιστημών. Να κάνουμε το Δημόσιο σχολείο ένα χώρο αντίστασης στην Κρίση και την απαξίωση των θεσμών και όχι ένα χώρο ενσωμάτωσης με το σημερινό σύστημα.

Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε προεκλογικά για Δημόσια Δωρεάν Ποιοτική Παιδεία για όλους. Αυτό θα γίνει πράξη μόνο όταν αφήσει τις ρητορικές μεγαλοστομίες και επενδύσει στην ποιότητα του σχολείου. Δεν θα γίνει κλείνοντας σχολεία, αυξάνοντας τους μαθητές σε μια αίθουσα, αγνοώντας την αυξανόμενη παραπαιδεία και απαξιώνοντας τους εκπαιδευτικούς. Όσον αφορά την παραπαιδεία να σημειώσω ότι αποτελεί ανάγκη πλέον της κοινωνίας τόσο για τους μαθητές και γονιούς, όσο και για τους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς. Αξίζει να σημειώσω ότι πολλά από τα μέχρι σήμερα βήματα (π.χ. ηλεκτρονικό σχολείο, επιμόρφωση εκπαιδευτικών, αξιολόγηση μονάδων κλπ ) είναι θετικά, αλλά πρέπει να αγγίζουν κάθε σχολική μονάδα από το Καστελόριζο μέχρι την ορεινή Ήπειρο και να μην αποτελούν τμήμα πολιτικής επικοινωνίας και μικρές βελτιώσεις του ήδη λανθασμένου συστήματος.

Η μάχη με την συντήρηση είναι μάχη του αύριο με το χτες και θα κερδηθεί μόνο αν αφήσουμε πίσω το χτες και συγκροτήσουμε το αύριο. Να ξαναχτίσουμε από το μηδέν την χώρα μέσα από την σύγχρονη ποιοτική εκπαίδευση. Να κάνουμε όλοι οι εμπλεκόμενοι με την εκπαίδευση πράξη το σύνθημα «Πρώτα ο Μαθητής»

Με επιτυχία η εκδήλωση μας!

2011-03-19T20:39:00.006+02:00

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η ανοικτή εκδήλωση της Προοδευτικής Κίνησης Νέων Αριστερών στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου το Σάββατο 18 Μάρτη. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν φοιτητές από το Πανεπιστήμιο και το Τ.Ε.Ι. Κρήτης και έγινε ένας γόνιμος διάλογος. Ο διάλογος επικεντρώθηκε στην θέση του Δημοσίου Πανεπιστημίου σήμερα στην κοινωνία καθώς και στις προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας για το νέο Πανεπιστήμιο και όλα αυτά σε συνάρτηση με την πολύπλευρη κρίση που μαστίζει την κοινωνία μας.

Οι προσκεκλημένοι εισηγητές κ. Παπαδοπούλου Σουζάνα και κ. Μιχαηλίδης Παναγιώτης, Καθηγητές του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανέπτυξαν μέσα από την εμπειρία τους τα σημερινά προβλήματα του Δημοσίου Πανεπιστημίου, τις προκλήσεις για την σημερινή εποχή αλλά και τον προβληματισμό – κριτική τους για τις προτάσεις διαβούλευσης της ηγεσίας του Υπουργείου.

Κοινή διαπίστωση των παρευρισκόμενων ήταν ότι το σημερινό Δημόσιο Πανεπιστήμιο μπορεί και πρέπει να περάσει στην νέα εποχή διαμορφώνοντας την κοινωνία με νέους όρους. Η μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Εκπαίδευση θα πρέπει να είναι προϊόν ουσιαστικού διαλόγου τόσο μεταξύ των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και της ίδιας της κοινωνίας, χωρίς στεγανά, στρεβλώσεις και μεγαλοστομίες. Για να μπορέσει να είναι ουσιαστική η αλλαγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση και να αφήσει το δικό της στίγμα θα πρέπει να απαντάει στο ερώτημα « Τι Παιδεία θέλουμε και ποια η αποστολή του Δημοσίου Πανεπιστημίου σήμερα; ».

Για να περάσουμε σε μια νέα «επαναστατική» μεταρρύθμιση σαν εκείνη του 1982 πρέπει να είμαστε σε θέση να αμφισβητήσουμε κάθε μονόδρομο «ελαστικοποίησης του Δημοσίου Πανεπιστημίου και της Εκπαίδευσης». Για να μπορέσουμε να μιλάμε για ένα Ποιοτικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο που παρέχει σπουδές με αξία πρέπει να μιλάμε για ένα Πανεπιστήμιο που δίνει σε κάθε νέο και νέα την δυνατότητα να πετύχουν και να δημιουργήσουν.

Η Προοδευτική Κίνηση Νέων Αριστερών θα συνεχίσει μέσα από ανοικτές συλλογικές διαδικασίες τον διάλογο με την νέα γενιά τόσο για την Παιδεία, όσο και για κάθε πολιτικό ζήτημα. Η νέα γενιά θέλει και μπορεί να είναι παρούσα και θα το κάνει μόνο μέσα από την σύνθεση

Ανοικτή Εκδήλωση - Το "Νέο Πανεπιστήμιο"

2011-03-15T20:29:00.003+02:00